Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, τονίζει στην κυριακάτικη ανάρτησή του πως «η χώρα δεν πάσχει από Σύνταγμα. Πάσχει από διακυβέρνηση. Από την κυβέρνηση Μητσοτάκη».
Σε άλλο σημείο επισημαίνει ότι «όταν οι μετανάστες βαφτίζονται απειλή, οι πνιγμένοι παράπλευρη απώλεια, τα παράνομα pushbacks φύλαξη συνόρων, τότε ο εκφασισμός της δημόσιας σφαίρας είναι το άλλοθι της κυβέρνησης για να συνεχίσουν να υπάρχουν νεκροί χωρίς πολιτικό κόστος».
{https://www.facebook.com/acharitsis/posts/pfbid02vVwC6s9SyGoQtVdxTp5sQfLN6u3mc8pAxHS4xp643i3cAUzxmEayyLKjsTnoGqHyl}
H ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση:
«Καλημέρα σε όλες και όλους, αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.
1.«Έξω οι ανθέλληνες»
«Να τους πάρεις σπίτι σου». «Εισβολείς». «Λάθρο». «Είστε σκουπίδια της Αριστεράς». «Ουστ».
Αυτές είναι κάποιες –στην πραγματικότητα οι πιο ευγενικές— εκδοχές των σχολίων που ακούστηκαν μετά το μακελειό στη Χίο απέναντι σε όσους μιλήσαμε για έγκλημα και ζητήσαμε διερεύνηση της υπόθεσης.
Κάτω από τη δική μου ανάρτηση το ίδιο βράδυ που στη Χίο μετρούσαν νεκρούς και τραυματίες γράφτηκαν εκατοντάδες δηλητηριώδη, ρατσιστικά, γεμάτα μισανθρωπισμό σχόλια.
Αυτός ο λόγος είναι πια παντού. Συμπιέζει την πραγματικότητα σε μίσος, φόβο και θυμό ώστε να χωρά σε ένα σχόλιο. Μετατρέπει σύνθετα ζητήματα σε έναν πρόχειρο ηθικό πόλεμο: οι λογικοί που υποφέρουν απέναντι στους βολεμένους ευαίσθητους. Εμφανίζεται ως κοινή λογική και αυθόρμητη αγανάκτηση.
Είναι ρατσισμός. Που θέλει να λέγεται ρεαλισμός.
Και υπηρετεί άψογα την πολιτική της αποτροπής.
Όταν οι μετανάστες βαφτίζονται απειλή, οι πνιγμένοι παράπλευρη απώλεια, τα παράνομα pushbacks φύλαξη συνόρων, τότε ο εκφασισμός της δημόσιας σφαίρας είναι το άλλοθι της κυβέρνησης για να συνεχίσουν να υπάρχουν νεκροί χωρίς πολιτικό κόστος.
Μαζί του δουλεύει και το οικοσύστημα των fake news και των εντυπώσεων -- όπως το «Εμείς πιστεύουμε το Λιμενικό, εσείς τους διακινητές» του Υπουργού κ. Πλεύρη.
Υπερβολές, ψευδείς ειδήσεις, κατασκευασμένες ιστορίες εγκληματικότητας που ανακυκλώνονται για να συντηρούν τον φόβο και να πειθαρχήσουν συναισθηματικά.
Ο ρατσιστικός λόγος δεν είναι απλώς ξέσπασμα μίσους.
Είναι πολιτικό εργαλείο. Μια εξουσία κυβερνά πάντα ευκολότερα πάνω στον φόβο παρά στη λογοδοσία.
Όσο τον συνηθίζουμε, τόσο λιγότερο θα μας σοκάρουν οι επόμενοι νεκροί.
2. Το πολιτικό αδιέξοδο και η αναθεώρηση
Παρακολουθείς πολιτικούς, δημοσιογράφους και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, μοιράζεις ευρωπαϊκά κονδύλια στον κομματικό στρατό, η υπόθεση αποκαλύπτεται, δεν αφήνεις ούτε τη Βουλή να διερευνήσει ουσιαστικά ούτε τη Δικαιοσύνη να φτάσει μέχρι τέλους.
Έχεις χάσει κάθε αξιοπιστία, έχεις μετατρέψει το κράτος σε λάφυρο, έχεις δημιουργήσει τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς αλλά σε ενοχλεί που οι δημόσιοι υπάλληλοι «δεν πειθαρχούν».
Αμφισβητείσαι ευθέως και έχεις ανάγκη έναν πολιτικό τακτικισμό.
Οι κυβερνητικές αποτυχίες και τα πρωθυπουργικά αδιέξοδα δεν αντιμετωπίζονται ποτέ ως τέτοια. Βαφτίζονται θεσμικό πρόβλημα.
Ας είμαστε ειλικρινείς: η χώρα δεν πάσχει από Σύνταγμα. Πάσχει από διακυβέρνηση. Από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Μια εξουσία που για χρόνια παρακάμπτει τους κανόνες, εργαλειοποιεί τους θεσμούς και μετατρέπει τη Βουλή σε ασπίδα ευθυνών δεν μπορεί να εμφανίζεται ως εγγυήτρια της συνταγματικής τάξης.
Δεν διαθέτει το κύρος, την αξιοπιστία, την εμπιστοσύνη για μια τόσο σημαντική θεσμική διαδικασία.
Το Σύνταγμα δεν είναι πρόχειρο νομοθέτημα για επικοινωνιακές λύσεις fast track. Η αναθεώρησή του απαιτεί συναινέσεις, ειλικρίνεια και σεβασμό — όσα έχουν συστηματικά υπονομευθεί.
Πριν μιλήσει για αλλαγές, η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει γιατί επί επτά χρόνια το παραβιάζει.
3. Κοινωνική Συμφωνία ή κοινωνική εγκατάλειψη;
Έχουν περάσει ήδη δυο βδομάδες μετά το σοκαριστικό εργατικό δυστύχημα στη βιομηχανία Βιολάντα.
Φυσικά, για τα εργατικά δυστυχήματα, η μαύρη τρύπα της θεσμικής ευθύνης που λέγεται Υπουργείο Εργασίας δεν ανακοίνωσε κανένα νέο μέτρο.
Ούτε στελέχωση της Επιθεώρησης Εργασίας, ούτε αναμόρφωση του πλαισίου για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, ούτε μείωση ωρών εργασίας.
Αντίθετα.
Η κρυπτόμενη τόσες μέρες Υπουργός Εργασίας έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο, με τον ευφάνταστο τίτλο «Κοινωνική Συμφωνία», για να κλειδώσει το αντεργατικό πλαίσιο που συστηματικά χτίζει η ΝΔ από το 2019.
Οι συλλογικές συμβάσεις μένουν στον πάγο, οι εργαζόμενοι δεν έχουν τρόπο να πιέσουν τους εργοδότες και τα παραθυράκια που ρίχνουν μισθούς και δικαιώματα παραμένουν κανονικά σε ισχύ.
Το αποτέλεσμα;
Ο εργαζόμενος μόνος απέναντι στον εργοδότη.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ακρίβεια χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να μπαίνουν όρια στις αυξήσεις, αντί να προστατεύεται το εισόδημα.
Και το κερασάκι: σε νομοσχέδιο που αφορά τις κλαδικές συμβάσεις δεν κλήθηκε ούτε μία συνδικαλιστική οργάνωση που τις υπογράφει.
Αυτό αποκαλεί η ΝΔ «Κοινωνική Συμφωνία».
Συμφωνία χωρίς τους εργαζόμενους.
Συμφωνία που προστατεύει τα κέρδη και όχι τις ζωές.
Συμφωνία που αφήνει τους ανθρώπους να σκοτώνονται στη δουλειά και μετά τους λέει να μη ζητούν ούτε αυξήσεις
4. Ερωτήματα
Στην υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου τα κρίσιμα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο τον ίδιο, τα λοιπά φυσικά πρόσωπα που εμπλέκονται και τις ιδιωτικές εταιρείες που σταδιοδρομούν μέσα από απευθείας αναθέσεις.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και οι συνεργάτες του ήδη ελέγχονται.
Υπάρχει όμως κι ένας ελέφαντας στο δωμάτιο: το «επιτελικό κράτος».
Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.
Ποιο Υπουργείο είχε την αρμοδιότητα έγκρισης, χρηματοδότησης και ελέγχου αυτών των προγραμμάτων κατάρτισης ύψους 73 εκατομμυρίων ευρώ;
Από πού προέρχονται τα κονδύλια;
Με ποια διαδικασία δόθηκαν;
Με τι όρους και προϋποθέσεις;
Δεν έγινε κανένας έλεγχος αυτά τα πέντε χρόνια ή οι έλεγχοι δεν εντόπισαν κανένα πρόβλημα;
Και το τελευταίο ερώτημα:
Πώς γίνεται σε κάθε σκάνδαλο να βλέπουμε ιδιωτικές εταιρείες που συνδέονται με πολιτικά πρόσωπα σε θέσεις κυβερνητικής ευθύνης να αναλαμβάνουν τόσο μεγάλη πίτα από έργα φορέων του δημοσίου;
Όλα αυτά θυμίζουν εκείνο το παλιό αστείο: το νόμιμο και το ηθικό.
Αλλά κυρίως θυμίζουν το -όχι και τόσο αστείο- σύμπτωμα του καθεστώτος της Δεξιάς: «υγιής επιχειρηματικότητα με εξασφαλισμένους δημόσιους πόρους».
