Μετά τις διαρροές Μητρόπουλου περί μοντέλου Αυστραλίας, δηλαδή εφαρμογής μιας ρήτρας ιδιοκτησίας βάσει της οποίας θα αναπροσαρμόζονται οι συντάξεις, ξαφνικά κάνει την εμφάνισή του και το μοντέλο Νέας Ζηλανδίας. Στην χθεσινή συνάντηση της Επιτροπής Σοφών, φαίνεται ότι συζητήθηκε και το συγκεκριμένο μοντέλο Ασφάλισης, ως τέταρτη περίπτωση, που έρχεται να συμπληρώσει τις υπόλοιπες τρεις προηγούμενες, που έχουν ως κεντρικό πυλώνα τη νοητή κεφαλαιοποίηση, δηλαδή τη δημιουργία ατομικού «κουμπαρά» για κάθε ασφαλισμένο.
Το μοντέλο της νέας Ζηλανδίας είναι πιο αγγλοσαξωνικού τύπου, δηλαδή χρηματοδοτεί τα Ταμεία και κατά συνέπεια τη σύνταξη των ασφαλισμένων, μέσα από τη φορολογία. Ταυτόχρονα όμως στηρίζεται και σε έσοδα από την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου της χώρας. Φαίνεται ότι το μοντέλο αυτό ακούστηκε «ευχάριστα» από κάποια μέλη της Επιτροπής, που αρχίζουν να το καλοβλέπουν. Άλλωστε, τη δημιουργία ενός Ταμείου αξιοποίησης του Φυσικού Πλούτου και της Ελλάδας, έχει προτείνει και ο Σάββας Ρομπόλης. Το ζητούμενο είναι υπάρχει η βούληση για να γίνουν όλα αυτά; Ή απλώς αναλωνόμαστε σε συζητήσεις για τα συστήματα ασφάλισης στην άλλη άκρη του πλανήτη για να διαπιστώσουμε στο τέλος ότι εδώ στην Ελλάδα, απλώς δεν γίνεται κάτι τέτοιο να εφαρμοστεί;
Αλήθεια, είναι απορίας άξιο γιατί θα πρέπει να φτάσουμε στην… άκρη του κόσμου για να λύσουμε το ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας. Η λύση σίγουρα δεν θα είναι μαγική και οπωσδήποτε δεν θα χρειάζεται να έρθουν τα… Ξωτικά του Άρχοντα του Δαχτυλιδιού (μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Νέα Ζηλανδία), για να σωθούν οι συντάξεις των επόμενων γενεών. Ας κοιτάξουμε τα ήδη υπάρχοντα κενά του συστήματος. Ας λύσουμε τα υπαρκτά προβλήματα που έχει. Αντιμετωπίζοντας και διορθώνοντας το σήμερα, θα βελτιώσουμε το αύριο. Με «άλματα στον χρόνο» δεν θα καταστεί βιώσιμο το Ασφαλιστικό της χώρας. Ούτε με… υπερατλαντικά ταξίδια σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία.
