Η ιστορία της οικογένειας Φαράτζ είναι μια δαρκώς επαναλαμβανόμενη τραγωδία στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη.
Για τρίτη φορά μέσα σε ένα μήνα, ένας Παλαιστίνιος αγρότης δολοφονείται στη δική του γη, μπροστά στα μάτια του πατέρα του, από έναν ένοπλο παράνομο έποικο.
Αυτήν την εβδομάδα, το θύμα ήταν ο 39χρονος Μοχάμεντ Φαράτζ, πολιτικός μηχανικός και πατέρας πέντε παιδιών, με ένα έκτο παιδί καθ’ οδόν.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Haaretz, ο Μοχάμεντ πυροβολήθηκε στο κεφάλι την Τετάρτη ενώ βρισκόταν στο κτήμα της οικογένειάς του κοντά στον οικισμό Τεκώα, νότια της Ιερουσαλήμ.
Ο πατέρας του, ο 75χρονος Αχμέντ Φαράτζ, υπήρξε μάρτυρας της δολοφονίας του, ενώ τραυματίστηκε και ο ίδιος.
Η οικογένεια Φαράτζ κατέχει το συγκεκριμένο κομμάτι γης για πολλές γενιές, κάτι που πιστοποιεί και το Κτηματολόγιο του Ισραήλ. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο, νεαροί έποικοι έχουν αρχίσει να καταπατούν την ιδιοκτησία.
Ο πατέρας θυμάται μια αντιπαράθεση με έναν επικεφαλής των εποίκων, ο οποίος ισχυριζόταν ότι η γη ανήκει μόνο στους Εβραίους: «Ο Αβραάμ έδωσε τη γη μόνο στους Εβραίους [...] Εγώ είμαι ο νόμος, και είμαι επίσης πάνω από τον νόμο».
Το μοτίβο των δολοφονιών
Η μοιραία συνάντηση ακολούθησε μια σειρά από εισβολές, ενώ το περιστατικό αυτό σηματοδοτεί την τρίτη τέτοια περίπτωση μέσα σε ένα μήνα.
Στα μέσα Μαρτίου, ο Μοχάμεντ Σνναράν είδε δύο από τους γιους του να πυροβολούνται μπροστά του στους Νότιους Λόφους της Χεβρώνας. Ο ένας σκοτώθηκε, ο άλλος τραυματίστηκε σοβαρά.
Δύο εβδομάδες αργότερα, άλλος ένας Παλαιστίνιος, ο 28χρονος Αμίρ Οντέχ, δολοφονήθηκε επίσης μπροστά στον πατέρα του ενώ εργαζόταν σε αγροτική γη κοντά στο χωριό Κούσρα.
Κάθε περίπτωση ακολουθεί παρόμοιο μοτίβο: ένοπλοι έποικοι παρενοχλούν Παλαιστίνιους αγρότες, η βία κλιμακώνεται και ακολουθούν θανατηφόροι πυροβολισμοί.
Το πρωί της επίθεσης, ο Αχμέντ έφτασε στο χωράφι του για να διαπιστώσει ότι παράνομοι έποικοι είχαν παραβιάσει τον φράχτη με τρακτέρ και είχαν στήσει μια μεγάλη μαύρη σκηνή.
Παρά τις εκκλήσεις του Αχμέντ στις αρχές, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο.
Τρία στρατιωτικά τζιπ έφτασαν στο σημείο, αλλά ο Αχμέντ ισχυρίζεται ότι οι στρατιώτες και οι έποικοι «άρχισαν να αγκαλιάζονται» πριν φύγουν, αφήνοντας την οικογένεια χωρίς προστασία.
«Γιατί έφυγε ο στρατός;» ρωτά οργισμένος ο Αχμέντ. «Γιατί μας άφησαν κοντά σε ανθρώπους με όπλα; Ο στρατός φταίει για ό,τι συνέβη».
Λίγο αφότου έφυγαν οι στρατιώτες, οι έποικοι άρχισαν να ξαναστήνουν τη σκηνή τους. Όταν ο Αχμέντ και οι συγγενείς του πλησίασαν τον φράχτη, ξεκίνησαν οι πυροβολισμοί.
Ο Αχμέντ ένιωσε ένα αντικείμενο να χαϊδεύει το κεφάλι του, μια σφαίρα που πέρασε μόλις λίγα χιλιοστά από τον εγκέφαλό του, αφήνοντάς τον με έξι ράμματα. Στη συνέχεια κοίταξε πίσω και είδε τον γιο του, Μοχάμεντ, να είναι ξαπλωμένος ανάσκελα, με αίμα να ρέει από το πρόσωπό του. Μία μόνο σφαίρα τον είχε χτυπήσει στο μέτωπο.
Συστημικά χαρακτηριστικά η ατιμωρησία και η απανθρωπιά
Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι οι δυνάμεις του είχαν αναπτυχθεί για να διαλύσουν μια αντιπαράθεση, αλλά έφυγαν όταν θεώρησαν το περιστατικό «λήξαν».
Μετά τη δολοφονία, η αστυνομία επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στην κηδεία του Μοχάμεντ στη γειτονιά Σαραφάτ, απαγορεύοντας πλακάτ και συνθήματα.
Όταν εμφανίστηκε ένα μόνο αναμνηστικό πανό, η αστυνομία φέρεται να απείλησε να τερματίσει την τελετή μέσα σε πέντε λεπτά.
Ενώ η οικογένεια θρηνεί, μάλιστα, ο κύκλος της καταπάτησης συνεχίζεται: Μια νέα σκηνή έχει ήδη στηθεί στη γη των Φαράτζ.
Παρόλο που οι αρχές την έχουν κατεδαφίσει αρκετές φορές, οι έποικοι συνεχίζουν να επιστρέφουν, επιβάλλοντας την παρουσία τους στο αιματοβαμμένο έδαφος.
Για τον Αχμέντ Φαράτζ, η απώλεια είναι αβάσταχτη: «Την περασμένη εβδομάδα έχασα τον αγαπημένο μου γιο».
