Σύμφωνα με τις ισχύουσες φορολογικές διατάξεις, η διανομή καθαρών κερδών από μια εταιρεία προς το προσωπικό και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου φορολογείται ως μέρισμα με συντελεστή 5%. Το εισόδημα που προκύπτει από αυτή τη διανομή εντάσσεται στην κατηγορία του μερίσματος, υποκείμενο σε αυτοτελή φορολόγηση, απαλλάσσοντας τους δικαιούχους από οποιαδήποτε περαιτέρω φορολογική επιβάρυνση. Αυτό σημαίνει ότι η παρακράτηση του φόρου κατά τη διανομή εξαντλεί πλήρως τη φορολογική υποχρέωση των δικαιούχων.
Αντίθετα, η καταβολή πρόσθετης αμοιβής ως ανταμοιβή για την παραγωγικότητα, γνωστή ως bonus, φορολογείται διαφορετικά. Συγκεκριμένα, η εν λόγω αμοιβή θεωρείται εισόδημα από μισθωτή εργασία και εντάσσεται στο φορολογητέο εισόδημα των εργαζομένων, υπόκεινται σε προοδευτική φορολόγηση με συντελεστές που κυμαίνονται από 9% έως 44%, ανάλογα με το συνολικό ύψος του εισοδήματος. Επιπλέον, τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες υποχρεούνται να καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές, κάτι που αυξάνει τη συνολική οικονομική επιβάρυνση.
Η διαφορά στη φορολογική μεταχείριση των μερισμάτων και των bonus έχει σημαντικές επιπτώσεις στο καθαρό εισόδημα των εργαζομένων. Ενώ τα μερίσματα φορολογούνται με τον χαμηλό συντελεστή 5% και δεν υπόκεινται σε επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις, καθιστώντας τα πιο ελκυστικά για τους δικαιούχους, τα bonus υπόκεινται σε προοδευτική φορολόγηση και κοινωνικοασφαλιστικές εισφορές, μειώνοντας σημαντικά το καθαρό ποσό που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι.
Για τις επιχειρήσεις, λοιπόν, η επιλογή μεταξύ της διανομής κερδών ως μέρισμα ή της παροχής bonus έχει σοβαρές οικονομικές συνέπειες. Η διανομή κερδών ως μέρισμα μπορεί να είναι οικονομικά πιο αποδοτική, καθώς αποφεύγονται οι επιπλέον εισφορές και οι υψηλές φορολογικές κλίμακες, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει τις επιχειρήσεις να προτιμούν τα μερίσματα ως μέσο ανταμοιβής, μειώνοντας τις λειτουργικές δαπάνες τους.
