Η επίσκεψη στην Αθήνα εμπειρογνωμόνων του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών για το μεταναστευτικό προγραμματίστηκε πριν από την κλιμάκωση της έντασης στην Μέση Ανατολή. Τα τεχνικά κλιμάκια που βρίσκονται εδώ για συζητήσεις έχουν την εντολή να βρουν τρόπο ανάσχεσης των δευτερογενών ροών που απασχολούν την κυβέρνηση Σολτς, πιεσμένη από την άνοδο της ακροδεξιάς (Εναλλακτική για τη Γερμανία).
Μετά την επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ δεν μένει καμία αμφιβολία ότι η κρίση περνά σε ακόμη πιο επικίνδυνη φάση. Είναι αυτονόητο ότι θα δημιουργηθούν νέα μεταναστευτικά κύματα (ειδικά από τον Λίβανο) που θα πλήξουν μέσω Τουρκίας τις ευρωπαϊκές χώρες πρώτης υποδοχής, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Μάλτα. Και αυτό θα συμβεί σε μια συγκυρία στην οποία οι χώρες του ευρωπαϊκού βορρά επιστρέφουν στο δόγμα των κλειστών συνόρων αμφισβητώντας ακόμη και τη Συνθήκη Σένγκεν.
Η συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ το απόγευμα θα επικεντρωθεί, όπως είναι φυσικό, στα νέα διπλωματικά και γεωπολιτικά δεδομένα που δημιουργεί η αναστάτωση στην Μέση Ανατολή. Την Πέμπτη, ο ΥΠΕΞ Γ. Γεραπετρίτης θα ενημερώσει την αρμόδια επιτροπή της Βουλής για τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Νέα Υόρκη, αν και οι διαρροές που έγιναν εκείνες τις ημέρες μπορεί πλέον να έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν, από το βήμα της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, ισχυρίστηκε ότι η «η ισραηλινή κυβέρνηση, μετά την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, υποκινούμενη από την αυταπάτη της Γης της Επαγγελίας, θα βάλει στο στόχαστρο την πατρίδα μας». Και πρόσθεσε: «Η κατοχή, η τρομοκρατία και η επιθετικότητα είναι ακριβώς δίπλα μας. Απέναντί μας δεν έχουμε ένα κράτος που δεσμεύεται από το δίκαιο, αλλά μια δολοφονική αγέλη που τρέφεται με αίμα».
Διπλωματικές πηγές σημειώνουν ότι όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα καλό για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Σίγουρα, οι εξελίξεις βοηθούν τον Τραμπ. Σε μια βαθιά διχασμένη Αμερική, οι Δημοκρατικοί είναι διαιρεμένοι ανάμεσα στους σκληρούς υποστηρικτές του Ισραήλ και στους επικριτικούς για τον Νετανιάχου. Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικανοί ομονοούν στη στήριξη του Ισραήλ και αυτό δίνει πόντους στον Ντόναλντ Τραμπ που εμφανίζεται σίγουρος για τις θέσεις του σε αντίθεση με την Καμάλα Χάρις που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις δύο τάσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του κόμματός της.
Με τον Ερντογάν να γίνεται εχθρός του Νετανιάχου, τον αραβικό κόσμο να ριζοσπαστικοποιείται, τον Τραμπ να ενισχύεται και νέα μεταναστευτικά ρεύματα να ενεργοποιούνται, η ελληνική διπλωματία βρίσκεται μπροστά σε ιστορικές προκλήσεις και χωρίς σοβαρά επεξεργασμένη εθνική γραμμή διαμορφωμένη μέσα από τη συνεννόηση των κομμάτων που, αντίθετα, αναζητούν ευκαιρίες αναμέτρησης ακόμη και με φόντο τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.
