Παλιά, η γιορτή του Άη Γιάννη, του Αγίου Δημητρίου ή της Παναγίας δεν ήταν μια τυπική υπόθεση: Ήταν ένας άγραφος, ιερός νόμος φιλοξενίας.
Όπως μας θυμίζει το parallaxi, οι προετοιμασίες στο σπίτι των γονιών μου ξεκινούσαν μέρες πριν. Τις δεκαετίες του '70 και του '80, η διασκέδαση γινόταν μέσα στο σπίτι. Οι επισκέψεις άρχιζαν από νωρίς το απόγευμα για καφέ και γλυκό και κρατούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, με το σαλόνι να γεμίζει συχνά με 30 και 40 άτομα.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα χτύπημα στην πόρτα, ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι, καλή διάθεση, μεζέδες και χορός.
Σήμερα, ένα «χρόνια πολλά» στο Messenger ή ένα story στο Facebook αρκεί για να βγούμε από την υποχρέωση. Τότε, όμως, ο κόσμος περίμενε αυτές τις μέρες με λαχτάρα.
Αυτή η έντονη κοινωνικότητα γέννησε και μια στήλη στις εφημερίδες της εποχής που σήμερα φαντάζει εξωτική: τις «αναγγελίες μη εορτασμού».
Επειδή η επίσκεψη θεωρούνταν δεδομένη, όσοι δεν μπορούσαν να δεχτούν κόσμο - λόγω πένθους, ασθένειας, ταξιδιού ή φόρτου εργασίας - πλήρωναν μια μικρή καταχώρηση στην εφημερίδα. Εκεί δημοσιευόταν το όνομα, το επάγγελμα και η διεύθυνσή τους, ώστε να ενημερωθούν οι συμπολίτες τους και να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις.
Μια ολόκληρη εποχή αποτυπωμένη σε λίγες γραμμές μελάνης, που σταδιακά έσβησε, ακολουθώντας τη μοίρα των ανοιχτών σπιτιών.
