Τουλάχιστον 15 πρόσφυγες και μετανάστες έχασαν τη ζωή τους στη Χίο μετά την πρόσκρουση σκάφους του Λιμενικού με τη λέμβο στην οποία επέβαιναν. Άλλοι 26 έχουν τραυματιστεί σοβαρά. Αυτή η αδιανόητη τραγωδία γεννάει πολύ σοβαρά ερωτήματα τόσο για τις τακτικές αποτροπής που εφαρμόζει το Λιμενικό στα θαλάσσια σύνορα όσο και συνολικά για τη μεταναστευτική πολιτική.
Η ανακοίνωση
Το πρώτο ερώτημα αφορά την ανακοίνωση την εκδοχή των γεγονότων που δίνει το Λιμενικό. Διαβάζουμε στην ανακοίνωσή του: «Τις βραδινές ώρες χθες, ένα φουσκωτό περιπολικό σκάφος του Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. (Π.Λ.Σ.), το οποίο εκτελούσε προγραμματισμένη περιπολία, εντόπισε ένα φουσκωτό ταχύπλοο (Τ/Χ) σκάφος με αλλοδαπούς επιβαίνοντες να κινείται χωρίς φώτα ναυσιπλοΐας προς τις ανατολικές ακτές της Χίου, στη θαλάσσια περιοχή Μυρσινιδίου. Ο χειριστής του Τ/Χ δεν συμμορφώθηκε στα φωτεινά και ηχητικά σήματα του ΠΛΣ, αντιθέτως ανέστρεψε πορεία και ακολούθησε πρόσκρουση του Τ/Χ στην πλάγια δεξιά πλευρά του ΠΛΣ. Από την σφοδρότητα της πρόσκρουσης, το Τ/Χ ανετράπη και βυθίστηκε, με αποτέλεσμα την πτώση όλων των επιβαινόντων του στη θάλασσα».
Το προφανές ερώτημα που προκύπτει αυτόματα από την ανακοίνωση του Λιμενικού είναι πώς ακριβώς έγινε η πρόσκρουση. Πήγε το σκάφος του Λιμενικού να κλείσει το δρόμο στο φουσκωτό των μεταναστών; Πόσο λογικό ακούγεται το φουσκωτό των μεταναστών να επιδιώξει να πλησιάσει το σκάφος του Λιμενικού αντί να απομακρυνθεί από αυτό για να ξεφύγει; Δεν έχουμε δει σε βίντεο επανειλημμένα σκάφη του Λιμενικού να κλείνουν το δρόμο ή να απωθούν τις βάρκες των μεταναστών; Επιπλέον, είχε κάμερα το σκάφος του Λιμενικού και αν ναι, τι έχει καταγράψει;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η επανάληψη
Το δεύτερο ερώτημα αφορά την επανάληψη ανάλογων περιστατικών στα θαλάσσια σύνορα. Αν για μία φορά μπορεί να σταθεί η δικαιολογία της άτυχης στιγμής ή των άστοχων χειρισμών όσων χειρίζονται τις μεταναστευτικές λέμβους (οι οποίοι μπορεί να είναι μετανάστες και όχι διακινητές), πολύ δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς τους ίδιους ισχυρισμούς όταν αυτοί επαναλαμβάνονται κατά λέξη στο πέρασμα του χρόνου για ανάλογα περιστατικά.
Υπενθυμίζεται ότι την τελευταία τριετία το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει καταδικάσει την Ελλάδα για παραβίαση του ανθρώπινου δικαιώματος στη ζωή σε τέσσερις επιχειρήσεις διαχείρισης συνόρων του Λιμενικού Σώματος, στο Φαρμακονήσι το 2014), την Ψέριμο το 2014), τη Σύμη το 2015) και το Αγαθονήσι το 2018.
Η λογοδοσία
Το τρίτο ερώτημα αφορά τη λογοδοσία των στελεχών του Λιμενικού και των κρατικών αξιωματούχων εν γένει. Οργανώσεις δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι τα στελέχη του Λιμενικού δεν υφίστανται συνέπειες για περιπτώσεις αυθαιρεσιών ακόμα και όταν υπάρχουν ποινικές διώξεις ή καταδίκες από το ευρωπαϊκό δικαστήριο. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρόλο που για το ναυάγιο της Πύλου έχουν ασκηθεί κακουργηματικές διώξεις για 17 στελέχη του Λιμενικού, άπαντες παραμένουν στις θέσεις τους.
Είναι προφανές ότι χωρίς λογοδοσία δεν μπορεί να υπάρξει συνεπής τήρηση των κανόνων της διεθνούς νομιμότητας.
Η πολιτική
Το τελευταίο ερώτημα αφορά συνολικά τη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης. Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τη λογοδοσία των λιμενικών, αλλά πάει παραπέρα. Όταν προς άγρα ακροδεξιών ψήφων, η κυβέρνηση υιοθετεί τη γραμμή της Ακροδεξιάς για τη μετανάστευση, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα; Όταν το μόνο κριτήριο της μεταναστευτικής πολιτικής είναι η αποτροπή, η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν υποτιμάται αναπόφευκτα;
