Μια προσωπική μαρτυρία από τα χρόνια της Κατοχής έρχεται στο φως μέσα από τη διήγηση του φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα, ο οποίος ως παιδί βρέθηκε μάρτυρας των δραματικών γεγονότων της Πρωτομαγιάς του 1944 στην Καισαριανή. Με λόγο λιτό αλλά φορτισμένο από μνήμες, ο ίδιος ανασύρει εικόνες πείνας, φόβου και βίας από την κατεχόμενη Αθήνα, φωτίζοντας την καθημερινότητα μιας πόλης που προσπαθούσε να επιβιώσει μέσα στην Κατοχή.
Κορυφαία στιγμή της αφήγησής του αποτελεί η περιγραφή της πομπής των καμιονιών που μετέφεραν τους 200 μελλοθάνατους προς το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία μαζικών εκτελέσεων της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα. Η εικόνα των κρατουμένων που τραγουδούσαν και έψαλλαν τον εθνικό ύμνο λίγο πριν από την εκτέλεσή τους αποτυπώνεται στη μνήμη του παιδιού τότε Σαρρηκώστα, προσδίδοντας σήμερα μια ανθρώπινη και βαθιά τραγική διάσταση στο ιστορικό αυτό γεγονός.
Λίγο αργότερα, οι εικόνες της επιστροφής των οχημάτων με τις μαρτυρίες της φρίκης, όπως το αίμα που έσταζε από τα καμιόνια, σηματοδότησαν τη βίαιη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Μέσα σε μια πόλη αποκλεισμένη από γερμανικές δυνάμεις Κατοχής, ο Ερυθρός Σταυρός επιχείρησε να προστατεύσει τα παιδιά απομακρύνοντάς τα από την περιοχή, χωρίς όμως να μπορεί να τα προφυλάξει από όσα ήδη είχαν δει.
Η μαρτυρία κορυφώνεται με την αναφορά στους 200 εκτελεσθέντες της 1ης Μαΐου 1944, ανάμεσά τους και στον Ναπολέοντα Χατζηδάκη, που επέλεξε να σταθεί δίπλα στους συντρόφους του μέχρι το τέλος. Μέσα από αυτές τις εικόνες, ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας αναδεικνύει όχι μόνο τη φρίκη της Κατοχής, αλλά και το διαχρονικό αποτύπωμα της θυσίας, υπογραμμίζοντας πως «η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται ακόμα και με το τίμημα της ζωής μας».
{https://www.youtube.com/watch?v=48uUEwo_6GU}
