Παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί σταθερής ανάπτυξης και ανθεκτικότητας της ελληνικής οικονομίας, τα τελευταία στοιχεία της Eurostat δείχνουν μια σαφώς πιο ανησυχητική πραγματικότητα. Οι ευρωπαϊκοί δείκτες έρχονται να αμφισβητήσουν το αισιόδοξο κυβερνητικό αφήγημα, υπενθυμίζοντας ότι οι αριθμοί δύσκολα επιδέχονται αμφισβήτηση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα κατατάσσεται πλέον στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μαζί με τη Βουλγαρία, όσον αφορά την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Οι δύο χώρες βρίσκονται 32% κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, γεγονός που αποτυπώνει το σημαντικό χάσμα που εξακολουθεί να χωρίζει τα ελληνικά νοικοκυριά από το ευρωπαϊκό επίπεδο διαβίωσης. Στον αντίποδα, οι υψηλότερες επιδόσεις καταγράφονται στο Λουξεμβούργο, την Ιρλανδία και την Ολλανδία, ενώ συνολικά δέκα χώρες της Ένωσης κινούνται πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η εικόνα για τους νέους. Το ποσοστό σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης στην ηλικιακή ομάδα 15-29 ετών διαμορφώνεται στην ΕΕ στο 5,8%, ενώ στην Ελλάδα εκτινάσσεται στο 14,7%. Πρόκειται για τη δεύτερη χειρότερη επίδοση μεταξύ των 27 κρατών-μελών, με μοναδική χώρα που εμφανίζει δυσμενέστερη εικόνα τη Ρουμανία (15,1%). Αξίζει να σημειωθεί ότι σε δέκα ευρωπαϊκές χώρες το αντίστοιχο ποσοστό παραμένει κάτω από το 3%, αναδεικνύοντας το μέγεθος της απόκλισης που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία.
Την ίδια ώρα, το μέτωπο της ακρίβειας συνεχίζει να ασκεί ισχυρές πιέσεις στα εισοδήματα των πολιτών. Για το δωδεκάμηνο που ολοκληρώθηκε τον Μάιο, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα ανήλθε στο 4,9%, επίδοση που την κατατάσσει στην τέταρτη υψηλότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με την Κροατία. Αντίθετα, οι χαμηλότεροι δείκτες καταγράφηκαν στη Σουηδία (1,1%), τη Δανία και την Τσεχία (1,8%), παρότι και οι οικονομίες αυτές αντιμετωπίζουν τις ίδιες διεθνείς πληθωριστικές πιέσεις.
Τα στοιχεία αυτά συνθέτουν μια εικόνα που απέχει αισθητά από τις διακηρύξεις περί ευημερίας. Η ανάπτυξη μπορεί να αποτυπώνεται σε ορισμένους μακροοικονομικούς δείκτες, ωστόσο η πραγματική οικονομία και η καθημερινότητα των πολιτών εξακολουθούν να δοκιμάζονται από τη χαμηλή αγοραστική δύναμη, τις κοινωνικές ανισότητες και την επίμονη ακρίβεια.
