Όπως αναφέρει, οι επιχειρήσεις επιφορτίζονται με την κατάθεση πλήθους δηλώσεων και εγγράφων, ακόμα και για συναλλαγές μικρής αξίας, ενώ δεν αποτρέπεται η φοροδιαφυγή, ενώ σε κάθε περίπτωση, την αδυναμία στοχευμένων και οργανωμένων ελέγχων πληρώνουν και πάλι και οι συνεπείς επιχειρηματίες, που δεν έχουν καμία σχέση με ύποπτες τριγωνικές συναλλαγές.
Συγκεκριμένα, ενδεικτικά αναφέρεται ότι ορίζεται ένα πλήθος 20 περίπου δικαιολογητικών, που πρέπει να διαθέτει μία εταιρεία, προκειμένου να δηλώσει για την προέγκριση της συναλλαγής και την απαλλαγή της παρακράτησης. Πέραν του κόστους της συγκέντρωσης αυτών των "δικαιολογητικών" κάποια από αυτά εκτιμάται ότι είναι αδύνατο να συγκεντρωθούν. Ως παράδειγμα αναφέρονται:
1) Κατάσταση πελατών-προμηθευτών. Πρόκειται για διαδικασία, που υπάρχει για τις ελληνικές επιχειρήσεις, αλλά δεν υποχρεούνται σε αυτή οι αλλοδαπές, από τις οποίες ζητείται.
2) Πελατολόγιο της αλλοδαπής εταιρείας χωρίς να μπορεί να επαληθευθεί.
3) Συμβόλαιο αγοράς ακινήτου αλλοδαπής εταιρείας (δεν υπάρχει εταιρεία στο κόσμο που να το κοινοποιεί σε άλλη).
4) Δαπάνες ενοικίου της αλλοδαπής εταιρείας.
5) Κατάσταση μόνιμα απασχολούμενου προσωπικού.
"Είναι δύσκολο - σχεδόν αδύνατο - μία εταιρεία να τα παράσχει σε πελάτη της σε άλλη χώρα, τέτοια έγγραφα, καθώς αποτελούν πληροφορίες, που άπτονται της επιχειρηματικής λειτουργίας της. Η αντικειμενική αδυναμία εκπλήρωσης αθροιστικά όλων των υπό τεκμηρίων θα προκαλέσει αδυναμία συναλλαγής με μεγάλο αριθμό προμηθευτών, μειώνοντας έτσι σημαντικά τον ανταγωνισμό" αναφέρει το επιμελητήριο.
Πάγια θέση του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος είναι η εξάλειψη τέτοιων πρακτικών, που στερούν σημαντικά έσοδα από το Δημόσιο.
