Είμαστε όνειρα αγριεμένα
Ξανθή Κουτσογιάννη,Είμαστε
Οι όποιες κυβερνητικού τύπου δια-κομματικές συνεργασίες προϋποθέτουν καλή πίστη («μπέσα»), σαφή προγράμματα, συγκλίσεις, όχι διφωνίες και κοινό έλεγχο πεπραγμένων.
Έχει κάποιος την άποψη ότι αυτά τα στοιχεία υπάρχουν στα κόμματα που συνεχώς διακηρύσσουν, με ιδεολογικά δάκρυα στα μάτια, σενάρια ενότητας;
Η όποια κομματική επανεκκίνηση προϋποθέτει νέα πρόσωπα, νέα γλώσσα, νέες ιδέες και νέα μοντέλα διακυβέρνησης.
Έχει κάποιος την αίσθηση ότι τα κόμματα της Κεντροαριστεράς, που συνεχώς συνεδριάζουν για να λύσουν τις εσωτερικές διαφορές τους, διαθέτουν όλα τα παραπάνω στοιχεία ανανέωσης;
Η όποια αλλαγή του πολιτικού κλίματος προϋποθέτει συζήτηση επιχειρημάτων επί της ουσίας των διαφορετικών κομματικών προσεγγίσεων και όχι διαρροές, φήμες και δολοφονίες χαρακτήρων.
Έχει κάποιος τη βεβαιότητα ότι οι φανεροί ή κρυφοί μηχανισμοί των επιτελείων θα εγκαταλείψουν τις υπόγειες δι-εργασίες προς όφελος της από κοινού διερεύνησης της αλήθειας;
Η όποια βελτίωση του τρόπου που λειτουργεί η Βουλή προϋποθέτει ένα minimum συναίνεσης των κομμάτων για την τήρηση κανόνων και ορίων (από το ντύσιμο και το φέρσιμο μέχρι τον τοξικό λόγο).
Έχει κάποιος την εντύπωση ότι οι δημαγωγοί και λαϊκιστές, που μολύνουν την πολιτισμένη ατμόσφαιρα με τη ρητορική του μίσους, δίνουν σημασία σ’ αυτές τις-κατ’ εκείνους- λεπτομέρειες;
Η όποια δημοκρατική συμμετοχή του πολίτη στο πολιτικό γίγνεσθαι (εκτός της ψήφου) προϋποθέτει τη σφαιρική ενημέρωση και την αντικειμενική κρίση.
Έχει κάποιος την ψευδαίσθηση ότι οι έλληνες ψηφοφόροι διαπαιδαγωγήθηκαν πολιτικά στο πώς να μη φανατίζονται στα τυφλά ή να μη θεωρούν "ορθό και δίκαιο" μόνον ότι συμφέρει το κόμμα τους ή τους ίδιους προσωπικά;
Επειδή είμαι πεπεισμένος ότι θυσιάζουμε την πραγματικότητα στις ιδεοληψίες μας, ότι αξιολογούμε τους θεσμούς με βάση ιδιοτελή κριτήρια κι ότι χρησιμοποιούμε την "ανοικτή κοινωνία" για να κλείσουμε απέξω όσους δεν μας αρέσουν ή δεν μας μοιάζουν,
γι’ αυτούς και γι’ άλλους παρόμοιους λόγους δι-αισθάνομαι ότι η κλεψύδρα της δημοκρατικής διεξόδου όλο και λιγοστεύει από κόκκους ελπίδας και ξεμένουμε από αισιοδοξία.
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής κοινωνιολογίας, πρώην υπουργός)
