Δυο πραγματικότητες, η μία με τον κόσμο να πηγαινοέρχεται κρατώντας τα «ψώνια» των γιορτών και η δεύτερη είναι εκείνη για την οποία οι περισσότεροι εθελοτυφλούν, οι άστεγοι της Αθήνας.
«Είναι σπουδαία τέχνη η ζητιανιά, δεν δίνει ο πάσα ένας τον παρά …πρέπει να είσαι της υπομονής, να ικετεύεις και να εκλιπαρείς». Πού να το φανταζόταν ο Ανδρέας Καρκαβίτσας όταν το 1897 δημοσίευε τον «Ζητιάνο» του, τον ερεβώδη Τζιριτόκωστα, ότι ο ήρωας του 130 σχεδόν χρόνια μετά θ’ άπλωνε την εξαθλίωση του στην είσοδο της παλαιάς Βουλής, στη Σταδίου, η οποία βέβαια τότε τραντάζονταν από τα πάθη και τις χρεοκοπίες. Κι όμως στην εποχή του ακραίου πλούτου, της εξωπραγματικής τεχνολογίας, της υποτιθέμενης κοινωνικοοικονομικής ισότητας, ο άστεγος «Ζητιάνος» μεταφέρθηκε από το Νυχτερέμι της Πίνδου, στην καρδιά της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Και δεν είναι ο μόνος.
Όπως φαίνεται στο σημερινό φωτορεπορτάζ του Dnews η κατάσταση με τους άστεγους και τους επαίτες έχει επιστρέψει στα επίπεδα της πρώτης μνημονιακής περιόδου 2011-2013. Δεκάδες επαίτες, τοξικομανείς, γυρολόγοι αλλά και πραγματικά πτωχοί που δεν έχουν συμπληρώσει το ηλικιακό όριο για την έστω και υποτυπώδη σύνταξη του ανασφάλιστου υπερήλικα, ζουν στα πεζοδρόμια της Αθηνάς, της Πανεπιστημίου, της Σταδίου, στις εισόδους της Τράπεζας της Ελλάδος, της παλαιάς Βουλής, στη Βουκουρεστίου, στο Κολωνάκι και φυσικά στα πιο υποβαθμισμένα σημεία της πόλης όπως στην Ομόνοια, τη Βάθης, το Μοναστηράκι.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται με αποτέλεσμα ορισμένοι να έχουν φτιάξει «σπιτάκια» από χαρτόκουτα και κουβέρτες. Πέραν των δεινών συνθηκών διαβίωσης τους, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν «υγειονομικές βόμβες» ενώ μοιραίως επιδίδονται σε μικροεγκληματικές πράξεις για να εξασφαλίσουν την καθημερινότητα τους.
Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των ανθρωπιστικών οργανώσεων, η εξωφρενική ακρίβεια, οι αυξήσεις στις τιμές των ενοικίων και βεβαίως οι αποσπασματικές δράσεις σε επίπεδο αυτοδιοίκησης και κεντρικής εξουσίας επέφεραν δυσάρεστα αποτελέσματα, διαρκώς πολλαπλασιαζόμενα.
