Όταν στις 4 Δεκεμβρίου του 2023 συγκροτήθηκε η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς, οι ελπίδες ότι κάτι διαφορετικό θα γεννιόταν ήταν πολλές. Γρήγορα φάνηκε, ωστόσο, ότι το εγχείρημα δημιουργίας ενός νέου και σύγχρονου αριστερού πόλου είχε μεγάλες δυσκολίες. Σταδιακά η επιρροή του κόμματος, το οποίο γεννήθηκε με το ιδρυτικό συνέδριο που έγινε τον Νοέμβριο του 2024, άρχισε να μειώνεται.
Δυστυχώς, οι παθογένειες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τον οποίο προέρχεται η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και των στελεχών της Νέας Αριστεράς, πέρασαν στον νέο πολιτικό σχηματισμό. Πολυγλωσσία, παραλυτικές διαδικασίες, αδυναμία συμφωνίας σε βασικά ζητήματα και φραξιονιστικές συμπεριφορές φέρνουν το νεοπαγές κόμμα στα πρόθυρα της διάσπασης.
Όλοι θυμόμαστε ότι για τη στήριξη της κ. Κατσέλη ως υποψήφιας για την Π.τ.Δ υπήρξαν εντονότατες διαφωνίες, κυρίως από την πλευρά της «Ομπρέλας» με αποτέλεσμα να χρειαστεί σύγκλιση Κ.Ε. (!) για να αποφασίσει. Δεν έγινε βέβαια το ίδιο όταν η κοινοβουλευτική ομάδα απείχε από την τελευταία ψηφοφορία για να μη νομιμοποιήσει , υποτίθεται, με την παρουσία της την εκλογή του κ. Τασούλα. Σοβαρή πολιτική πράξη(!) κινούμενη σε αριστερίστικη λογική τη σκοπιμότητα της οποίας ελάχιστοι πολίτες κατάλαβαν και λιγότεροι στήριξαν. Από τότε φάνηκε, δημοσίως τουλάχιστον, ότι η συνύπαρξη κορυφαίων στελεχών, τα οποία προέρχονταν από διαφορετικές τάσεις, θα ήταν προβληματική. Με αφορμή αυτό το περιστατικό πολλοί αναρωτήθηκαν αφού υπάρχει τέτοια σφοδρή διαφωνία σε ένα ζήτημα ήσσονος σημασίας τι θα γίνει όταν υπάρξουν διαφορετικές εκτιμήσεις σε κορυφαία και στρατηγικής σημασίας θέματα.
Το μείζον πρόβλημα , βεβαίως, αργά ή γρήγορα θα ερχόταν. Στην περίπτωση της Νέας Αριστεράς ακούει στο όνομα «Λαϊκό Μέτωπο.» Κατατέθηκαν αντιθετικές απόψεις για τον τρόπο δημιουργίας του, για τις συμμαχίες και τις διαδικασίες των συνεργασιών και των συγκλίσεων. Από τη μια η θέση του κ. Χαρίτση, προέδρου του κόμματος, ο οποίος θεωρούσε ότι πρέπει να ξεκινήσει διάλογος με όσες δυνάμεις επιθυμούν (και φυσικά και με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), κοινές δράσεις και ομάδες επεξεργασίας προγραμματικών θέσεων με στόχο την κοινή εκλογική συμπόρευση. Από την άλλη η πρόταση του κ. Σακελλαρίδη, γραμματέα του κόμματος, την οποία υιοθέτησε και η «Ομπρέλα» του κ. Τσακαλώτου ότι το «Λαϊκό Μέτωπο» δεν μπορεί να συγκροτηθεί αποκλειστικά με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε καρικατούρα. Επιπλέον, απαιτούνται για τη δημιουργία του σοβαρές διεργασίες και όχι σπασμωδικές συνεργασίες. Έτσι, μετά από συμβιβασμούς και διαπραγματεύσεις βγήκε μια απόφαση-σούπα η οποία καλύπτει, μάλλον, λίγο-πολύ, όλες τις ομάδες.
Γεγονός πάντως παραμένει ότι σε μια περίοδο που οι προοδευτικοί πολίτες ζητούν από τα κόμματα να συνεργαστούν προκειμένου η χώρα να απαλλαγεί από την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη η Νέα Αριστερά μοιάζει να βρίσκεται σε άλλο σύμπαν και να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των στιγμών. Πίσω από τα ωραία και βαρύγδουπα λόγια της απόφασης της Κ.Ε. υπάρχουν δύο λογικές: η μία που επιθυμεί τη συνεργασία και με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και η άλλη που με προσχήματα και δικαιολογίες δεν τη θέλει και, ίσως, προκρίνει την αυτόνομη πορεία. Οι αντιλήψεις περί καθαρότητας από τον «μολυσμένο» ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οδηγούν στη συρρίκνωση του χώρου, στην απογοήτευση των αριστερών και προοδευτικών ψηφοφόρων και στην ενίσχυση των ακροδεξιών και των αποκαλούμενων αντισυστημικών κομμάτων. Αλήθεια, ποια αριστερή ιδεολογική συνέπεια μπορούν να επικαλούνται στελέχη της Νέας Αριστεράς, όταν συγκυβέρνησαν με εκείνα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα οποία σήμερα κατηγορούν για απουσία αυτοκριτικής; Ξέχασαν τόσο γρήγορα ότι με τους πρώην συντρόφους τους πήραν σκληρά μέτρα, ψήφισαν μνημόνιο, νέο ασφαλιστικό κ.α. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω, για να θυμηθούμε τη ρήση του Χριστού μέρες που είναι.
Από ό, τι φαίνεται οι εξελίξεις στη Νέα Αριστερά πήραν αναβολή. Αυτή η δυαρχία που υπάρχει και η διάσταση απόψεων προέδρου και γραμματέα, πιθανώς, δε θα κρατήσει πολύ. Βραχυπρόθεσμα μια παραίτηση , εκούσια ή ακούσια, του κ. Χαρίτση ή μια διάσπαση δεν μπορεί να αποκλειστεί. Οι εξελίξεις στη Νέα Αριστερά, στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και σε άλλες κινήσεις του χώρου επιβεβαιώνουν εκείνους που μιλούν για το βαθύ και σκοτεινό τούνελ στο οποίο βρίσκεται η Αριστερά. Θα χρειαστεί , μάλλον, πολύς δρόμος, ανασυνθέσεις και μετασχηματισμοί για να βγει στο φως. Ίσως, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος παρακολουθεί τις εξελίξεις και περιμένει, γνωρίζει κάτι περισσότερο .
(Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας)
