«Η αμέλεια της Ιταλίας και της Μάλτας για την παροχή βοήθειας σε σκάφη που κινδυνεύουν και η αδιαφορία της ΕΕ και των χωρών μελών της για τον αυξανόμενο αριθμό των νεκρών (…) είναι απαράδεκτες», σημειώνει η οργάνωση, εκτιμώντας ότι τα ναυάγια είναι αποτέλεσμα «της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Η «αποχώρηση» των ευρωπαϊκών χωρών από «τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στη Μεσόγειο και η στήριξή τους στη λιβυκή ακτοφυλακή οδηγούν στους θανάτους και στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην κεντρική Μεσόγειο» αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Κάρολιν Βίλεμεν, η συντονίστρια των MSF πάνω στο πλοίο Geo Parents που περιπολεί σε αυτή τη θαλάσσια ζώνη.
Στις 31 Μαρτίου τέσσερα παιδιά και επτά γυναίκες βρέθηκαν νεκροί πάνω σε ένα υπερφορτωμένο φουσκωτό: Συνολικά η λιβυκή ακτοφυλακή εντόπισε 126 επιβάτες και τους έστειλε πίσω στη Λιβύη.
Δύο ημέρες αργότερα, το Σάββατο, περισσότεροι από 90 άνθρωποι πέθαναν αφού έμειναν για πολλές ημέρες στη θάλασσα. Τα αίτια του θανάτου τους δεν έχουν γίνει γνωστά. Τέσσερις επιζώντες διασώθηκαν από ένα τάνκερ που τους μετέφερε στη Λιβύη.
«Οι άνθρωποι αυτοί έφυγαν από την κόλαση της Λιβύης και στη συνέχεια βίωσαν τον θάνατο δεκάδων συντρόφων τους, ενώ έπλεαν ακυβέρνητοι για πολλές ημέρες στη θάλασσα. Έπειτα από αυτήν την αδιανόητη δοκιμασία, τους έστειλαν στη Λιβύη» όπου κινδυνεύουν με βασανιστήρια, πρόσθεσε η Βίλεμεν.
Την ώρα που «οι ίδιοι ηγέτες και οι ίδιοι ευρωπαϊκοί θεσμοί εκφράζουν τη βαθιά αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες που φεύγουν από την Ουκρανία, δεν μπορούμε παρά να εκπλαγούμε για τη στάση της ΕΕ απέναντι σε άλλους που φεύγουν από βίαιες καταστάσεις στις χώρες τους και/ή κατά μήκος των μεταναστευτικών οδών», υπογραμμίζει η οργάνωση.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, περισσότεροι από 23.500 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να διαπλεύσουν την κεντρική Μεσόγειο από το 2014.
