Το 1999, ο Νικ Κέιβ μετακόμισε στο Μπράιτον. Το 2014, στην ταινία «20,000 Days on Earth», μίλησε για τη ζωή του εκεί λέγοντας «Ξυπνάω. Γράφω. Τρώω. Βλέπω τηλεόραση. Αυτό είναι το μέρος. Εδώ είναι το μέρος που ζούμε».
Το υπέροχα παράξενο ημι-ντοκιμαντέρ του Iain Forsyth και της Jane Pollard, προσέφερε μια ματιά στον κόσμο του Κέιβ υπό το πρόσχημα μιας ημέρας από τη ζωή του, αλλά με μια σουρεαλιστική ανατροπή. Σε αυτό ο Κέιβ οδηγεί στον δρόμο και ξαφνικά, η Κάιλι Μινόγκ εμφανίζεται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του. Μιλάει για την τέχνη, τη δημιουργία και ιδιαίτερα για την ιδέα τού τι σημαίνει να είσαι καλλιτέχνης, αλλά είναι δύσκολο να αγνοήσεις ότι το σκηνικό σε όλο αυτό είναι μια θλιβερή μέρα στην ακτή του Μπράιτον.
Όπως συμβαίνει με κάθε διασημότητα, όλοι έχουν να σου πουν από μια ιστορία για το μέρος όπου έζησε ο Κέιβ. Κάποιος είπε κάποτε ότι τον είδε να κάνει ποδήλατο φορώντας ένα μακρύ μαύρο παλτό μοιάζοντας τόσο απόκοσμος, κάτι που φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Ένας άλλος είπε ότι το σπίτι του είχε μια πίσω πύλη που οδηγούσε κατευθείαν στην Πλατεία Σάσεξ, τον κήπο όπου ο συγγραφέας της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, Λιούις Κάρολ, συνήθιζε να γράφει. Και πάλι, αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://youtu.be/Ap0_y5EGttk?si=jmB-fYyPoAcRM2ML}
Πάντα φαινόταν λίγο παράξενο να σκέφτεσαι ότι ο Κέιβ έχει ζήσει στο Μπράιτον. Ίσως του ταίριαζε καλύτερα το τρελό σκηνικό του παλιού του διαμερίσματος στο Βερολίνο, ή θα είχε νόημα αν ζούσε σε κάποια ακριβή έπαυλη κάπου στο Λονδίνο. Το Μπράιτον φαίνεται πολύ προαστιακό, πολύ χαρούμενο θα μπορούσε να πει κανείς και μάλλον, ακόμα και ο ίδιος ο Κέιβ, στην αρχή, θα συμφωνούσε.
«Δεν ήταν δική μου ιδέα να μετακομίσουμε εδώ, ήταν ιδέα της γυναίκας μου, και απλώς την ακολούθησα», έχει πει ο Κέιβ συμπληρώνοντας ότι στην αρχή το μισούσε, έβρισκε αρκετά θλιβερή τη μικρή πόλη και μάλιστα τον έκανε να βαριέται.
Στη συνέχεια άλλαξε γνώμη και είδε το Μπράιτον με άλλη ματιά. «Συνήθως μένω κάπου περίπου τρία χρόνια, μετά φεύγω και πηγαίνω αλλού». Ωστόσο, με την άποψή του να έχει αλλάξει, πρόσθεσε, «Αλλά αυτό το μέρος είναι υπέροχο!», έλεγε τότε στο BBC.
Το Μπράιτον κατάφερε εντέλει να γοητεύσει τον Κέιβ σε τόσους πολλούς τομείς, και όλοι τους φαίνεται να διεισδύουν στο έργο του.
Πρώτον, υπήρχε το θέμα της ησυχίας. «Για να είμαι ειλικρινής, συχνά αναρωτιέμαι: "γιατί το Μπράιτον;", όταν υπάρχουν πολλά άλλα μέρη στον κόσμο που ίσως είναι πιο συναρπαστικά για να ζήσεις», είπε σε έναν θαυμαστή. «Βρίσκω ότι μπορώ να επιστρέψω στο Μπράιτον, να εγκατασταθώ εκεί και να με αφήσουν ήσυχο να κάνω τα πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένο, οπότε με εξυπηρετεί πολύ καλά ως τόπος διαμονής, τουλάχιστον προς το παρόν».
Ήταν στο Μπράιτον όπου ο Κέιβ εγκατέστησε το γραφείο του και ξεκίνησε ένα δομημένο πρόγραμμα τού να ξυπνάει και να δουλεύει. «Ξεκινάω να γράφω στις 9 το πρωί και τελειώνω στις 5:30 αφού κάνω διάλειμμα για μεσημεριανό», είπε στο podcast This Cultural Life. Στους Sunday Times, περιέγραψε την αυστηρή του ρουτίνα με περισσότερες λεπτομέρειες, λέγοντας μάλιστα ότι είχε καθιερώσει μια ρουτίνα όπου πάντα έπαιρνε μεσημεριανό από το ίδιο μέρος, πάντα φορούσε κοστούμι, κάπνιζε σε συγκεκριμένες ώρες και έφτιαχνε καφέ σε συγκεκριμένες ώρες!
{https://youtu.be/DBfB30KzqSA?si=7aKo39nSI62OmSda}
Το Μπράιτον φαινόταν να παρέχει στον Κέιβ μια μορφή πειθαρχίας, καθώς δεν είχε διέθετε πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να του αποσπάσουν την προσοχή. «Το τελευταίο πράγμα που θέλω να κάνω οποιαδήποτε μέρα είναι να προσπαθήσω να γράψω ένα τραγούδι. Δεν είναι διασκεδαστικό», έλεγε, αλλά σε αυτή τη νέα ζωή όπου είχε το γραφείο του και μια οικογένεια στο σπίτι, συμμορφώθηκε.
Όταν κοιτάζουμε τα άλμπουμ που έκανε εκείνη την εποχή, είναι τόσο αυστηρά και πυκνά όσο η καθημερινή του ρουτίνα. Υπάρχει ακόμα πειραματισμός, αλλά φαίνεται να εμβαθύνει περισσότερο στην πιο κλασική σύνθεση τραγουδιών, καταφέρνοντας να βρει έναν τρόπο να ενσωματώσει την χαρακτηριστική του αφήγηση και την χαλαρότητα σε ένα πιο σφιχτό - αυστραλιανό όπως το χαρακτήριζε-μοτίβο. Το άλμπουμ Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus φαίνεται να είναι το απόλυτο παράδειγμα αυτού, καθώς αυτά τα διαχρονικά τραγούδια εξακολουθούν να φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά του.
{https://youtu.be/2bYtFBJajI0?si=2miCyXfoViAmu_Mb}
Η αλήθεια είναι ότι το Μπράιτον άλλαξε το έργο του Κέιβ γιατί φαινόταν να τον αλλάζει θεμελιωδώς ως άνθρωπο. Τον έκανε να συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι δεν ήθελε να καταστρέψει τη ζωή του αποκλειστικά για την τέχνη: «Είμαι πατέρας, είμαι σύζυγος και παππούς και ένας είδος ανθρώπου του κόσμου. Αυτά τα πράγματα είναι πολύ πιο σημαντικά για μένα από την έννοια του να είμαι καλλιτέχνης», εξηγούσε.
Αυτό είναι αναμφίβολα παρόν στο έργο του. Ιδιαίτερα στο Ghosteen και το Wild God, και τα δύο γραμμένα μετά τον τραγικό θάνατο του γιου του που τους οδήγησε να φύγουν από το Μπράιτον, η οικογένεια και η αγάπη βρίσκονται στο επίκεντρο.
{https://youtu.be/uAgsn7la3jg?si=f0ACG4cpMVAjsHQ2}
«Για μένα, μου ταιριάζει πολύ καλά», έλεγε για την πόλη που ταίριαξε και στη δουλειά του, με έναν πιο ήπιο ρυθμό και μια νέα δομή.
Τον Nick Cave τον περιμένουμε αυτό το καλοκαίρι, αφού θα εμφανιστεί την Τετάρτη 24 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens 2026. Μαζί του, ο Baxter Dury και η Anna von Hausswolff. Για όλες τις πληροφορίες/ προσφορές: www.releaseathens.gr
