Ζητούν άμεση διερεύνηση όλων των αποδεικτικών στοιχείων και απόδοση δικαιοσύνης και όπως επισημαίνουν στο κάλεσμά τους θα παρακολοθούν στενά την υπόθεση.
Διοργανωτές της πορείας είναι οι οργανώσεις «Υπερήφανοι Γονείς», «Colour Youth – Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας», «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», «Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ)», «ΟΛΚΕ», «Proud Seniors Greece (ομάδα υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ 50+)», «Πολύχρωμο Σχολείο», «Ομάδα ΛΟΑΤΚΙ+ Εργασιακής Υποστήριξης», «Athens Pride», «Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή», PRAKSIS.
Στην πρόσκλησή τους επισημαίνουν ότι «οι υπογεγραμμένες οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, καλούν κάθε δημοκρατικό άνθρωπο να συμμετάσχει σε ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας για την δολοφονία του ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου, το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου, στις 19.00 στην Οδό Γλάδστωνος, στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Ζακ.
Όπως είχε πει ο ίδιος ο Ζακ Κωστόπουλος: «Εγώ με τη βία δεν το ’χω. Ούτε ξύλο σε ταινία δεν μπορώ να δω». Αρνιόταν να ταυτιστεί με το πρόσωπο του τέρατος, με τη φρίκη της αυτοδικίας και του νόμου του δυνατού. Εντούτοις, βρεθήκαμε τις τελευταίες μέρες να παρακολουθούμε ξανά και ξανά τις ίδιες σκηνές ενός βάναυσου ξυλοδαρμού που, κάθε άλλο, παρά πολιτισμένη χώρα δείχνει.
Ένας άνθρωπος δολοφονείται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, παρουσία άπραγων θεατών, χωρίς ν’ αποτελεί απειλή για τους θύτες του. Κάποιοι μίλησαν για «δίκαιη αυτοδικία», για «προστασία της περιουσίας» ως δικαιολογία ενός φρικιαστικού λιντσαρίσματος και ακολούθησε ένας διασυρμός με ελλιπή ή και αλλοιωμένα στοιχεία με σκοπό να καταδείξει ότι συνάνθρωποί μας που κατατάσσονται αυθαίρετα στο «περιθώριο» απειλούν βιτρίνες, τις βιτρίνες της ζωής των «κανονικών» που ξεβολεύονται όταν έρχονται αντιμέτωποι με αυτό που δεν θέλουν να δουν, που κάνουν ότι δεν υπάρχει και που, όταν βρεθεί μπροστά τους, πρέπει να εξαφανιστεί με τον πλέον αποτρόπαιο τρόπο γιατί «τους χαλά την αισθητική», γιατί δεν θέλουν να υπάρχει στη δημόσια σφαίρα.
Ακόμα και η πολιτεία -η δράση της αστυνομίας σχετικά με τον φόνο-, στην καλύτερη περίπτωση φαίνεται να θέλει να συγκαλύψει το αποτρόπαιο έγκλημα, ενώ στη χειρότερη, φαίνεται να έχει συνδράμει στην εξόντωση του μη κανονικού.
Η ζωή δεν είναι βιτρίνα, δεν αξίζει όσο μία βιτρίνα και ένας όχλος που επιτίθεται με τέτοια αγριότητα και μένος στον αδύνατο, τον ανήμπορο, τον πεσμένο κάτω διαφορετικό, τη στιγμή που έχουν βγει κάμερες και κινητά ν’ απαθανατίσουν τη ζούγκλα της μεγαλούπολης, δεν είναι πολιτισμένος. Τουναντίον, ξερνά διάχυτο εκφασισμό με «αντρίκιες» κλωτσιές, σκηνές ωμής βίας και έναν αιμόφυρτο Ζακ να ξεψυχά με χειροπέδες. Σήμερα ήταν ο Ζακ, αύριο ποιος;».
