Η αύξηση των ποσοστών της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία», ο οξύς και πολωτικός πολιτικός λόγος, η εμφάνιση ακραίων προσεγγίσεων για το μεταναστευτικό, όπως το remigration -που αν εφαρμοστεί στο μέλλον, τότε θα οδηγήσει τους πολίτες στη Γερμανία με μεταναστευτικό υπόβαθρο εκτός των τειχών και θα αλλάξει άρδην τα δεδομένα στο αξιακό υπόβαθρο της Ε.Ε- προκαλεί έντονη ανησυχία. Μπορεί η ενωμένη Ευρώπη να επιτρέψει κάτι τέτοιο να συμβεί; Είναι άλλο πράγμα η υιοθέτηση αυστηρών μέτρων για τη διαχείριση και την αντιμετώπιση της παράτυπης ή παράνομης μετανάστευσης και άλλο η άκριτη στοχοποίηση των μεταναστών που παραπέμπει σε πρακτικές που εφαρμόστηκαν σε σκοτεινές περιόδους της δεκαετίας του 1930.
Αλλά φαίνεται πως οι κίνδυνοι που μπορεί να επιφέρει η γιγάντωση της άκρας δεξιάς στην γερμανική επικράτεια έχουν διεγείρει τα αντανακλαστικά ενός σημαντικού μέρους των Γερμανών που απορρίπτουν διαρρήδην την επιστροφή σε λογικές και καταστάσεις που πρέπει πάση θυσία να παραμείνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Η αρχή για τη δημιουργία ενός ανθεκτικού μετώπου κατά των άκρων έγινε τα περασμένα εικοσιτετράωρα στο λιμάνι του Αμβούργου, όπου περισσότεροι από ογδόντα χιλιάδες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν για να στείλουν ένα σαφές μήνυμα κατά του AfD και του πολιτικού του αφηγήματος που διχάζει την κοινωνία και σπέρνει το μίσος σε μια χώρα που έχει επιδείξει τις τελευταίες δεκαετίες αξιοσημείωτη ανεκτικότητα, ενώ δύο και τρεις γενιές μεταναστών ενσωματώθηκαν απολύτως, όπως οι χιλιάδες οικογένειες των Ελλήνων Gastarbeiter που αφήνουν ένα ξεχωριστό αποτύπωμα σε μια τόσο προηγμένη χώρα. Το ίδιο σκηνικό καταγράφηκε και σε άλλες μεγαλουπόλεις σε όλη τη χώρα .
Οι πολίτες αφυπνίζονται και αυτό αποτελεί μια υγιή αντίδραση μπροστά σε μια ευρύτερη δυναμική απόψεων και άνθησης των συγκρούσεων με χαρακτηριστικά ακόμα και κοινωνικού αυτοματισμού. Οι συμμετέχοντες προέρχονται δε από όλα τα κοινωνικά στρώματα, με διαφορετικό πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο, αλλά με κοινό παρονομαστή την υπεράσπιση της δημοκρατίας, αλλά και των παραδοσιακών αρχών και αξιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν πρόκειται για κάποια μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που βρίσκονται παραδοσιακά σε μια διαρκή σύγκρουση με τους εκπροσώπους στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Είναι χαρακτηριστικό και το παράδειγμα της γερμανικής κεντροδεξιάς, που παρά τα επιμέρους συντηρητικά χαρακτηριστικά της, αποφάσισε να ακολουθήσει ένα νέο δρόμο για να αντιμετωπίσει μέσα στην κοινωνία την ακροδεξιά. Βρέθηκε παραδείγματος χάριν, δίπλα στους αγρότες που δημιούργησαν μπλόκα διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική του κ. Σολτς και της κυβέρνησης του. Τα στελέχη της γερμανικής χριστιανοδημοκρατίας θέλησαν με την πολιτική στήριξη των πολυάριθμων συνεταιρισμών και των εκπροσώπων τους να βάλουν ένα ανάχωμα στα στελέχη της "Εναλλακτικής για τη Γερμανία", τα οποία πλειοδοτούν σε υποσχέσεις, θέλοντας να επεκτείνουν την επιρροή τους στη μεσαία τάξη και τους κοινωνικά ευάλωτους.
Σε κάθε περίπτωση, το φαινόμενο της ενίσχυσης των άκρων δεν αφορά μόνο τη Γερμανία. Γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένο έναν ευρύτερο προσκλητήριο αφύπνισης από άκρη σε άκρη της Ευρώπης. Περιθώρια για εφησυχασμό και χαλαρότητα δεν υπάρχουν. Ο αγώνας για την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού κεκτημένου πρέπει να είναι άοκνος και διαρκής!
