Ουσιαστικά το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων, που αφορά το 2% των επιχειρήσεων της Ελλάδος, επηρεάζει ευθέως τους εργαζόμενους στους παραπάνω τομείς, συνολικά. Έτσι, θεωρείται ότι είναι πολύ δύσκολο να συναινέσει η ελληνική πλευρά σε πιθανή αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων από το 5% που είναι σήμερα, στο 7-8%, χωρίς να «κερδίσει» την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Μια επαναφορά που πρέπει οπωσδήποτε να συνδυαστεί και μια σειρά κρίσιμες παρεμβάσεις στα εργασιακά, όπως είναι η επεκτασιμότητα των συμβάσεων, η αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης, αλλά και ο ρόλος του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), για να μπορέσει να έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά και να μην μετατραπεί σε «κενό γράμμα» άνευ ουσίας.
Είναι προφανές ότι όλα τα παραπάνω έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη φιλοσοφία του ΔΝΤ. Το χθεσινό σκηνικό που οδήγησε σε ουσιαστική διακοπή των διαπραγματεύσεων για το θέμα των εργασιακών έχει επαναληφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν: Η εκπρόσωπος του ΔΝΤ, αναπτύσσει τις απόψεις του Ταμείου για το θέμα, επαναλαμβάνοντας την άποψη ότι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ευθύνονται που οι μισθοί εκτοξεύτηκαν στα ύψη, προ κρίσης, άρα η επαναφορά τους στο προσκήνιο, μπορεί να προκαλέσει ανάλογα προβλήματα. Συνεπώς, είναι πολύ σωστό που οι επιχειρησιακές συμβάσεις συνεχίζουν να έχουν κυρίαρχο ρόλο στην ελληνική αγορά εργασίας, σε συνδυασμό με τις ατομικές.
Όμως όλα τα παραπάνω έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη φιλοσοφία που έχει αναπτύξει η ελληνική πλευρά γύρω από το θέμα. Μάλιστα, σε κάθε συνάντηση από το παρελθόν παρατίθενται και νέα στοιχεία από την πλευρά του υπουργείου Εργασίας, για να τονιστεί η ανάγκη να εφαρμοστούν στην Ελλάδα οι «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές». Μόνο που τα στοιχεία αυτά, αξιολογούνται από το ΔΝΤ ως ασήμαντα. Κάτι ανάλογο επαναλήφθηκε και χθες, με συνέπεια οι διαπραγματεύσεις να βρεθούν σε τέλμα.
