«Η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, ακόμα και σε περιοχές που διέπονται από προστατευτικά καθεστώτα, όπως στο Εθνικό Πάρκο Σχοινιά, ή η προώθηση τουριστικών μονάδων σε περιοχές σαν την Κυπαρισσία, χώρο ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας καρέτα- καρέτα, χαρακτηρίζουν το αναπτυξιακό μοντέλο της κυβέρνησης», επισήμανε η Θεοδότα Νάντσου, υπεύθυνη πολιτικής για το περιβάλλον στο WWF, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Η δασική, χωροταξική και πολεοδομική νομοθεσία υπέστησαν τα σημαντικότερα πλήγματα, τόνισε ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής στο WWF, που ξεκίνησαν με την ψήφιση του πρώτου Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου το 2011. Επίσης, η υποβάθμιση της επιθεώρησης περιβάλλοντος, καθώς καταργήθηκε η ειδική υπηρεσία Περιβάλλοντος και Ενέργειας, η αποψίλωση της περιβαλλοντικής διοίκησης, των δασαρχείων και άλλων καίριων θέσεων συντέλεσε στην περιβαλλοντική απορρύθμιση, τόνισε ο κ. Καραβέλλας. Επιπλέον, η «ανασφάλεια δικαίου», μέσα από καταιγισμό φωτογραφικών διατάξεων σε άσχετα νομοσχέδια για νομιμοποίηση παρανομιών και διευκόλυνση συγκεκριμένων επενδύσεων αποτελεί μια ακόμα διαπίστωση, τόνισε. «Από την άλλη, αν κάποιος προσπαθήσει να στήσει μια περιβαλλοντικά φιλική και νόμιμη επένδυση, είναι σχεδόν αδύνατο με τους ασαφείς και δαιδαλώδεις κανονισμούς», συμπλήρωσε.
Μέσα στα χρόνια από την πρώτη έκθεση της οργάνωσης το 2005, διαπιστώθηκαν και θετικές εξελίξεις. Σημειώθηκε σημαντική πρόοδος στην προώθηση της Εθνικής Στρατηγικής για τη Βιοποικιλότητα, που αν και παραμένει περισσότερο «διακοσμητική», είναι μια αρχή, ανέφερε η κ. Νάντσου. Η ιστορικής σημασίας απόφαση 24/2014 του Συμβουλίου της Επικρατείας για τη μη εκτροπή του Αχελώου καταγράφεται επίσης.
Η κοινωνική εγρήγορση και κινητοποίηση αυξήθηκε την τελευταία δεκαετία, όπως με τη μαζική διαμαρτυρία για τις πυρκαγιές του 2007, εναντίον των εξορύξεων χρυσού στη Χαλκιδική, αντιδράσεις για τα νομοσχέδια σχετικά με τον αιγιαλό και τα δάση. Ο κ. Καραβέλλας, σχολίασε πως πιθανόν το νομοσχέδιο για τους αιγιαλούς δεν έχει περάσει προς το παρόν, χάρις στη μαζική αντίδραση του κόσμου.
Στην έκθεση υπογραμμίζεται πως κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης αγνοήθηκε η ευκαιρία για κριτική αξιολόγηση των πραγματικών αιτιών της οικονομικής κατάρρευσης και του αναπτυξιακού μοντέλου που οδήγησε τη χώρα στην ύφεση. Αντ’ αυτού επιβλήθηκε μαζικά ένα καταστροφικό αναπτυξιακό μοντέλο, με πρόσχημα την κρίση, χωρίς καμία προφανή κοινωνική συναίνεση.
«Στην Ελλάδα της κρίσης ωριμάζει ένα νέο αναπτυξιακό όραμα από παλιό υλικό και δίχως μέλλον: η χώρα ως απεριόριστος υποδοχέας νέων οικοδομών και εντατικών χρήσεων. Κι όμως, υπάρχει ένας άλλος δρόμος, αυτός της ουσιαστικής και βιώσιμης ανάπτυξης, με όρθια την κοινωνία και το φυσικό μας κεφάλαιο», δήλωσε ο κ. Καραβέλλας.
