Στη δίκη για τις υποκλοπές που ξεκινά σήμερα στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, στρέφεται η προσοχή, με την υπόθεση να λαμβάνει πρόσθετο ενδιαφέρον μετά τη χθεσινή είδηση πως η Αρχή Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες δέσμευσε τους λογαριασμούς του επιχειρηματία Γιάννη Λαβράνου.
Συνολικά τέσσερις ιδιώτες, δύο Έλληνες και δύο αλλοδαποί, κατηγορούνται για πλημμεληματική παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών δύο ατόμων, του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη και του στελέχους επιχειρήσεων Άρτεμις Σίφορντ. Ωστόσο, εκτός δικαστικού κάδρου παραμένουν οι παρακολουθήσεις υπουργών, στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και το κακούργημα της κατασκοπείας, ενώ η εμπλοκή της κυβέρνησης και της ΕΥΠ αποσιωπάται.
Οι κατηγορούμενοι είναι οι Ταλ Ντίλιαν, πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ και ιδρυτής της Intellexa, η σύζυγός του και διαχειρίστρια της εταιρείας Σάρα Χάμου, ο επιχειρηματίας Φέλιξ Μπίτζιος μέτοχος της Intellexa και ο προαναφερθείς Γιάννης Λαβράνος, ιδιοκτήτη της Krikel, εταιρείας με στενές σχέσεις με την ΕΥΠ και την Ελληνική Αστυνομία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η υπόθεση ξεκίνησε το 2020, όταν οι κατηγορούμενοι φέρονται να χρησιμοποίησαν το λογισμικό Predator για να κατασκοπεύσουν τουλάχιστον 87 άτομα, μεταξύ των οποίων πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες. Παρά τις αποκαλύψεις, και παρά την αναλυτική έρευνα των Εισαγγελέων Πρωτοδικών που είχε προηγηθεί, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, υπό την καθοδήγηση της προϊσταμένης Γεωργίας Αδειλίνη και του αντεισαγγελέα Αχιλλέα Ζήση, αποφάσισε να παραπέμψει στη δικαιοσύνη μόνο τέσσερα πρόσωπα για πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες, θέτοντας στο αρχείο την υπόθεση των παράνομων κρατικών υποκλοπών.
Το πλαίσιο συγκάλυψης είχε διαμορφωθεί ήδη από το 2022, όταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έσπευσε να χαρακτηρίσει τις αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις ως υπόθεση μεταξύ ιδιωτών. Παρά τις παραιτήσεις του τότε διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντα και του γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη, η δικαστική διερεύνηση επικεντρώθηκε αποκλειστικά στις ιδιωτικές χρήσεις του Predator, αφήνοντας ανέγγιχτη τη θεσμική εμπλοκή κρατικών φορέων.
Επιπλέον, η Εισαγγελία δεν διέταξε τεχνική πραγματογνωμοσύνη στις συσκευές των 87 θυμάτων, ενώ οι στόχοι των υποκλοπών δεν κλήθηκαν ποτέ ως μάρτυρες. Παράλληλα, ουδείς εκ των υπουργών, δικαστικών ή ανώτερων στελεχών των ενόπλων δυνάμεων που ταυτοποιήθηκαν ως στόχοι του Predator προσέφυγε νομικά, παρά την επίσημη ενημέρωσή τους από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ).
Στο σήμερα, η προοπτική παραγραφής των αδικημάτων ενισχύει τις ανησυχίες περί συγκάλυψης. Το πλημμεληματικό κατηγορητήριο βασίζεται στον Ποινικό Κώδικα του 2019, όταν το αδίκημα της παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών υποβαθμίστηκε από κακούργημα σε πλημμέλημα. Παρότι η κυβέρνηση της ΝΔ επανέφερε τον κακουργηματικό χαρακτήρα το 2022, η υπόθεση Predator αφορά πράξεις του 2020-2021, οπότε εφαρμόζεται ο επιεικέστερος νόμος.
Η σημερινή δίκη, που ξεκινά τρία χρόνια μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για το Predator, αποτελεί την τελευταία ευκαιρία να μάθει η κοινή γνώμη τι πραγματικά έχει συμβεί. Αυτό παρά το ότι μάρτυρες-κλειδιά, όπως στελέχη της ΕΥΠ, Ανεξάρτητων Αρχών και πρώην υπάλληλοι της Intellexa και της Krikel, δεν έχουν κληθεί να καταθέσουν.
