Η υπόθεση αφορά την περίπτωση εταιρείας που, μετά από δικαστική απόφαση υπέρ της, συμφώνησε σε φιλικό διακανονισμό με τον αντίδικο για τη μείωση της απαίτησης αποζημίωσης. Η φορολογική αρχή, όμως, θεώρησε ότι η μείωση αυτή συνιστά εκχώρηση απαίτησης και περιέλαβε το μη εισπραχθέν ποσό στα ακαθάριστα κέρδη της εταιρείας, γεγονός που αυξάνει το φορολογητέο εισόδημα της.
Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, και στη συνέχεια το ΣτΕ, κατέρριψαν το επιχείρημα αυτό, επισημαίνοντας ότι ο φιλικός διακανονισμός για τη μείωση της αποζημίωσης δεν συνιστά εκχώρηση απαίτησης. Το σκεπτικό του δικαστηρίου βασίστηκε στην έλλειψη έγγραφης συμφωνίας μεταβίβασης της απαίτησης προς τρίτο πρόσωπο, η οποία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εκχώρηση, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου.
Επιπλέον, το ΣτΕ υπογράμμισε ότι είναι δυνατή η συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς ακόμη και μετά την έκδοση δικαστικής απόφασης και ότι το ποσό που δεν εισπράχθηκε δεν αποτελεί εισόδημα και επομένως δεν υπόκειται σε φορολόγηση.
Η απόφαση αυτή (ΣτΕ 1441/2023) επιβεβαιώνει ότι η αυθαίρετη κρίση της φορολογικής αρχής περί εκχώρησης απαίτησης αντιβαίνει στους κανόνες του φορολογικού δικαίου και η αυτεπάγγελτη παρέμβαση της φορολογικής αρχής στην κρίση αυτή συνιστά παραβίαση των εν λόγω κανόνων.
