«Η επαναφορά έγινε σταδιακά κι όχι αμέσως γιατί έπαιρνα φάρμακα για τον πόνο που ήταν οπιούχα. Είχα παραισθήσεις και μερικές τις περιέγραψα. Ένιωθα ότι ήθελαν να με σκοτώσουν και ξυπνάς με ένα είδος ψύχωσης. Στην χειρότερη περίπτωση αυτή μένει για πάντα. Μπορεί να ξυπνήσεις εγκεφαλικά και κινητικά ανάπηρος και ψυχωτικός. Ε, καλύτερα να πεθάνεις. Μπορεί να συμβούν πολλά πράγματα κι ευχαριστώ πολύ τους ανθρώπους στο νοσoκομείο γιατί δίνουν μια μάχη χιλιοστών. Η παραμικρή κίνηση μπορεί να σου κοστίσει» είπε ο συγγραφέας.
«Μέσα σε όλα αυτά περπατούσα και με πλησίασε ένας νεαρός και με χαιρέτησε. Δεν το θυμόμουν και μου είπε ήμουν στην ομάδα που σας χειρουργήσαμε. Του είπα ότι εγώ από τα πρόσωπα που είδα εκείνες τις ημέρες, τα περισσότερα δεν τα θυμάμαι. Η μετάβαση να ξεχωρίσεις την παράνοια από την πραγματικότητα γίνεται σταδιακά» είπε ακόμη ο Πέτρος Τατσόπουλος.
