Αναλυτές του χώρου κάνουν λόγο ότι η παγκόσμια ζήτηση ηλεκτρικών οχημάτων θα εξαπλασιαστεί μέχρι το 2030, ενώ κάθε χρόνο οι ετήσιες πωλήσεις μονάδων θα κυμαίνονται από 6,5 εκατομμύρια έως και περίπου 40 εκατομμύρια όσο πλησιάζουμε το έτος που θα καταργηθούν οι πωλήσεις μοντέλων με κινητήρες εσωτερικής καύσης.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κατασκευαστές είναι η δυσκολία στην προμήθεια αρκετών πρώτων υλών. Τα βασικά στοιχεία της μπαταρίας είναι δυσεύρετα και οι κατασκευαστές είναι αναγκασμένοι να κάνουν διαρκώς νέες συμφωνίες για να μπορέσουν να έχουν επάρκεια υλικών.
Για παράδειγμα το νικέλιο, το οποίο ήδη κινείται για τρίμηνα συμβόλαια στην τιμή των 90.000 ευρώ, παρουσιάζει ανοδικές τάσεις. Η άνοδός του είναι της τάξης του 62,7% σε σύγκριση με την προ του πολέμου κατάσταση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την Morgan Stanley, αύξηση κόστους τουλάχιστον κατά 1.000 ευρώ για κάθε ηλεκτρικό αυτοκίνητο.
Οι κατασκευαστές μπαταριών θέλοντας να βγουν από το αδιέξοδο, αλλά και να κρατήσουν χαμηλά την τιμή της μπαταρίας, προσπαθούν να βρουν εναλλακτικές λύσεις αντικαθιστώντας ορισμένα στοιχεία (νικέλιο ή κοβάλτιο).
Από την άλλη οι δημόσιες υποδομές φόρτισης σε κάθε χώρα παρουσιάζουν μεγάλα κενά και αποτρέπει πολλούς να αποκτήσουν ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Όλα αυτά εφόσον οι ιδιοκτήτες δεν έχουν στη διάθεσή τους εξασφαλισμένη θέση στάθμευσης.
Λύση στο πρόβλημα θα δώσει η αύξηση της αυτονομίας και η ταχύτητα φόρτισης. Υπάρχει η πεποίθηση ότι πολύ σύντομα θα υπάρξουν ταχυφορτιστές που θα γεμίζουν στο 10% της χωρητικότητα της μπαταρίας σε μόλις ένα λεπτό. Αυτό ουσιαστικά δίνει λύση στο πρόβλημα. Σε περίπτωση που τελειοποιηθεί η τεχνολογία, τότε ένα μακρινό ταξίδι με ηλεκτρικό αυτοκίνητο δεν θα αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Και αυτό γιατί μετά από 200-300 χιλιόμετρα ο οδηγός θα μπορεί να γεμίζει την μπαταρία του μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, την ίδια στιγμή που θα ξεκουράζεται για να συνεχίσει το ταξίδι του.
