«Η κυβέρνηση έχει τρεις δρόμους» εκτιμά ο κ. Κοτζιάς «ο ένας είναι να κυβερνήσει με αυτό τον τρόπο, που κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να αντέξει πολύ χρόνο, ο δεύτερος είναι να ξαναενσωματωθούν οι δυνάμεις που σήμερα φέρνουν αντιρρήσεις- που δεν το βλέπω ότι θα είναι εύκολο γιατί τέτοιες συγκρούσεις επαναλαμβάνονται συνεχώς- και ο τρίτος είναι να ρωτάει πάντα κανείς τον λαό».
Ο κ. Κοτζιάς ως παλιός πολιτικός αναλυτής, σημειώνει ότι οι εκλογές είναι στον ορίζοντα «αν το κομμάτι της συμπολίτευσης που αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση δεν αλλάξει πορεία ή δεν παραιτηθούν από τις θέσεις τους για να μπουν κάποιοι άλλοι, που έχουν διαφορετικές απόψεις στα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ».
«Είναι σαφές» τονίζει «ότι αυτή η κυβέρνηση υπερέχει των προηγούμενων και από άποψη ηθικής νομιμοποίησης και από άποψη πολιτικής βούλησης και αποφασιστικότητας. Εκεί που η κυβέρνηση έχει αδυναμίες και ουσιαστικά "υπολείπεται" είναι στον συσχετισμό ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και στις υπόλοιπες, δηλαδή πράγματι πρέπει το μπόι ολονών μας να μεγαλώσει κατά πολύ περισσότερο για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε επιτυχημένα τις οποίες πιέσεις και εκβιασμούς».
Κατά την άποψη του κ. Κοτζιά η διαφορά ανάμεσα στην παρούσα κυβέρνηση από τις προηγούμενες είναι «ότι το παλεύουμε και ορισμένα στοιχεία κοινωνικής πολιτικής και προστασίας μπορούμε και τα επιβάλλουμε» λέει και προσθέτει ότι η μεγάλη διαφορά έγκειται στην παραδοχή της υποχώρησης και του μεγάλου συμβιβασμού και όχι στην αμαχητί υποχώρηση και την εμφάνισή της, ως αναγκαία φιλοσοφία με την υιοθέτηση της λογικής της πλευράς των δανειστών.
Μέσα από αυτή την μάχη που έδωσε η ελληνική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες ματώνοντας το κεφάλι της πάνω στον ευρωπαϊκό τοίχο, όπως αναφέρει ο υπουργός Εξωτερικών, «όταν ξεπλύθηκε ο τοίχος όλοι ανακαλύψανε ότι υπάρχουν βαθιά ρήγματα διότι πρώτον η Ελλάδα έχει δίκιο, δεύτερον είμαστε η φωνή της λογικής και τρίτον και κυριότερο διότι υπήρξε από την παγκόσμια κοινότητα μια μεγάλη πρωτοφανής κινητοποίηση και υποστήριξη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα επιμέρους διαφωνίες που υπήρχαν στο εσωτερικό του στρατοπέδου των δανειστών μας να μεγενθύνουν».
Οι δύο διαφορετικές λογικές ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία, η ανάταση της Γαλλίας για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ως ίση προς ίσο με τη Γερμανία, καθώς και η αντίφαση στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ στο εσωτερικό των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης- Γαλλία, Γερμανία κύρια- και ανάμεσα σε χώρες οι οποίες έχουν χρέη και ελλείμματα όπως η Ελλάδα και σε χώρες με πλεονάσματα όπως η Γερμανία και όχι μόνο, είναι ένα νέο πολιτικό σκηνικό, κατά την εκτίμηση του κ. Κοτζιά.
Μέσα σε αυτό καταγράφηκαν, όπως εξηγεί, και οι αντιθέσεις μέσα στην ίδια τη Γερμανία, τόσο ανάμεσα στα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα και στη σοσιαλδημοκρατία, όσο και μέσα στην ίδια τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία «όπου τα συνδικάτα και η νεολαία της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας αντιτάχθηκαν και κατέφυγαν σε αυτό το σχέδιο που σε μεγάλο βαθμό μας επιβλήθηκε».
«Ταυτόχρονα» προσθέτει «ακόμα και η πιο ηγετική φυσιογνωμία των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών ο Γκάμπριελ, βρέθηκε σε μία συνεχή αντίφαση με τον εαυτό του κάτω από την πίεση του κόμματός του: Χαιρέτισε το δημοψήφισμα την πρώτη μέρα που το ανακοίνωσαν, το κατήγγειλε μετά πηγαίνοντας προς την Κυριακή του δημοψηφίσματος, θεώρησε ότι ήταν δικαίωμά μας στη συνέχεια».
Ιδιαίτερη σημασία κατά τον κ. Κοτζιά έχει το γεγονός ότι για πρώτη φορά η κ. Μέρκελ αναφέρθηκε στο ελληνικό πρόβλημα ως πρόβλημα γεωπολιτικό, ενώ από την πλευρά του ο κ. Σόιμπλε, λειτουργώντας ως νομικός που είναι, και όχι ως οικονομολόγος, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών του γερμανικού υπουργείου οικονομικών, «άνθρωποι χωρίς ευελιξία θεωρούν τους κανόνες υπέρτερους των ανθρώπων και της πραγματικής ανάπτυξης» δημιουργούν «μια εν δυνάμει ισχυρή σύγκρουση ανάμεσα σε ένα ρεαλισμό που λαμβάνει υπόψη του τη γεωπολιτική και σε μία στούρα αναγωγή όλων των προβλημάτων σε νομικούς κανόνες».
Αποτελεί πάγια πεποίθηση του υπουργού Εξωτερικών η τεράστια σημασία του γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στην Ευρώπη γι αυτό και όπως εξηγεί έθεσε το θέμα αυτό στη διαπραγμάτευση από την πρώτη στιγμή, τονίζοντας ότι «η Ελλάδα βρίσκεται μέσα σε ένα τρίγωνο αποσταθεροποίησης που είναι η Ουκρανία πάνω, η Λιβύη αριστερά και Ιράκ- Συρία δεξιά κάτω», «ότι θα πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτό που χρειάζεται η περιοχή είναι η ενδυνάμωση της Ελλάδος και της Κύπρου και άλλων κρατών που μεταδίδουν κύματα σταθεροποίησης μέσα σε αυτό το τρίγωνο, παρά να αποσταθεροποιήσουν την Ελλάδα και να αποσταθεροποιηθεί όλο το τρίγωνο».
Ήδη από τα τέλη Γενάρη, όπως σημειώνει, είχε προειδοποιήσει τους Ευρωπαίους «ότι η συμπεριφορά τους και έτσι όπως πάει Συρία και Λιβύη θα οδηγήσει σε εκατομμύρια προσφύγων τους οποίους δεν θα μπορεί εύκολα να αντιμετωπίσει η ΕΕ». Γι αυτή του την τοποθέτηση, συμπληρώνει, δέχθηκε μία άγρια επίθεση τόσο από τον διεθνή τύπο, όσο και από μερίδα των Ελλήνων πολιτικών της δεξιάς και του ελληνικού τύπου, «διότι κατέγραφα ως όφειλα, ως υπουργός Εξωτερικών, το πρόβλημα που έρχεται και δυστυχώς η Ευρώπη έχασε εκείνους του μήνες ασχολούμενη με επιθέσεις σε βάρος μας και γι αυτό το ζήτημα και νομίζω ότι τώρα το καλοκαίρι του 2015, έξι μήνες μετά δυστυχώς, δικαιωθήκαμε και η Ευρώπη βρέθηκε απροετοίμαστη ουσιαστικά απέναντι σε ένα γεγονός που περιέγραφα ότι θα προκύψει από την πολιτική της».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όμως, της αδυναμίας της Ευρώπης να διαχειριστεί το πρόβλημα, όπως επισημαίνει ο κ. Κοτζιάς, έγινε αντιληπτό από πολλά μικρά και μεγάλα κράτη, και εν δυνάμει τώρα, για πρώτη φορά, από ένα πολιτικό τμήμα της Γερμανίας, «ότι το γεωπολιτικό χρώμα υπάρχει στην περιοχή και γι αυτό τη γεωπολιτική εμείς την εισάγαμε με ιδιόμορφο τρόπο σε μία διαπραγμάτευση».
Τέλος ο κ. Κοτζιάς αναφερόμενος στο Κυπριακό, τόνισε ότι δεν βρισκόμαστε ενώπιον λύσης, αλλά «είμαστε ενώπιον δυνατότητας να βρεθεί λύση. Είναι άλλο πράγμα» και επισήμανε ότι το κεντρικό πρόβλημα της Κύπρου είναι «η ανταλλαγή δικαιωμάτων με ασφάλεια δηλαδή η διασφάλιση μιας λύσης όπου οι Τουρκοκύπριοι αλλά και οι τρεις μειονότητες εκεί θα νοιώθουν ότι είναι στο σπίτι τους, αλλά ταυτόχρονα θα είναι πραγματικό σπίτι και για τους ελληνοκύπριους όλο το νησί και για να γίνει αυτό θα πρέπει να φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής και να τελειώνουμε με ένα καθεστώς εγγυήσεων»
«Θέλω να σκεφτούν μερικοί άνθρωποι ότι η Βόρεια Κύπρος είναι η πιο στρατοκρατούμενη περιοχή του κόσμου» είπε χαρακτηριστικά.
