Ειδικότερα, ο υπουργός Δικαιοσύνης αναφέρει, κατ΄ αρχάς, ότι «όταν η αλήθεια θυσιάζεται διαρκώς στο βωμό της εντυπωσιοθηρίας και των σκοπιμοτήτων, τότε για όσους τάχθηκαν να υπηρετούν τη Δικαιοσύνη οι δρόμοι είναι δύο: είτε να δαπανούν τον χρόνο τους για να ανασκευάζουν τις αλλεπάλληλες συκοφαντίες, αφαιρώντας αντίστοιχο χρόνο από βασικά έργα τους, είτε να απαντούν σποραδικά αλλά με παρρησία και σαφήνεια».
Επίσης, επαναλαμβάνει ότι το υπουργείο, του οποίου προΐσταται, «πρότεινε νομοθετήματα με κοινωνικούς στόχους» και για να επιτύχει στην αποστολή του «χρειάστηκε, πέρα από τη μελέτη και την επεξεργασία, να ακούσει και να συζητήσει τις απόψεις αρμόδιων λειτουργών, επιστημόνων, κοινωνικών ομάδων, πολιτών ελεύθερων και κρατουμένων». Και τονίζει ο κ. Παρασκευόπουλος:
«Ούτε μια λέξη, όμως, ούτε ένα γράμμα των νομοθετημάτων, δεν προτάθηκε, δεν γράφηκε και τελικά δεν ψηφίστηκε από τη Βουλή με γνώμονα άλλο από την κοινή ειρήνη, την ασφάλεια και το κράτος δικαίου.
Όσο για τα μυθεύματα περί "διαπραγμάτευσης με εγκληματίες, τρομοκράτες κ.λπ.", θυμίζω το ευνόητο στον καθένα: άλλο να συζητά κανείς για να διασφαλίσει και να ενισχύσει τη νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και άλλο να συζητά για να μεθοδεύσει παρανομίες.
Όποιος ισοπεδώνει τη διαφορά, παραγνωρίζει τόσο την αξία της δικαιοσύνης όσο και το αρνητικό βάρος της παρανομίας».
