Ο Σταμάτης Μωραΐτης, 98 ετών, ενημερώθηκε από τους γιατρούς το 1976 ότι είχε μόνο έξι με εννέα μήνες ζωής μετά τη διάγνωση καρκίνου του πνεύμονα.
Μετά από χρόνια εργασίας και δημιουργίας οικογένειας στις ΗΠΑ, ο κ. Μωραΐτης πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Ικαρία, επειδή μια κηδεία στις ΗΠΑ θα ήταν πολύ ακριβή.
Αποφάσισε να επιστρέψει στο γενέθλιο νησί του για να «αρχίσει να πίνει κρασί και να περιμένει τη μέρα που ο θάνατος θα του χτυπούσε την πόρτα».
Μετά την επιστροφή του στην Ικαρία πέρασαν μήνες και ο κ. Μωραΐτης ένιωθε ότι όσο περνούσε ο καιρός γινόταν όλο και πιο δυνατός.
Αφού πέρασε το όριο των εννέα μηνών, συνειδητοποίησε ότι μπορεί να έχει περισσότερη ζωή να ζήσει - και είχε δίκιο.
Άντεξε 45 χρόνια μετά τη διάγνωση του καρκίνου του, σε ηλικία 98 ετών, αν και αμφισβητεί ότι ήταν 102 ετών, το 2013.
Μιλώντας στο BBC, αστειεύτηκε λέγοντας:
«Δεν είμαι γιατρός, αλλά νομίζω ότι το κρασί βοήθησε».
Το μικρό ελληνικό νησί, Ικαρία, έχει χαρακτηριστεί ως το νησί όπου οι άνθρωποι «ξεχνούν να πεθάνουν», είναι επίσης γνωστό ως «μπλε ζώνη», με τους κατοίκους να ζουν κατά μέσο όρο 10 χρόνια περισσότερο από την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη και ο κ. Μωραΐτης που ξεγέλασε τον θάνατο για δεκαετίες.
Ο κ. Μωραΐτης απέδωσε την επί δεκαετίες επιβίωσή του στην κατανάλωση μόνο αγνών τροφών, βοτάνων και κρασιού, στον καθαρό αέρα και σε μια ζωή χωρίς άγχος.
Αρνιόταν ακόμη και να πίνει κρασί του εμπορίου, φέρνοντας το δικό του σε μέρη που δεν υπήρχε τοπικό κρασί, επειδή ισχυριζόταν ότι υπήρχαν πολλά συντηρητικά.
Ωστόσο, έρευνα της Εθνικής Βιβλιοθήκης Ιατρικής δείχνει ότι το προσδόκιμο ζωής ενός ατόμου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον τρόπο που ζει, ενώ μόνο το 20% της γενετικής ενός ατόμου συμβάλλει στο προσδόκιμο ζωής του.
