Εκτός από εθνικές, θρησκευτικές, φυλετικές, πολιτικές και πολιτιστικές διώξεις που ωθούν τους ανθρώπους να φύγουν από τη χώρα τους, ένας σημαντικός παράγοντας είναι ο πόλεμος. Όσοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα τους λόγω ένοπλων συγκρούσεων, παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή διώξεων θεωρούνται συνήθως ανθρωπιστικοί πρόσφυγες.
Οι εμπόλεμες καταστάσεις που τα τελευταία χρόνια προκάλεσαν μεγάλες προσφυγικές ροές στην Ευρώπη ήταν: Την δεκαετία του 70 με την κατάσταση στο Αφγανιστάν, αργότερα το 2003 στο Ιράκ, το 2011 με τον εμφύλιο στην Συρία, και την Λιβύη. Σε όλες αυτές τις συγκρούσεις πρωταγωνίστησαν και είχαν καθοριστικό λόγο οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το ΝΑΤΟ.
Να θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα και να ξεχνάμε τις αιτίες, δεν είναι υποκριτικό και ανορθολογικό. Είναι κυρίως αναποτελεσματικό και θυμίζει τη γνωστή στρουθοκάμηλο.
Η χώρα μας λόγω γειτνίασης, λειτουργεί ως πύλη εισόδου και τα τελευταία χρόνια έχει αντιμετωπίσει αρκετές φορές μεγάλα προβλήματα. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων λειτούργησε με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και μάλιστα έτυχε ευμενών σχολίων από παράγοντες της πολιτικής της πνευματικής και της θρησκευτικής ηγεσίας.
Φυσικά έχουμε και αρνητικά παραδείγματα όπως το ναυάγιο της Πύλου και την καταδίκη γιά pushback.
Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα που παρουσιάστηκε με τις ροές από την Λιβύη, αφήνοντας κατά μέρος το πολιτικό Βατερλό με τις δύο κυβερνήσεις της άλλοτε φιλικής μας χώρας,αποτελεί σπουδή ακροδεξιάς λογικής και παραβίασης του διεθνούς δικαίου. Θεωρώ ότι ο λόγος του Βαγγέλη Βενιζέλου απαντάει πειστικά.
Όταν μάλιστα θέτει το ερώτημα γιατί δεν έγινε επίκληση του άρθρου 15 στην κρίση, στην πανδημία και στον Έβρο. Γιατί τώρα.
Ίσως η σύμπλευση της Δεξιάς με την ακροδεξιά στην Βουλή ως πρόβα νυφικού για αργότερα να δίνει εξήγηση.
Το ΠΑΣΟΚ Κίνημα Αλλαγής δια του προέδρου του, είπε ότι η τροπολογία Πλεύρη είναι επικίνδυνη και αντισυνταγματική.
Ο σεβασμός και η προστασία των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων επιβάλλει καθαρές απαντήσεις όταν μάλιστα αφορούν το ιδεολογικό και ιστορικό στίγμα της Δημοκρατικής Παράταξης.
Η διαφοροποίηση από την κυβέρνηση, που υποστηρίχθηκε από όλη την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, έπρεπε να υπηρετηθεί με ένα καθαρό ΟΧΙ.
(Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι μέλος μέλος Κ.Π.Ε ΠΑΣΟΚ Κίνημα -Αλλαγής, μέλος Γραμματείας της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ)
