Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Συνέδριο του ECONOMIST έδειξε πως αν κάνει νέο κόμμα, αυτό θα είναι φορτωμένο με παλιά υλικά. Αν και σ’ αυτή την ομιλία υπήρχαν θετικά στοιχεία, όπως η αναφορά του στην προτεραιότητα του κόσμου της εργασίας και στην αλλαγή του σημερινού ταξικά άνισου μοντέλου αναδιανομής, την ίδια στιγμή όμως μίλησε και για μια «πατριωτική εισφορά» του μεγάλου πλούτου. Θέση που νομιμοποιεί αυτό ακριβώς το άνισο μοντέλο. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο ο πλούτος πρέπει να συγκεντρώνεται στα υψηλά και από εκεί με την καλή θέληση του ίδιου του πλούτου, θα πέσουν και κάποια μεγαλύτερα ή μικρότερα κομμάτια στο τραπέζι των φτωχότερων ή των μεσαίων στρωμάτων. Μα σε τι διαφέρει η αφήγηση του πρωθυπουργού; Και η αφήγηση του κυρίου Τσίπρα και αυτή της κυβέρνησης δεν αμφισβητούν το δόγμα του trickle-down effect ή Economy. Αλλά και η ερμηνεία των παθογενειών της χώρας στη βάση των πελατειακών σχέσεων, της διαφθοράς και της ψηφοθηρίας στο ίδιο ρεύμα σκέψης ανήκει. Στην ερμηνεία της περιβόητης κλεπτοκρατίας. Ερμηνεία βαθύτατα συντηρητική, αφού αποφεύγει να αμφισβητήσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Την ασφυξία δηλαδή του κόσμου της εργασίας λόγω του «εναγκαλισμού» του από τον Μεγάλο Πλούτο. Οι αναφορές στην «ολιγαρχία» είναι ανεπαρκείς να φτάσουν στην ουσία του προβλήματος. Γιατί το πρόβλημα είναι ό,τι ο σημερινός ελληνικός και παγκόσμιος καπιταλισμός βλέπει το εισόδημα των εργαζομένων ως δωρεά της κυβέρνησης και του πλούτου, ούτε καν, όπως παλιά, ως αγορά της εργασιακής δύναμης. Τη λογική «δωρεάς» είχαν και οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.
Και νέο κόμμα να κάνει ο κύριος Τσίπρας δεν θα εμπνεύσει τους απογοητευμένους από την πολιτική πολίτες, αν εγκλωβιστεί στην αντίθεση μεταξύ «διεφθαρμένου» και «έντιμου» κράτους. Αυτή η αφήγηση είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβερνητικής αφήγησης. «Κάποτε βρίσκουμε αντιστάσεις, κάποτε χάνουμε από το βαθύ κράτος αλλά συχνά το νικάμε μαζί με τους σπόνσορες».
Γιατί ηττώνται τα τελευταία χρόνια οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρύτερης Αριστεράς; Γιατί ακριβώς επί της ουσίας έχουν την ίδια αφήγηση με τον αντίπαλο τους. Χρειάζεται άλλο παραγωγικό μοντέλο λένε και οι δυο. Μόνο που ο καθένας το διεκδικεί για τον εαυτό του. Η απάντησή τους όμως θα ήταν να προτείνουν ένα άλλο εργασιακό μοντέλο με προοδευτική φορολογία που θα συνάδει με αυτό που στον 20ο αιώνα ονομάστηκε από τους σοσιαλδημοκράτες- και όχι μόνο- «δημοκρατικός καπιταλισμός». Ένα μοντέλο που στη θέση του οποιουδήποτε Ταμείου Ανάπτυξης θα έβαζε ένα Ταμείο Ενίσχυσης του Κράτους Πρόνοιας.
Για να γίνει αυτό όμως δεν χρειάζεται ένα μονοπρόσωπο κόμμα Τσίπρα. Χρειάζεται ένα Ιδρυτικό Συνέδριο και όχι μια συνένωση των υπαρχόντων κομμάτων στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς. Ένα Συνέδριο που δεν θα ζητήσει τη διάλυση των υπαρχόντων κομμάτων, τα οποία θα διατηρηθούν, αλλά ταυτοχρόνως θα τα υπερβεί πολιτικά και οργανωτικά. Ένα Συνέδριο που δεν θα πέσει στην παγίδα «αδιάφθορο και αξιοκρατικό κατά διεφθαρμένου αναξιοκρατικού παραγωγικού μοντέλου», αλλά θα αναπτύξει ένα σχέδιο για μια κοινωνία ίσης αξιοπρέπειας και σεβασμού της Φύσης. Ένα Δημοκρατικό Κοινωνικό Σχέδιο, δηλαδή.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι δρ κοινωνιολογίας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Τα Νέα»)
