Αυτό αναφέρει σε ανακοίνωση της η Πανελλήνια Ενωση Αξιωματικών του Λιμενικού Σώματος που εκδόθηκε με αφορμή τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης δια στόματος του κ. Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής αλλά και τις δηλώσεις του κ. Πρωθυπουργού στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Λέσβο.
Η Ένωση αναφέρει τα κάτωθι στην ανακοίνωση της
Γίναμε μάρτυρες των διαπιστώσεών τους αναφορικά με την επιχειρησιακή διαθεσιμότητα του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής, της πρόθεσής τους για περαιτέρω ενίσχυση των Υπηρεσιών του, αλλά κυρίως της εκτίμησης τους για την συνεισφορά των στελεχών του, που περιπολούν νυχθημερόν τα θαλάσσια σύνορά της χώρας μας, που αποτελούν και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα στελέχη όμως, στα οποία κατά κύριο λόγο αναφέρθηκαν (στελέχη ΠΠΛΣ), θα πρέπει να γνωρίζουν, ότι εδώ και πολλά χρόνια, αντιμετωπίζονται από την Υπηρεσία με αδιαφορία.
Επανειλημμένα και με σειρά παρεμβάσεών μας, έχουμε αναφερθεί στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα πληρώματα των πλωτών σκαφών του Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ., αναδεικνύοντας παράλληλα την «εγκατάλειψη» που «εισπράττουν» στην πλειονότητά τους.
Επισταμένα, υποστηρίξαμε ότι η συγκεκριμένη ομάδα συναδέλφων, που βρίσκεται στην «πρώτη γραμμή του πυρός» και αποτελεί την κορωνίδα του επιχειρησιακού Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ., δικαιούται την αμέριστη στήριξη και συμπαράσταση της πολιτείας, με έργα και όχι με λόγια.
Η αδυναμία του συστήματος διοικητικής υποστήριξης των ΠΠΛΣ, καθώς η παντελής έλλειψη διοικητικής μέριμνας και επιμελητείας για τα πληρώματα, είναι εμφανείς εδώ και πολλά χρόνια.
Οι αδικίες, η αδιαφορία και η απαξίωση για την προσφορά τους, η δική τους καθημερινότητα.
Μοναδική ίσως ανταμοιβή τους, η προ τριετίας θεσμοθέτηση των διακριτικών σημάτων θαλάσσιας υπηρεσίας Αξιωματικών Κυβερνητών, Μηχανικών και πληρωμάτων, ελάχιστη, κατά την άποψή μας, σε σχέση με την προσφορά.
Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα που καταδεικνύουν τα παραπάνω είναι:
• η μη αναγνώριση της επικινδυνότητας της εργασίας τους, στο πλαίσιο των ισχυόντων για τις υπόλοιπες ειδικές μονάδες
• η μη χορήγηση επιδόματος παραμεθορίου που καταβάλλεται σε άλλους κλάδους
• η καθυστέρηση εξόφλησης οφειλόμενων πλεύσιμων
• τα μεγάλα κενά στις οργανικές συνθέσεις των πλωτών που έχουν ως αποτέλεσμα την διαρκή, μόνιμη επιφυλακή των ίδιων πληρωμάτων
• ο μικρός αριθμός προσλήψεων σε Πλοιάρχους και Μηχανικούς, ιδιαίτερα Αξιωματικών αλλά και Υπαξιωματικών
• η δυσκολία στη χορήγηση αδειών και στην εξεύρεση αντικαταστατών
• η επί μακρόν απουσία εκπαίδευσης στη χρήση όπλων
• η καθ’ έξιν χρησιμοποίησή τους σε καθήκοντα πέραν της κύριας αποστολής τους.
• οι ελλείψεις σε μέσα αυτοπροστασίας (αλεξίσφαιρα γιλέκα κλπ)
Ειδική μνεία οφείλουμε να κάνουμε, σε συγκεκριμένες κατηγορίες σκαφών (ΠΑΘ, Abeking), που λόγω της αποστολής τους (εν πλω για μεγάλα χρονικά διαστήματα), πέραν των προαναφερομένων, όταν βρεθούν εν όρμω για μικρά χρονικά διαστήματα, χρησιμοποιούνται ως κυβερνήτες φουσκωτών, σκοποί σε προβλήτες, υπηρεσίες γραφείων κλπ.
Για την αναστροφή αυτής της πραγματικότητας, μοναδική διέξοδος είναι η εφαρμογή από την πλευρά της στρατιωτικής ηγεσίας, όσων από τα παραπάνω εμπίπτουν στις υποχρεώσεις της και δεν έχουν οικονομικό κόστος, αλλά οι λύσεις τους απαιτούν σωστό προγραμματισμό και πίστη στον στόχο, ενώ από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας, η ένταξη των οικονομικών διεκδικήσεων στις προτεραιότητές της.
Στο πλαίσιο αυτό, καλούμε τη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να ενσκήψει, με ενδιαφέρον και κατανόηση, στις ανάγκες που προσδιορίσαμε, δίνοντας άμεσα τις καλύτερες, εφικτές, λύσεις
Ειδική μνεία οφείλουμε να κάνουμε, σε συγκεκριμένες κατηγορίες σκαφών (ΠΑΘ, Abeking), που λόγω της αποστολής τους (εν πλω για μεγάλα χρονικά διαστήματα), πέραν των προαναφερομένων, όταν βρεθούν εν όρμω για μικρά χρονικά διαστήματα, χρησιμοποιούνται ως κυβερνήτες φουσκωτών, σκοποί σε προβλήτες, υπηρεσίες γραφείων κλπ.
Για την αναστροφή αυτής της πραγματικότητας, μοναδική διέξοδος είναι η εφαρμογή από την πλευρά της στρατιωτικής ηγεσίας, όσων από τα παραπάνω εμπίπτουν στις υποχρεώσεις της και δεν έχουν οικονομικό κόστος, αλλά οι λύσεις τους απαιτούν σωστό προγραμματισμό και πίστη στον στόχο, ενώ από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας, η ένταξη των οικονομικών διεκδικήσεων στις προτεραιότητές της.
