Με πρόσφατη απόφασή του (ΣτΕ 72/2025), το Συμβούλιο της Επικρατείας έθεσε σαφή όρια στην παράταση της προθεσμίας παραγραφής για την επιβολή φόρων, κρίνοντας ότι αυτή δεν μπορεί να υπερβαίνει την πενταετία, εκτός εάν προκύψουν ουσιωδώς νέα και συμπληρωματικά στοιχεία.
Η υπόθεση αφορούσε εταιρεία εμπορίας μετάλλων, στην οποία είχαν καταλογιστεί φόροι για λήψη εικονικών τιμολογίων. Οι φορολογικές αρχές υποστήριξαν ότι μεταγενέστερες εκθέσεις του ΣΔΟΕ και δελτία πληροφοριών συνιστούσαν τέτοια στοιχεία, ικανά να επεκτείνουν την παραγραφή σε δέκα έτη.
Ωστόσο, τόσο το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών όσο και το ΣτΕ έκριναν ότι τα βασικά αποδεικτικά έγγραφα, όπως τιμολόγια και δελτία αποστολής, βρίσκονταν ήδη στη διάθεση της διοίκησης μέσα στην πενταετία και μπορούσαν να ελεγχθούν, άρα δεν αποτελούσαν νέα ή αιφνίδια πληροφορία.
Η απόφαση αυτή περιορίζει δραστικά τον χρόνο που διαθέτουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί για την αποκάλυψη και τεκμηρίωση παραβάσεων, ακυρώνοντας τη δυνατότητα παράτασης όταν οι αρχικές έρευνες ήταν ελλιπείς ή καθυστερημένες.
Η φορολογική διοίκηση πλέον φέρει αυξημένη ευθύνη για άμεση, πλήρη και ακριβή διερεύνηση υποθέσεων, με έμφαση στη συλλογή και διασταύρωση στοιχείων σε πραγματικό χρόνο.
Τέλος, εκκρεμείς υποθέσεις που βασίστηκαν σε δευτερογενείς πληροφορίες κινδυνεύουν να καταπέσουν, ενώ ενισχύεται η θέση των φορολογουμένων στις δικαστικές διαμάχες, καθώς οι αρχές θα πρέπει να αποδείξουν ότι κάθε νέο στοιχείο δεν ήταν προσιτό ούτε εντοπίσιμο εντός της πενταετίας.
