Πιο συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, όπως εξηγεί η ΕΣΕΕ σε ανακοίνωσή της, έχουμε μεγαλύτερο ποσοστό (πολύ) μικρών επιχειρήσεων. Η ειδοποιός διαφορά, όμως, είναι ότι από τις μικρές επιχειρήσεις στην Ελλάδα εξαρτάται το μεγαλύτερο τμήμα της απασχόλησης, (54,5%) σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ (28,7%).
Κατά συνέπεια, η ελληνική αγορά, έντονα χρωματισμένη από τις ΜμΕ, δεν απαιτεί υπερ-εξειδίκευση των εργαζομένων αλλά σφαιρικότερες δεξιότητες και γνώσεις, λόγω του ότι το συνηθέστερο προφίλ του εργαζόμενου χαρακτηρίζεται από γενικότερες αρμοδιότητες.
Η ΕΣΕΕ επισημαίνει ότι είναι απαραίτητο να έχουμε μια στέρεη βάση κατάρτισης και εξειδίκευσης μέσω της οποίας θα οργανώνεται η είσοδος ενός εργαζόμενου στην αγορά εργασίας και χρειάζεται προσεκτική μελέτη των δεδομένων της αγοράς και του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, προσδιορισμός των ανεπαρκειών τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στα συστήματα κατάρτισης και ιδιαίτερη προσοχή στο τί είδους κατεύθυνση θέλουμε να δώσουμε στην ελληνική αγορά εργασίας.
Για το ελληνικό εμπόριο το ζήτημα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, όπως και της σύνδεσης των δεξιοτήτων με τις ανάγκες της αγοράς πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ακόλουθα σημεία:
- Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, δυστυχώς, ολοκληρωμένο σύστημα διάγνωσης δεξιοτήτων για την αγορά εργασίας στην Ελλάδα. Έγιναν το τελευταίο έτος ορισμένες ενέργειες, οι οποίες όμως δεν αρκούν. Αναγνωρίζοντας το συγκεκριμένο «κενό», οι θεσμικοί κοινωνικοί εταίροι έχουν αρχίσει από κοινού την υλοποίηση συστήματος διάγνωσης δεξιοτήτων, στο πλαίσιο κοινής δράσης.
- Προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος (αφορά περισσότερο τη μη τυπική και την άτυπη μάθηση) στις απαιτούμενες δεξιότητες η οποία θα πρέπει να έχει την απαραίτητη αμεσότητα και ευελιξία.
- Περιοδική ανανέωση/επικαιροποίηση των επαγγελματικών περιγραμμάτων.
- Στην πολύ μικρή επιχείρηση είναι πολύ πιο δύσκολο να εκπαιδευτεί κάποιος νέος εργαζόμενος αποκλειστικά μέσα στην επιχείρηση, παρόλο που είναι ιδιαίτερα σημαντικός ο εν λόγω τρόπος εκπαίδευσης. Στον τομέα αυτό υπάρχει πεδίο για βελτιωτικές παρεμβάσεις.
- Απαιτείται συστημική και συστηματική συνεργασία μεταξύ κράτους, κοινωνικών εταίρων και εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να αποφύγουμε την ημιμάθεια.
