Στα καθήκοντα κάθε κυβέρνησης είναι και η διαχείριση της κοινής γνώµης. Αλλες κατανοούν αυτή τη διαδικασία ως µια αναγκαία, συνεχή, συστηµατική επεξήγηση της στρατηγικής τους στους πολίτες της χώρας, ώστε να την κάνουν κατανοητή και να αίρουν όποια µη αναπόφευκτα εµπόδια στην εφαρµογή της. Αυτό, παράδειγµα, έκανε ο Κ. Σηµίτης για να επιτύχει την ένταξη της χώρας στη Ζώνη του Ευρώ – όταν η Ν.∆., ως αντιπολίτευση, επεδίωκε να την ξαποστείλει στις καλένδες, δήθεν ως mission impossible. Αλλες, υποκαθιστούν την επεξήγηση της στρατηγικής τους (είτε επειδή δεν έχουν είτε επειδή δεν θέλουν να την οµολογήσουν) µε φτηνή προπαγάνδα για να παραµένουν στην εξουσία και να νέµονται το λάφυρο: το κράτος. Αυτό έγινε, παράδειγµα, µετά
το 2004, από την τότε κυβέρνηση της Ν.∆., µε την αθλιότητα να αλλάξει τον τρόπο υπολογισµού των στρατιωτικών δαπανών στο έλλειµµα για να δυσφηµήσει την ένταξη της χώρας µας στην Ευρωζώνη, έως το µεγάλο παραµύθι της «θωρακισµένης οικονοµίας» που στήθηκε µε πλαστογραφηµένα δηµοσιονοµικά στοιχεία. Υποτίθεται ότι ορισµένα παθήµατα γίνονται µαθήµατα. Οχι πάντα, όχι πλήρως.
Παράδειγµα, η συζήτηση για την πρόσφατη απόφαση του Moody’s, που άφησε αµετάβλητη την αξιολόγηση της χώρας, αλλά και τις προοπτικές της. Αργούν –είπε– σηµαντικές µεταρρυθµίσεις, η οικονοµία είναι ευάλωτη σε ένα υφεσιακό γύρισµα της Ευρώπης (βλέπε το έλλειµµα ισοζυγίου πληρωµών), είναι εύθραυστη (στηρίζεται υπέρµετρα σε τουρισµό και ναυτιλία) και, τέλος, παρά τη βελτίωσή τους υστερεί η ποιότητα των κεφαλαίων των τραπεζών. Τι (είπε πως) κατάλαβε η κυβέρνηση; Οτι ο διεθνής οίκος χαιρετίζει την πρόοδο που ’χει γίνει και προεξοφλεί νέες θετικές εξελίξεις στην οικονοµία...
Η αλήθεια είναι ότι οι θετικές εξελίξεις δεν είναι δεδοµένες και, µε τα σηµερινά δεδοµένα, δεν είναι οι πιθανότερες. Πού θα βρεθούµε αν φυσήξει ύφεση στην Ευρώπη; ∆ύο επισηµάνσεις:
Μία, οι φρέσκες προβλέψεις της Eurostat: Το 2021 προέβλεπε ότι η µέση ετήσια µακροχρόνια αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ µέχρι το 2070 θα είναι 1,2%. Πέρυσι µείωσε αυτή την πρόβλεψη σε 1,1%. Και, λαµβάνοντας υπόψη το νέο δηµοσιονοµικό καθεστώς που θα ισχύσει από 1.1.2025, κατέβασε κι άλλο την πρόβλεψή της: τώρα προβλέπει ότι η µέση ετήσια αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ την περίοδο 2026-2035 θα είναι 0,8% – όση περίπου είναι η πρόβλεψη και του ∆ΝΤ. Τι σηµαίνει αυτό; Μπορεί να έχουµε 2-3 χρόνια ευφορίας µπροστά (λόγω πληθώρας κεφαλαίων από ευρωπαϊκά ταµεία και πληθωρισµό κερδών), αλλά αν συνεχίσουµε να βαδίζουµε έτσι ανέµελα, µε ορίζοντα τη µύτη µας, πάµε σε τοίχο.
∆εύτερη επισήµανση: Ανεξάρτητα από όσα λέει για να διαχειριστεί την κοινή γνώµη, λίγο πολύ αυτό το καταλαβαίνει η κυβέρνηση. Γι’ αυτό, στο Μαξίµου έχουν αρχίσει να εξετάζουν πώς θα ενισχύσουν τα κεφάλαια των τραπεζών άµεσα: Η σκέψη είναι µήπως αντικατασταθούν εν µέρει ή στο σύνολό τους τα (λογιστικά) κεφάλαια του αναβαλλόµενου φόρου (κάτι λιγότερο από 14 δισ. ευρώ) µε οµόλογα που θα εκδώσει το ελληνικό ∆ηµόσιο. Ωστε αν/όταν συναντηθούµε µε την ύφεση τα επόµενα χρόνια, το ελληνικό τραπεζικό σύστηµα να µη βρεθεί εκτεθειµένο σε µείζονες κινδύνους. Συµφωνείς ή διαφωνείς, αυτή η σκέψη έχει µια λογική. Αυτό που δεν έχει λογική είναι το παραµύθι –πάλι– ότι η ελληνική οικονοµία είναι ζηλευτή, είναι και θωρακισµένη.
(Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την Καθημερινή της Κυριακής)
