Και των λογογράφων του να είναι όσα αναρτά ο πρωθυπουργός κάθε Κυριακή στο διαδίκτυο, σε μια εκδοχή λογοδοσίας που την ακυρώνει ο έμφυτος αυτοθαυμαστικός τόνος, εφόσον τα υπογράφει είναι δικά του. Δικά του τα προς εαυτόν «εύγε», δική του η σποραδική δεινή αυτοκριτική (του είδους «ε, κάναμε και κάποια λάθη, άνθρωποι είμαστε»), δικά του και τα λεκτικά παίγνια, που εισάγονται στη δημόσια σφαίρα σαν ατάκες, προς υποστύλωση ευμενών τίτλων στο χαρτί και στο γυαλί. Νά, σαν το προχθεσινό: «Είμαστε ανοιχτοί στον διάλογο αλλά όχι στο παράλογο». Προσθετέος εντούτοις ο «κατάλογος» της αμέσως επόμενης πρωθυπουργικής φράσης: «Από τον κατάλογο με τα 27 αιτήματα των αγροτών, τα 16 ήδη έχουν ικανοποιηθεί ή αντιμετωπίζονται θετικά και 4 βρίσκονται υπό επεξεργασία ή συζήτηση προκειμένου να βρεθεί λύση». «Από τα 27 αιτήματα που έχουν τεθεί, τα 20 είτε έχουν ήδη ικανοποιηθεί είτε βρίσκονται σε ώριμη διαδικασία επίλυσης», διαβεβαίωνε ωστόσο ταυτόχρονα ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Μοιάζει να λένε το ίδιο ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Τσιάρας, αλλά η ομοιότητα δεν είναι και ταυτότητα. Αλλο το «βρίσκονται υπό επεξεργασία ή συζήτηση προκειμένου να βρεθεί λύση» (δηλαδή η λύση δεν έχει βρεθεί ακόμα) και άλλο το «βρίσκονται σε ώριμη διαδικασία επίλυσης» (δηλαδή η λύση έχει ήδη βρεθεί, κάτι ψιλά απομένουν). Εναπόκειται στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, σπεσιαλίστα της ευφραδοφανούς αλαζονείας, να «σωφρονίσει» και αυτήν την αντίφαση, άλλωστε τη Ν.Δ. (κυβέρνηση και κόμμα) την ταλανίζουν πολύ σοβαρότερες, μάλλον αθεράπευτες πια.
Την ηχηρή «άλογη» ρίμα, διάλογο/παράλογο/κατάλογο, που προκύπτει από τη σύζευξη του λόγου με τις προθέσεις διά/ παρά/κατά, δεν θα τη χρησιμοποιήσουν οι καλαντιστές που «θα τα πουν» στον πρωθυπουργό. Τι να πουν; «Χριστός γεννάται σήμερον, εν φάτνη των αλόγων, / ως Λόγος φανερώθηκε σε κόσμο παραλόγων. / Την μάχαιραν ήλθεν βαλείν, δεν ήρθε για διάλογο. / Κι αν πάει στα μπλόκα έχοντας αξιώσεων κατάλογο, / Ποιμένας ήταν και αυτός, μη σας φανεί παράλογο»; Πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν ο κ. Μητσοτάκης αντί του «κατά» είχε επιλέξει την πρόθεση «ανά» (τη λέξη «ανάλογο» δηλαδή). Τότε το τρίο των προθέσεων θα ήταν ανά-παρά-διά. Η γνωστή μας αναπαραδιά. Που ριμάρει με την τσικουδιά όσο εύκολα ριμάρει ο ΟΠΕΚΕΠΕ με τον Φραπέ. Η εξουσία πάντως, παρά το προφανές, δεν ομοιοκαταληκτεί με την κοινωνία. Μάρτυς το 80% που θεωρεί δίκαια τα αιτήματα των αγροτών.
(Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης και μεταφραστής- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή»)
