Μερικώς έκανε δεκτή η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της ΑΑΔΕ προσφυγή κοινοπραξίας που αμφισβητούσε την επιβολή ΕΝΦΙΑ για τα έτη 2014 έως 2019. Με απόφαση που εκδόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2026, η φορολογική διοίκηση έκρινε ότι η κοινοπραξία δεν όφειλε τελικά φόρο για τα έτη 2018 και 2019, ενώ για τα προηγούμενα έτη η προσφυγή απορρίφθηκε.
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν η κοινοπραξία υπέβαλε τον Ιούλιο του 2025 τροποποιητικές δηλώσεις Ε9 για τα έτη 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 και 2019. Με τις δηλώσεις αυτές ζητούσε να διαγραφούν από την περιουσιακή της κατάσταση ορισμένα ακίνητα, υποστηρίζοντας ότι δεν της ανήκαν και συνεπώς δεν έπρεπε να επιβαρυνθεί με ΕΝΦΙΑ. Ωστόσο, η αρμόδια ΔΟΥ απέρριψε το αίτημα, θεωρώντας ότι οι δηλώσεις είχαν υποβληθεί εκπρόθεσμα, μετά την παρέλευση των προθεσμιών που προβλέπει η νομοθεσία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, η κοινοπραξία είχε δημιουργηθεί το 1992 από τέσσερις κληρονόμους για την εκμετάλλευση περιουσίας που είχαν αποκτήσει από κληρονομιά. Αργότερα τα ακίνητα αυτά πωλήθηκαν με συμβολαιογραφική πράξη το 2018. Από την εξέταση των κτηματολογικών στοιχείων προέκυψε ότι τα ακίνητα δεν είχαν μεταβιβαστεί ποτέ στην ίδια την κοινοπραξία, αλλά ανήκαν στους κληρονόμους.
Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών έκρινε ότι για τα έτη 2014 έως 2017 οι τροποποιητικές δηλώσεις δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτές, επειδή είχαν κατατεθεί μετά την παραγραφή της σχετικής προθεσμίας. Για τον λόγο αυτό επιβεβαιώθηκε η απόφαση της ΔΟΥ να μην τις εκκαθαρίσει.
Αντίθετα, για τα έτη 2018 και 2019 η υπηρεσία διαπίστωσε ότι υπήρχε «πρόδηλη έλλειψη φορολογικής υποχρέωσης». Με άλλα λόγια, διαπιστώθηκε ότι η κοινοπραξία δεν είχε στην πραγματικότητα τα συγκεκριμένα ακίνητα στην κατοχή της, ενώ αυτά είχαν ήδη πωληθεί. Για τον λόγο αυτό αποφασίστηκε ότι δεν θα έπρεπε να επιβληθεί ΕΝΦΙΑ για τα συγκεκριμένα έτη και το σχετικό αίτημα έγινε δεκτό.
Έτσι, η προσφυγή έγινε δεκτή μόνο εν μέρει: απορρίφθηκε για τα έτη 2014–2017, αλλά έγινε δεκτή για τα έτη 2018 και 2019, οδηγώντας σε διαγραφή του φόρου για τα δύο αυτά έτη.
