Η αμερικανίδα ηθοποιός Εύα Μαρί Σέιντ, που άφησε το σημάδι της στο Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1950, χάρη στους ρόλους που ενσάρκωσε σε ταινίες όπως «Το λιμάνι της αγωνίας» (Ελίας Καζάν, 1954) και «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων» (Άλφρεντ Χίτσκοκ, 1959), απεβίωσε χθες Τρίτη σε ηλικία 102 ετών.
Η βραβευμένη με Όσκαρ πρωταγωνίστρια, η καριέρα της οποίας στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στο θέατρο κράτησε κάπου 70 χρόνια, πέθανε «από φυσικά αίτια, πλαισιωμένη από την οικογένεια και τους οικείους της (...) στο σπίτι της στο Λος Άντζελες», εξήγησε στην ανακοίνωσή του ο καλλιτεχνικός της πράκτορας.
Η αξέχαστη συμπρωταγωνίστρια του Κάρι Γκραντ στο αριστουργηματικό θρίλερ του Χίτσκοκ είχε ήδη προκαλέσει αίσθηση όταν έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη, με το φιλμ του Καζάν. Ο ρόλος εκείνος της είχε χαρίσει Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού σε β΄ ρόλο.
Είχε επίσης διακριθεί στο θέατρο, από το Μπρόντγουεϊ ως το Λος Άντζελες και την Ουάσιγκτον, περνώντας από πολλές μικρές αμερικανικές πόλεις. Παράφορα παθιασμένη με το θέατρο από νεαρή ηλικία, είχε «συχνά ανάγκη να ανεβαίνει στο σανίδι».
Είχε εκμυστηρευτεί πως όταν ανέβαζε παράσταση, ένιωθε «σαν να είναι έγκυος», εξηγώντας πως «κάθε θεατρικός ρόλος είναι σαν παιδί, μένει μαζί σου για πάντα».
Η δουλειά της στην τηλεόραση μαγνήτιζε επίσης το κοινό. Βραβεύτηκε με το πρώτο της Έμι, έπειτα από πέντε υποψηφιότητες, το 1990, για τη σειρά People Like Us, που πρόβαλε το NBC.
Γεννημένη την 4η Ιουλίου 1924 κοντά στη Νούαρκ, από κουακέρους γονείς, που της ενστάλαξαν δύναμη και πειθαρχία, προοριζόταν να γίνει δασκάλα. Όμως κατέληξε να πάρει πτυχίο δραματικής τέχνης αφού ανακάλυψε το πάθος της για το θέατρο, παρά την αποθάρρυνση του περιβάλλοντός της, συμπεριλαμβανομένου καθηγητή της. Αλλά επέμεινε, αρχικά ερμηνεύοντας μικρούς ρόλους σε παραστάσεις που μεταδίδονταν από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, προτού καταλήξει στο Actors Studio υπό την καθοδήγηση του συνιδρυτή του Καζάν· κατόπιν το κοινό και οι κριτικοί θα τη δικαίωναν, όταν συμπρωταγωνίστησε με τον Μάρλον Μπράντο - για τον οποίο θα ομολογούσε πως ένιωθε κάτι μεταξύ «θαυμασμού» και «φόβου», καθώς της έδινε την εντύπωση πως «τη γνώριζε καλύτερα απ’ ό,τι γνώριζε η ίδια τον εαυτό της».
Ζούσε κοντά στο Λος Άντζελες, όχι μακριά από τα δύο αστέρια προς τιμή της - ένα για τον κινηματογράφο, άλλο ένα για την τηλεόραση - στο Walk of Fame του Χόλιγουντ.
