Και ως ηθικό επιστέγασμα, θυρεός κατά κάποιο τρόπο, της πράξης του, η απίστευτη περικοκλάδα με την οποία δικαιολογεί την ιδιοποίηση μιας έδρας που δεν του ανήκει: Ο θεσμός του βουλευτή Επικρατείας διασφαλίζει τη συνολική εκπροσώπηση της κοινωνίας, όχι μικροκομματικές ισορροπίες!!!
Διαβάζεις και σκέφτεσαι ότι δεν είναι για θυμό, δυστυχώς, ο ναύαρχος. Για λύπηση είναι. Τον οίκτο όσων πίστεψαν στην ακεραιότητά του αξίζει. Το «κρίμα ναύαρχε», όσων υπηρέτησαν κάτω από τις διαταγές του. Την απογοήτευση όσων περίμεναν να διαπερνά τις πράξεις του η γενναιότητα του στρατιώτη και η σωφροσύνη των άσπρων μαλλιών. Θα τον καταδιώκει από δω και στο εξής η παραλλαγή της γνωστής φράσης: Ποιος τα λέει αυτά; Ο Αποστολάκης; Καλά, δεν έχουν σημασία. Θα μείνει κατά κάποιο τρόπο στην ιστορία ως υπόδειγμα ανθρώπου που είναι σημαντικό να σημειώνεται η ασημαντότητά του.
Αχ βρε ναύαρχε. Παράτησες τις γραμμές στις οποίες δέχτηκες να ταχθείς. Πρόδωσες όχι μόνο τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό. Θα σε παρασημοφορήσουν γι’ αυτό ο Αυλωνίτης, η Τσάγκρη, ο Κασσελάκης και οι άλλοι του είδους. Θα σε υπερασπιστεί με τη γνωστή σεμνή μετριοπάθεια ο στιχουργός της καρδιάς σου. Θα σου κλείσουν το μάτι οι αυτουργοί της διαπλοκής. Θα σε συζητούν κάνα δυο μέρες στα καφενεία, μέχρι να μπει η πράξη σου στο γνωστό τεφτέρι -όλοι ίδιοι είναι, μόνο η καρέκλα τους ενδιαφέρει. Αλλά τόσο όμορφες και μεγάλες λέξεις για μια τόσο άσχημη και μικρή πράξη τι τις ήθελες; Δεν είχες το ανάστημα να πεις τουλάχιστον όχι σ’ αυτή την ταπεινωτική υπογραφή δήλωσης μετανοίας και υποκρισίας;
