Η εφημερίδα «Καθημερινή» έχει στη διάθεσή τις σχετικές αποφάσεις στις οποίες αναφέρεται ρητά πως «η ένταξη δημοσίων υποχρεώσεων προς τους Οργανισμούς Κοινωνικών Ασφαλίσεων ελέγχεται ως ευθέως αντισυνταγματική».
Σύμφωνα με το σκεπτικό που αναπτύσσεται «η είσπραξη των εισφορών, όπως έχουν νομοθετικά θεσπιστεί, και από της θεσπίσεώς τους, παράγουν κοινωνικό δικαίωμα ασφαλιστικών παροχών» και κατά συνέπεια μια πιθανή διαγραφή τους διαγράφει χρόνο ασφάλισης. Νομικοί επισημαίνουν ότι στην πράξη, μια πιθανή ένταξη των ασφαλιστικών οφειλών σε ρύθμιση με βάση τον νόμο Κατσέλη θα μπορούσε να οδηγήσει, και μάλιστα ερήμην των ασφαλισμένων, σε διαγραφή ετών ασφάλισης, με συνέπεια να στερούν από τον οφειλέτη το δικαίωμα συνταξιοδότησης.
Ακόμη κι αν τα χρέη ενταχθούν σε ρύθμιση, οι νομικοί επισημαίνουν ότι όσα χρόνια αυτή θα διαρκεί (και συνήθως είναι πολυετής), οι οφειλέτες δεν θα δικαιούνται σύνταξη. Παράλληλα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, υπογραμμίζοντας ότι σύμφωνα με τον νέο τρόπο υπολογισμού των συντάξεων, με βάση το σύνολο του ασφαλιστικού βίου κατά τον οποίο έχουν καταβληθεί εισφορές, οι συνέπειες θα είναι μεγάλες και στο τελικό ύψος της σύνταξης.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στο υπουργείο Εργασίας έχουν πλέον καταλήξει ότι λόγω ουσιαστικών κωλυμάτων που έχουν να κάνουν με την ασφαλιστική νομοθεσία της χώρας, δεν πρέπει να υπάρχει ενιαία αντιμετώπιση των οφειλών προς τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης με αυτές προς το υπόλοιπο Δημόσιο ή τους ιδιώτες.
Σε αυτή τη λογική αναμένεται να κινηθεί η όποια προσπάθεια της ηγεσίας του υπουργείου να διαπραγματευτεί με τους δανειστές το φθινόπωρο ένα νέο σύστημα δόσεων και εξυπηρέτησης ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Μάλιστα, αν και γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για εύκολη προσπάθεια, αφού οι εκπρόσωποι των πιστωτών έχουν εκφράσει ξεκάθαρα ενστάσεις για οποιαδήποτε νέα ρύθμιση, στο υπουργείο Εργασίας αναζητούν τρόπο θεσμοθέτησης της δυνατότητας «παγώματος» των ληξιπρόθεσμων οφειλών και παροχής ασφαλιστικής ενημερότητας εφόσον καταβάλλονται εμπρόθεσμα οι τρέχουσες υποχρεώσεις.
Ενα τέτοιο ενδεχόμενο «εισφοροδοτικής αμνηστίας» βέβαια, όσο κι αν αποτελεί αίτημα των εν λειτουργία υπερχρεωμένων αλλά βιώσιμων επιχειρήσεων, θα δημιουργήσει νέα προβλήματα. Αφενός δεν είναι εύκολο να αποτραπεί ένα νέο κύμα φυγής από αυτούς που έχουν ενταχθεί και παραμένουν σε κάποια από τις ρυθμίσεις οφειλών που «τρέχουν». Αφετέρου ενδέχεται να υπερβεί τα συνταγματικά όρια, έναντι των συνεπώς ασφαλισμένων.
