«Όχι, κύριε κυβερνητικέ εκπρόσωπε, δεν έχετε δικαίωμα να απειλείτε. Ίσως μάλιστα θα έπρεπε να συγχαρείτε τον συνάδελφο και όλους τους συναδέλφους που σας θέτουν άβολες ερωτήσεις, γιατί είναι εκείνοι που κατά κύριο λόγο σας δίνουν την ευκαιρία να ξεδιπλώσετε όσο πιο πειστικά γίνεται τα επιχειρήματά σας. Άλλωστε, με αυτά δεν θέλετε να πείσετε τον Τύπο και την κοινή γνώμη;», τονίζει σε άρθρο της η Μαρία Ρηγούτσου, δημοσιογράφος στην ελληνική υπηρεσία της DW.
Αναλυτικά το άρθρο της Μαρίας Ρηγούτσου στη DW:
«"Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες". Τα λόγια αυτά, που αποδίδονται στον Βολταίρο, συμπυκνώνουν με τον πιο εύληπτο τρόπο τον καταλυτικό ρόλο του Διαφωτισμού στην εξέλιξη των σύγχρονων δημοκρατιών. Ο Βολταίρος (1694-1778) πάλεψε αιώνες πριν για την ελευθερία του λόγου. Και σήμερα, στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος απειλεί έναν δημοσιογράφο ότι θα υποστεί τις συνέπειες του Νόμου για μια διευκρινιστική ερώτηση που έθεσε σε σχέση με το τραγικό ναυάγιο της Χίου, που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 15 άνθρωποι. Γιατί;
Επίσης, ένα από τα θεμελιώδη Άρθρα του Συντάγματος είναι το Άρθρο 14: (Ελευθερία του Τύπου), το οποίο ρητά προβλέπει ότι "1. Kαθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του Τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Kράτους.
2. O Τύπος είναι ελεύθερος. H λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται".
Τι εννοούμε, όμως, "Ο Τύπος είναι ελεύθερος"; Γιατί, εάν οι δημοσιογράφοι εκφοβίζονται με αγωγές, ώστε να μην θέτουν ερωτήσεις που προφανώς φέρνουν σε δύσκολη θέση τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, τότε για ποια ελευθερία του Τύπου μιλάμε;
Η Ελλάδα τελευταία στην ΕΕ
Το θέμα δεν έχει να κάνει μόνο με τη συγκεκριμένη περίπτωση και τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Είναι ευρύτερο. Δυστυχώς, η Ελλάδα, σύμφωνα με τους Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, κατέχει την 89η θέση στον παγκόσμιο χάρτη για την ελευθερία του Τύπου και την τελευταία στην ΕΕ. Τέτοιου είδους συμπεριφορές ενισχύουν την άποψη ότι οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα δεν μπορούν να θέτουν ελεύθερα τις ερωτήσεις που θέλουν να υποβάλλουν. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος θα τολμούσε ποτέ να μιλήσει με αυτόν τον τόνο σε οποιονδήποτε συνάδελφο. Γιατί σημασία δεν έχει μόνο τι λες, αλλά και πώς το λες. Για να θυμηθούμε και παλαιότερες συζητήσεις στον δημόσιο διάλογο για το σημαίνον (signifier) και το σημαινόμενο (signified).
Όχι, κύριε κυβερνητικέ εκπρόσωπε, δεν έχετε δικαίωμα να απειλείτε. Ίσως μάλιστα θα έπρεπε να συγχαρείτε τον συνάδελφο και όλους τους συναδέλφους που σας θέτουν άβολες ερωτήσεις, γιατί είναι εκείνοι που κατά κύριο λόγο σας δίνουν την ευκαιρία να ξεδιπλώσετε όσο πιο πειστικά γίνεται τα επιχειρήματά σας. Άλλωστε, με αυτά δεν θέλετε να πείσετε τον Τύπο και την κοινή γνώμη; Αφού η ευρωπαϊκή ταυτότητα έχει τόση αξία για την Ελλάδα, θα πρέπει και αυτή να την υπερασπίζεστε αναλόγως. Όπως κάνουν στην Ευρώπη. Με ευγένεια, ανοχή και σεβασμό. Μπορεί να πέρασαν αιώνες από την εποχή του Διαφωτισμού, αλλά φαίνεται πως το διακύβευμά του είναι πολύ επίκαιρο».
