Πέθανε ο συγγραφέας και εκπαιδευτικός Γιάννης Μπρούζος, νικημένος από τον καρκίνο, μια δύσκολη μάχη που έδινε από το 2022.
Η είδηση του θανάτου του, επιβεβαιώθηκε από την οργάνωση «Αναμέτρηση» που σε σχετική ανάρτηση στο Facebook αναφέρει:
«Ο σύντροφός μας Γιάννης Μπρούζος έφυγε πριν λίγη ώρα από τη ζωή, μετά από μια μάχη που έδωσε με πείσμα και συλλογικά, όπως συλλογικά παλεψε έζησε και ολόκληρη την ζωή του.
Ο αποχαιρετισμος μάς παγώνει, αλλά οι μνήμες από όσα ζήσαμε με το Γιάννη θα μας ζεσταίνουν για πάντα, να συνεχίζουμε για όσα ξεκινήσαμε μαζί. Όπως μας είπε και σε μια από τις τελευταίες αφιερώσεις του προς όλα τα συντρόφια του, δεν μας χωρίζει ο θάνατος.
Θα ακολουθήσει ανακοίνωση της οργάνωσης, και ενημέρωση για την κηδεία του.
Γιάννη μας, αντίο.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο Γιάννης Μπρούζος είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο «Τι πραγματικά αξίζει, 24 Γράμματα στον γιο μου», για το οποίο έγραφε ο ίδιος: «Η δημιουργία, Στέλιο μου, όπως αυτό το βιβλίο, είναι γράμματα σε ένα μπουκάλι που αφήνουμε στην απέραντη θάλασσα του κόσμου, σαν ναυαγοί, όταν θα έχουμε φύγει. Κουβαλάει ζωή μέσα στον θάνατο».
Μέσα από 24 γράμματα, ο συγγραφέας του βιβλίου κάνει έναν αναστοχασμό για την ουσία της ύπαρξης. Δύο ρόλοι σπουδαίοι που σημάδεψαν τη ζωή του, αυτός του πατέρα κι αυτός του δασκάλου, κάνουν την εμφάνισή τους στο κείμενο από την αρχή. Οι ρόλοι αυτοί εναλλάσσονται και συνομιλούν σε ένα πρώτο επίπεδο προσωπικά με τον γιο του, αφήνοντας μια παρακαταθήκη για το μεγάλωμά του.
Στα γράμματα αφηγείται άλλοτε μικρές ιστορίες που έζησε και άλλοτε εμπειρίες και παραδείγματα, σε μια προσπάθεια να μεταλαμπαδεύσει σοφία και γνώση. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, ξετυλίγεται ένας ανοιχτός διάλογος με καθέναν και καθεμία από μας που θα διαβάσουμε το κείμενό του.
Κάθε γράμμα είναι ξεχωριστό. Μιλά πότε ως σύντροφος, πότε ως συνάδελφος, ως μουσικός, ως επιστήμονας, ως φίλος, σε ύφος νοσταλγικό για την έως τώρα διαδρομή του.
Έχοντας αναμετρηθεί με τον καρκίνο, τα γράμματα αυτά αποκτούν και τον χαρακτήρα ενός εσωτερικού μονολόγου. Μιας εκ βαθέων εξομολόγησης που αγγίζει την ψυχή μας, μας συγκινεί και αποτελεί τελικά «οδηγό ζωής» για κάθε αναγνώστη. Σε μια κρίσιμη και επώδυνη στιγμή, όπου η ασθένεια κλονίζει την υγεία του και το σώμα του, ο αποστολέας «αντιστέκεται» και μας στέλνει γράμματα από τον πόλεμο της ζωής ενάντια στον θάνατο. Και «αξίζει» καθώς «τα πάντα συνδέονται με τα πάντα». Γινόμαστε έτσι μάρτυρες ενός διαλόγου με το παιδί του, σχεδόν μέσα από την κλειδαρότρυπα. Μια τόσο τρυφερή σχέση γίνεται κύριο όπλο και ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσει να δίνει τη μάχη του. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης).
Ο Γιάννης Μπρούζος μέσα από τα λόγια του:
«Γεννήθηκα στον Πειραιά. Σπούδασα φυσική και μουσική. Παραμένοντας πάντα ερασιτέχνης, χωρίς φόβο για φιλότιμη προσπάθεια δημοσίευσα ερευνητικές επιστημονικές εργασίες, έγραψα διδακτορικό, έπαιξα για δίπλωμα πιάνου.
Από όλους τους ρόλους μου αγαπώ αυτούς του μαθητή και του δασκάλου. Είχα την ευτυχία να διδάξω παιδιά όλων των ηλικιών, από το Νήπιο έως το Πανεπιστήμιο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ερωτεύτηκα και αγωνίζομαι με πάθος για ζωή με αλληλεγγύη, συντροφικότητα, αλληλοβοήθεια, μοίρασμα και συλλογικότητα. Η μεγαλύτερη τύχη μου είναι οι άνθρωποί μου: οικογένειες, φίλοι, σύντροφοι, δάσκαλοι, μαθητές.
Το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου: ο Στέλιος μου, το παιδί μου. Δίπλα σε αυτό το λουλουδάκι περπατώ, με βήματα προσεκτικά και όση δύναμη διαθέτω, φροντίζοντας να ανθίζει.
Όσο δύσκολο κι αν είναι, αυτό το μονοπάτι που έχουν χαράξει τα βήματά μου, το προσφέρω ως μαρτυρία της αγάπης μου στη ζωή. Ως μαρτυρία της αντίστασής μου στον θάνατο. Κλήθηκα να κουβαλήσω καρκινικά κύτταρα και να τα αντιμετωπίσω με κάθε τρόπο. Το αποδέχομαι και δεν σκοπεύω να παρατήσω τον αγώνα μέχρι να εξαντλήσω και την τελευταία ικμάδα αντίστασης της ζωής.
Θέλω κάθε χνάρι που αφήνει η ύπαρξή μου στη γη, να φωτίζει ό,τι αξίζει στη ζωή. Να έχει η Ζωή πάντα την τελευταία λέξη».
