Το 1627, στο δάσος Jaktorów της Πολωνίας, πέθανε το τελευταίο γνωστό ζώο ενός είδους που κάποτε κυριαρχούσε στα τοπία της Ευρασίας το: Bos primigenius, ή αλλίως Ούρος και Βούβαλος, ένα επιβλητικό άγριο βοοειδές, πρόγονος όλων των σύγχρονων αγελάδων και ταύρων, εξαφανίστηκε ύστερα από αιώνες συρρίκνωσης του πληθυσμού του.
Όπως αναφέρει το iflscience, οι βούβαλοι ήταν εντυπωσιακά μεγάλα ζώα με μακριά, καμπυλωτά κέρατα και ισχυρή σωματική διάπλαση. Ζούσαν σε εκτεταμένες περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής και αποτελούσαν βασικό στοιχείο των φυσικών οικοσυστημάτων για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Ιστορικές πηγές τους περιγράφουν ως ιδιαίτερα δυνατά και δύσκολα στη σύλληψη άγρια ζώα.
Η πορεία προς την εξαφάνιση ήταν σταδιακή. Το κυνήγι, η απώλεια οικοτόπων και πιθανές ασθένειες από εξημερωμένα βοοειδή συνέβαλαν στη συνεχή μείωση των πληθυσμών τους κατά τον Μεσαίωνα. Στις αρχές του 17ου αιώνα, είχε απομείνει μόνο ένας μικρός πληθυσμός στην Πολωνία, υπό βασιλική προστασία.
Παρά τις προσπάθειες διατήρησης, το είδος δεν κατάφερε να επιβιώσει. Το 1627 καταγράφηκε ο θάνατος του τελευταίου γνωστού βούβαλου, σηματοδοτώντας την οριστική εξαφάνισή του.
Ωστόσο, το γενετικό του αποτύπωμα δεν χάθηκε. Οι σύγχρονες αγελάδες προέρχονται από την εξημέρωση των αύροχων πριν από περίπου 8.000–10.000 χρόνια στην Εγγύς Ανατολή, γεγονός που σημαίνει ότι μεγάλο μέρος του DNA τους συνεχίζει να υπάρχει σήμερα.
Αυτό έχει οδηγήσει σε σύγχρονες προσπάθειες «αναδημιουργίας» ζώων που μοιάζουν με τον βούβαλο μέσω επιλεκτικής αναπαραγωγής αρχαϊκών φυλών βοοειδών.
Προγράμματα όπως τα Heck cattle και το Taurus Project επιχειρούν να δημιουργήσουν ζώα που προσεγγίζουν μορφολογικά και οικολογικά το εξαφανισμένο είδος.
Αν και δεν πρόκειται για πραγματική επιστροφή του βούβαλου, αλλά για «οικολογικά υποκατάστατα», οι προσπάθειες αυτές εντάσσονται στο ευρύτερο πεδίο της απο-εξαφάνισης ειδών, το οποίο περιλαμβάνει ακόμη πιο φιλόδοξα σχέδια για είδη όπως το μαμούθ ή το ντόντο.
