Προσθέτει ωστόσο ότι αν ληφθούν υπόψη οι αποσβέσεις, τότε τα επίπεδα των καθαρών αποταμιεύσεων και επενδύσεων είναι αρνητικά, δηλαδή δεν βάζουμε στην άκρη και δεν επενδύουμε όσα απαιτούνται, όχι μόνο για να συντηρήσουμε τον κεφαλαιακό εξοπλισμό που φθείρεται, αλλά και να τον αυξήσουμε, ώστε να αρχίσει να βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού.
«Αυτό που πρέπει να επιδιώκουμε είναι να αυξηθούν οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις χωρίς όμως να υπονομευθεί η μακροοικονομική ισορροπία που έχει επιτευχθεί», τονίζει.
«Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό στο δανεισμό από το εξωτερικό, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι χρηματοδοτούνται ιδιωτικές επενδύσεις με υψηλές αποδόσεις, και όχι δημόσια κατανάλωση μέσω υψηλών δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ώστε να προκύπτουν οι αναγκαίοι πόροι εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους και να μην δημιουργούνται αμφιβολίες στους επενδυτές για το αν μπορεί η χώρα να εξυπηρετεί τα χρέη της. Το υπαρξιακό ερώτημα στο οποίο οφείλουμε να απαντήσουμε όλοι, πολιτική τάξη, επιχειρηματική κοινότητα και κοινωνία, είναι αν θα επιλέξουμε να μεταβιβάσουμε παραγωγικούς πόρους προς τις νεότερες γενιές, δημιουργώντας κίνητρα για την επιστροφή τους στη χώρα μας, ή θα αδρανήσουμε για άλλη μια φορά οδηγώντας την Ελλάδα στο να γίνει μια χώρα γερόντων χωρίς οικονομικό σφρίγος».
