Η παραδοσιακή ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου χρονολογείται από το 273 μ.Χ.
Δύο παγανιστικές γιορτές προς τιμήν του ήλιου γιορτάζονταν επίσης εκείνη την ημέρα και είναι πιθανό ότι η 25η Δεκεμβρίου επιλέχθηκε για να αντιμετωπιστεί η επιρροή του παγανισμού.
Μέχρι σήμερα, σύμφωνα με το crosswalk, ορισμένοι άνθρωποι αισθάνονται άβολα με τα Χριστούγεννα επειδή πιστεύουν ότι είναι κατά κάποιο τρόπο μολυσμένα από τις παγανιστικές γιορτές που πραγματοποιούνται εκείνη την ημέρα.
«Το Ευαγγέλιο όχι μόνο υπερβαίνει τον πολιτισμό, αλλά και τον μεταμορφώνει»
Αλλά οι Χριστιανοί πιστεύουν εδώ και καιρό ότι το Ευαγγέλιο όχι μόνο υπερβαίνει τον πολιτισμό, αλλά και τον μεταμορφώνει.
Το 320 μ.Χ. ένας θεολόγος απάντησε σε αυτή την κριτική σημειώνοντας:
«Εμείς θεωρούμε αυτή την ημέρα ιερή, όχι όπως οι ειδωλολάτρες εξαιτίας της γέννησης του ήλιου, αλλά εξαιτίας εκείνου που την έκανε».
Κατ' αρχάς, οι άνθρωποι και οι θρησκείες της εποχής γιόρταζαν κάποιο είδος γιορτής εκείνη την εποχή. Από την εβραϊκή Χανουκά μέχρι το παγανιστικό χειμερινό ηλιοστάσιο και από τη γερμανική Yule μέχρι τη ρωμαϊκή Dies Natalis Solis Invicti (Γέννηση του ακαταμάχητου ήλιου)- ο απόλυτος αριθμός των ημερών εορτασμού με δέντρα, στολίδια, κούτσουρα, γκι και γιορτές φαίνεται να υποδεικνύει μια περίοδο εορτασμού στην οποία οι Χριστιανοί προσέθεσαν τη γέννηση του Ιησού ως ένα αντιπολιτισμικό γεγονός και ενδεχομένως ακόμη και μια διαφυγή από τις παγανιστικές γιορτές για τους πρώτους πιστούς.
Η 25η Δεκεμβρίου ήταν η γιορτή των Σατουρναλίων, της χειραφέτησης, των δώρων και του θριάμβου του φωτός μετά τη μεγαλύτερη νύχτα.
Ο Χριστιανός βλέπει την αλήθεια που εμπεριέχεται σε αυτή την παγανιστική παράδοση που αντανακλά:
Ο Χριστός το Φως του κόσμου, ο θρίαμβος Του πάνω από τη νύχτα της αμαρτίας
"...εξαιτίας του τρυφερού ελέους του Θεού μας, με το οποίο ο ανατέλλων ήλιος θα έρθει σε μας από τον ουρανό 79 για να φωτίσει αυτούς που ζουν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου, για να οδηγήσει τα πόδια μας στο μονοπάτι της ειρήνης".
Η δεύτερη θεωρία επικεντρώνεται γύρω από την ημερομηνία της 25ης Μαρτίου που "δέχεται" η Δυτική Εκκλησία ως τον Ευαγγελισμό ή την Άμωμη Σύλληψη του Ιησού στα σπλάχνα της Μαρίας.
Η 25η Δεκεμβρίου είναι 9 μήνες αργότερα και έτσι γιορτάζεται ως τα γενέθλια του Ιησού.
Ανεξάρτητα από τους πιθανούς λόγους για την ημερομηνία, το εκκλησιαστικό ημερολόγιο καθορίστηκε στη Δύση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου, ενώ η Ανατολική Εκκλησία διατήρησε την ημερομηνία της 6ης Ιανουαρίου για κάποιο χρονικό διάστημα.
Η προέλευση της παραμονής των Χριστουγέννων
Για αιώνες, τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν όχι ως μία ημέρα, αλλά ως μία ολόκληρη εποχή σε μέρη του κόσμου, ξεκινώντας από αυτή τη μέρα, την 24η Δεκεμβρίου, την παραμονή των Χριστουγέννων.
Ίσως η πρακτική του εορτασμού το βράδυ πριν από τη μεγάλη μέρα να αποτελεί απόηχο από τον αρχαίο εβραϊκό υπολογισμό.
Μεταξύ των παλαιότερων Εβραίων, η ημέρα άρχιζε στις έξι το απόγευμα και διαρκούσε μέχρι τις έξι το επόμενο βράδυ.
«Ένα βράδυ και ένα πρωί ήταν η πρώτη μέρα», Μωυσής
Παρόλο που η ημερομηνία είναι μια εικασία, η παράδοση της εορτασμού τους χρονολογείται τουλάχιστον από τον τέταρτο αιώνα. Υπό την επίδραση της εκκλησίας, οι χριστιανικές παραδόσεις αντικατέστησαν τις ειδωλολατρικές γιορτές του ηλιοστασίου σε όλη την Ευρώπη.
Το χριστιανικό νόημα πίσω από τις αρχαίες παραδόσεις
Τα αειθαλή δέντρα ήταν το σύμβολο της αιώνιας ζωής. Ο Μαρτίνος Λούθηρος τα εισήγαγε στην Εκκλησία της Μεταρρύθμισης ως εικόνα της ατελείωτης ζωής μας εν Χριστώ, φέρνοντας ένα δέντρο στην οικογένειά του την παραμονή των Χριστουγέννων αναμμένο με κεριά (Ησαΐας 60:13).
Τα κεριά είναι μια εικόνα ότι ο Χριστός είναι το Φως του κόσμου (Ιωάννης 8).
Το πουρνάρι μιλάει για τα αγκάθια στο στέμμα Του (Ματθαίος 27:29).
Το κόκκινο είναι ένα χρώμα των Χριστουγέννων που μιλάει για το αίμα και τον θάνατο του Χριστού.
Τα δώρα είναι μια υπενθύμιση των δώρων των Μάγων στο μωρό Ιησού. Κάθε ένα από αυτά μιλάει για ένα συστατικό της ενσάρκωσής Του: Μεγαλείο στη ζωή, Πικρότατη αγωνία στο θάνατο και Αυτός ως το τέλειο δώρο του Θεού σε εμάς (Ματθαίος 2).
Το γκι ήταν ένα αρχαίο σύμβολο από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Κάτω από το γκι ήταν που αποκαθιστούνταν οι παλιές έχθρες και οι διαλυμένες φιλίες. Έτσι και ο Χριστός ήταν Εκείνος που αφαίρεσε την εχθρότητα και μας έδωσε ειρήνη με τον Θεό (Ρωμαίους 5:1, Ρωμαίους 8:1).
Οι καμπάνες συνδέονται με το χτύπημα ειδήσεων. Ο Χριστός είναι η καλή είδηση, η καλύτερη είδηση απ' όλες.
Ο Άγιος Βασίλης είναι μια ολλανδική λέξη που στην πραγματικότητα είναι Sinter Claus, Άγιος Νικόλαος
Ο Άγιος Νικόλαος ήταν ο υποτιθέμενος πρώιμος επίσκοπος μιας εκκλησίας στη Μικρά Ασία. Αντιλήφθηκε κάποιες απελπισμένες ανάγκες στην εκκλησία του και μια οικογένεια που έπρεπε να πουλήσει τα παιδιά της στη σκλαβιά, οπότε ένα βράδυ ήρθε και άφησε χρήματα στο κατώφλι τους. Ήταν χρυσάφι μέσα σε μια κάλτσα.
Οι χριστουγεννιάτικες κάρτες ξεκίνησαν το 1844. Ένας Άγγλος καλλιτέχνης ονόματι William Dobson, σχεδίασε μερικές εικόνες στην Αγγλία για χρήση αυτή την εποχή. Βρήκαν τοπική χρήση εκεί και σύντομα εξαπλώθηκαν στην Αμερική. Το 1846 οι Cole και Horsley είδαν τις εμπορικές δυνατότητες αυτής της αυξανόμενης παράδοσης και ξεκίνησαν την παραγωγή αυτού που σήμερα ξεπερνά το 1.000.000.000,00 δολάρια, με 4 δισεκατομμύρια κάρτες να αποστέλλονται κάθε χρόνο μόνο στην Αμερική.
Η προέλευση του χριστουγεννιάτικου δέντρου
Μεταξύ των πολλών αφηγήσεων που ισχυρίζονται ότι εξηγούν την προέλευση του χριστουγεννιάτικου δέντρου, οι τρεις πιο δημοφιλείς προέρχονται από τη Γερμανία - γεγονός που την καθιστά τον πιθανότερο τόπο προέλευσης. Οι ιστορίες εκτείνονται από τον 8ο έως τον 16ο αιώνα. Και οι τρεις έχουν κάποιο στοιχείο ιστορικού γεγονότος και μπορεί ακόμη και να συνδέονται χαλαρά η μία με την άλλη.
1. Η πρώτη ιστορία αφορά τον Άγιο Βονιφάτιο.
Τον 8ο αιώνα ήταν ιεραπόστολος σε μερικές από τις πιο απομακρυσμένες φυλές της Γερμανίας. Είναι ίσως πιο γνωστός για αυτό που ονομάζεται "η κοπή της βελανιδιάς του Θορ".
Λέγεται ότι μπαίνοντας σε μια πόλη στη βόρεια Έσση (Hessia), ο Βονιφάτιος έμαθε ότι οι άνθρωποι λάτρευαν τον θεό Θορ, ο οποίος πίστευαν ότι κατοικούσε σε μια μεγάλη βελανιδιά ανάμεσά τους. Ο Βονιφάτιος αποφάσισε ότι αν ήθελε να κερδίσει ακρόαση από τους ανθρώπους, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον Θορ.
Ανακοίνωσε ενώπιον του λαού ότι επρόκειτο να κόψει τη βελανιδιά και προκάλεσε ανοιχτά τον Θορ να τον χτυπήσει. Ως εκ θαύματος, καθώς ο Βονιφάτιος άρχισε να κόβει τη βελανιδιά, φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και έριξε το δέντρο στο έδαφος.
Η παράδοση υποστηρίζει ότι στις ρίζες της βελανιδιάς φύτρωνε ένα έλατο και ο Βονιφάτιος διεκδίκησε το δέντρο ως σύμβολο του Χριστού. Περιττό να πούμε ότι ο λαός δέχτηκε εύκολα το μήνυμα του Βονιφάτιου, και το δέντρο τελικά συνδέθηκε με τη γέννηση του Χριστού και τον εορτασμό της ημέρας κατά την οποία ο ισχυρός Θεός (που μπορούσε να ρίξει μια γιγαντιαία βελανιδιά στο έδαφος) επέλεξε να εισέλθει ταπεινά στον κόσμο ως μωρό.
2. Μια άλλη πιθανή πηγή του χριστουγεννιάτικου δέντρου (και μάλλον η πιο πιθανή) προέρχεται από μεσαιωνικά θρησκευτικά θεατρικά έργα στη Γερμανία.
Ανάμεσα στα πιο δημοφιλή από αυτά τα έργα ήταν το έργο "Παράδεισος". Ξεκινούσε με τη δημιουργία του ανθρώπου, έπαιζε την πρώτη αμαρτία και έδειχνε τον Αδάμ και την Εύα να εκδιώκονται από τον Παράδεισο (τον Κήπο της Εδέμ). Έκλεινε με την υπόσχεση ενός επερχόμενου Σωτήρα, γεγονός που έκανε το έργο ιδιαίτερα αγαπητό κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Στο έργο, ο Κήπος της Εδέμ αναπαρίστατο τις περισσότερες φορές από ένα έλατο κρεμασμένο με μήλα και περιτριγυρισμένο από κεριά.
3. Μια τρίτη παράδοση σχετικά με την προέλευση του χριστουγεννιάτικου δέντρου το αποδίδει στον Μαρτίνο Λούθηρο, έναν σημαίνοντα ηγέτη της Μεταρρύθμισης.
Ορισμένοι λένε ότι την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Λούθηρος περπατούσε στο δάσος κοντά στο σπίτι του. Τον εντυπωσίασε η ομορφιά του τρόπου με τον οποίο το χιόνι έλαμπε στο φως του φεγγαριού στα κλαδιά των δέντρων. Σε μια προσπάθεια να αναπαραστήσει το υπέροχο θέαμα για την οικογένειά του, έκοψε το δέντρο, το τοποθέτησε στο σπίτι του και το στόλισε με κεριά.
