Πρώτον, αποτελεί πάγια θέση της Αυτοδιοίκησης Α’ Βαθμού ότι η διαχείριση των παραλιών όλης της χώρας, θα πρέπει να αποτελεί ευθύνη των Δήμων, και όχι του Κεντρικού Κράτους. Η διαχείριση της παραλιακής ζώνης κάθε Δήμου συνδέεται άμεσα με την αναπτυξιακή του προοπτική και δεν μπορεί το Κεντρικό Κράτος και οι γραφειοκράτες του, να αποφασίζουν από τα γραφεία τους στην Αθήνα για το μέλλον των τοπικών κοινωνιών ερήμην τους.
Δεύτερον, ο καθορισμός του ανταλλάγματος της συγκεκριμένης παραλίας της Μυκόνου στη γνωστή επιχείρηση, από τις υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, αποδεικνύει για μια ακόμη φορά τη διαχρονική ανικανότητα του Κεντρικού Κράτους, να διασφαλίσει τα έσοδα του δημοσίου. Το χαμηλό τίμημα που δίνεται προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και δεν πείθουν κανέναν οι δικαιολογίες που επικαλέστηκε η κα Πέρκα γι αυτό. Αφενός γιατί διέθετε τα «εργαλεία» για να πετύχει ένα πολύ υψηλότερο αντίτιμο για την παραχώρηση της παραλίας της Μυκόνου, αρκεί να εφάρμοζε την ΚΥΑ που εξέδωσε το Υπουργείο Οικονομικών το Μάιο του 2017, όπου στο άρθρο 7 αναφέρεται ρητά ότι «εκτός από τις προ-ισχύουσες μισθωτικές αξίες για τον χώρο κατά την τελευταία 5ετία και τις αξίες παρακείμενων-όμορων θέσεων, μπορούν να ληφθούν υπόψιν για τον καθορισμό του ανταλλάγματος και τα πραγματικά δεδομένα, ως προς τις διαμορφωμένες σήμερα αξίες των χώρων αυτών».
Συνεπώς, στην περίπτωση της Μυκόνου θα μπορούσε να ορίσει ένα πολύ υψηλότερο αντάλλαγμα, λαμβάνοντας υπόψιν την σήμερα διαμορφωμένη αξία του συγκεκριμένου παραλιακού χώρου, όπως αυτή προκύπτει τουλάχιστον από την ημερήσια εκμίσθωση των ομπρελοκαθισμάτων στους λουόμενους, την οποία η ίδια προσδιόρισε σε συνέντευξη της σε γνωστό τηλεοπτικό μέσο στα 150 ευρώ την ημέρα. Είχε λοιπόν τρόπο να διασφαλίσει μεγαλύτερα έσοδα για το Δημόσιο, αλλά δεν το έκανε. Αντίθετα με εκείνην, υπάρχουν Δήμοι οι οποίοι εξασφαλίζουν στις τοπικές τους κοινωνίες σημαντικά μεγαλύτερα οικονομικά οφέλη από την παραχώρηση της χρήσης των λιγότερο διάσημων παραλιών τους.
Τρίτον, ανέφερε η κα Πέρκα σε συνεντεύξεις της ότι έχει συστήσει νομοπαρασκευαστική επιτροπή για να εξετάσει ενδελεχώς όλα τα ζητήματα που αφορούν τον αιγιαλό, ενώ είπε επιπλέον ότι από του χρόνου όλες οι παραλίες θα παραχωρούνται κατόπιν ηλεκτρονικής δημοπρασίας, χωρίς να θιγούν τα συμφέροντα των Δήμων, οι οποίοι ούτως ή άλλως έχουν αναλάβει το ρόλο του καθαρισμού κ.ά.
Τα σοβαρά λάθη της Γ.Γ. Δημόσιας Περιουσίας
Οι χειρισμοί και οι δημόσιες δηλώσεις της κας Πέρκα, αναδεικνύουν μια σειρά από σοβαρά ατοπήματα στα οποία έχει πέσει. Ατοπήματα υπηρεσιακά αλλά και θεσμικά.
Αφενός δεν έχει καλέσει την Κ.Ε.Δ.Ε. να συμμετάσχει στις εργασίες αυτής της Επιτροπής που λέει ότι έχει συστήσει, ενώ η ίδια αναγνωρίζει ότι το θέμα αφορά τους Δήμους.
Αφετέρου, γνωρίζει ότι η ΚΥΑ που σήμερα καθορίζει τα ζητήματα του αιγιαλού, λήγει στις 31.12.2019. Στο κείμενο της ΚΥΑ (άρθρο 1) ρητά ορίζεται ότι με ηλεκτρονική δημοπρασία παραχωρούνται μόνο οι παραλίες που ρητά προσδιορίζονται στο Παράρτημα Ι της ίδιας ΚΥΑ, και καμία άλλη. Συνεπώς, μέχρι τα τέλη του 2019, η διαδικασία θα πρέπει να εφαρμοστεί ως έχει.
Είναι εμφανές ότι η κα Πέρκα έχει υποπέσει σε πολλά λάθη.
Απέδειξε στην πράξη ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί, ως εκπρόσωπος του Κεντρικού Κράτους, στα καθήκοντα που έχει αναλάβει. Δεν μπορεί αν διασφαλίσει τα συμφέροντα του Δημοσίου.
Επιπλέον, δεν αντιλαμβάνεται ότι η διαχείριση της παραλιακής ζώνης κάθε Δήμου προσδιορίζει και την αναπτυξιακή του προοπτική, άρα πρέπει οι Δήμοι να έχουν καθοριστικό ρόλο στην υπόθεση αυτή.
Ξεκαθαρίζουμε για μια ακόμη φορά ότι οι Δήμοι δεν θα ανεχτούν άλλο το ρόλο της καθαρίστριας και του ναυαγοσώστη στις παραλίες τους, ούτε θα ανεχθούν άλλο να τους στερούνται οικονομικοί πόροι που τους ανήκουν δικαιωματικά. Καμία κα Πέρκα δεν μπορεί να παίζει με το μέλλον μας.
Εδώ και τώρα αλλαγή του θεσμικού πλαισίου
Η αποτυχημένη διαπραγμάτευση και το πολύ χαμηλό τίμημα για το Δημόσιο της παραλίας της Μυκόνου, σε αντίθεση με τα υψηλά τιμήματα που επιτυγχάνουν οι Δήμοι στις δικές τους δημοπρασίες, καθιστούν επιτακτική πλέον την ανάγκη αλλαγής του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου.
Η διαχείριση των παραλιών πρέπει να περάσει αποκλειστικά στους Δήμους. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε αφενός να διασφαλίσουμε υψηλότερα τιμήματα, προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος. Αφετέρου, θα υπάρχει διαρκής έλεγχος των πράξεων και αποφάσεων της Διοίκησης από τους πολίτες, σε επίπεδο πλέον τοπικής κοινωνίας, αφού πλέον κανείς δεν θα μπορεί να κρυφτεί από τους πολίτες για τις πράξεις και τις αποφάσεις του.
