Με επίσημη ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ασκεί δριμεία επίθεση στην κυβέρνηση σχετικά με τη διαχείριση της λειψυδρίας στη χώρα μας.
Όπως τονίζει: «Το ξαφνικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τον κίνδυνο λειψυδρίας στην Αττική, η οποία ήδη κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, φαίνεται πως υποκρύπτει μια ακόμα επιχείρηση διανομής δημόσιου χρήματος σε ημετέρους με απευθείας αναθέσεις. Έχοντας προετοιμάσει το έδαφος από το καλοκαίρι με σχετική νομοθετική ρύθμιση, η κυβέρνηση ετοιμάζει την ανάθεση του έργου «Εύρυτος» ύψους 535 εκατ. ευρώ χωρίς ανοικτό διαγωνισμό και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος».
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Μιλάνε για λειψυδρία, σκέφτονται απευθείας αναθέσεις: Το ξαφνικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τον κίνδυνο λειψυδρίας στην Αττική, η οποία ήδη κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, φαίνεται πως υποκρύπτει μια ακόμα επιχείρηση διανομής δημόσιου χρήματος σε ημετέρους με απευθείας αναθέσεις. Έχοντας προετοιμάσει το έδαφος από το καλοκαίρι με σχετική νομοθετική ρύθμιση, η κυβέρνηση ετοιμάζει την ανάθεση του έργου «Εύρυτος» ύψους 535 εκατ. ευρώ χωρίς ανοικτό διαγωνισμό και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.
Κι αυτό πιθανά θα είναι μόνο η αρχή. Η ΕΥΔΑΠ ζητάει εδώ και καιρό από την Ρυθμιστική Αρχή Υδάτων αυξήσεις στους λογαριασμούς για να χρηματοδοτηθούν διάφορα έργα ύψους 2,5 δισ. ευρώ, και ο βίος της κυβέρνησης Μητσοτάκη δείχνει πως μάλλον δεν θα διστάσει να επιβαρύνει τους καταναλωτές με ένα ακόμα χαράτσι επικαλούμενη έκτακτες ανάγκες, όπως την απειλή της λειψυδρίας.
Μόνο που η μείωση των υδάτινων αποθεμάτων δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία», όπως αποδεικνύουν πάμπολλα δημοσιεύματα των τελευταίων χρόνων π.χ. για τη μείωση της στάθμης του Μόρνου, ούτε έχει ξεχάσει κανείς τη λειψυδρία της δεκαετίας του '90 και τα «τούβλα στο καζανάκι». Τα διαχρονικά ζητήματα απαιτούν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, μελέτες σε βάθος χρόνου και προσανατολισμό στις κοινωνικές ανάγκες, αντί για πυροτεχνήματα και αναζήτηση ευκαιριών για διανομή κονδυλίων σε «ισχυρούς φίλους» του συστήματος Μητσοτάκη.
Η κυβέρνηση των αρίστων μάλλον δεν αντιλαμβάνεται ότι η κλιματική αλλαγή και οι επιπτώσεις της δεν είναι κάποια φιλολογική έννοια, αλλά υπαρκτή πρόκληση. Αν το είχε έστω και λίγο καταλάβει, θα είχε φροντίσει να εντάξει στο Ταμείο Ανάκαμψης έργα για την αντιμετώπιση ακριβώς αυτών των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής, αντί να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις».
