Εκεί που μας χρωστάγανε, μάς πήρανε και το βόδι… Αυτήν την παροιμία θυμίζει η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με την Προανακριτική για το έγκλημα των Τεμπών. Αντί η κυβέρνηση να είναι με την πλάτη στον τοίχο και να προσπαθεί να απολογηθεί για όσα αδιανόητα προκύπτουν μέσα από τη δικογραφία του εγκλήματος, βρήκε πάτημα για να περάσει στην αντεπίθεση κατηγορώντας την αντιπολίτευση για «ηθικό και πολιτικό κατήφορο».
Καθεστωτισμός
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κυβερνώντες επιδεικνύουν καθεστωτική λογική, ζητώντας τα ρέστα όταν στη δικογραφία για τον Κώστα Αχ. Καραμανλή περιλαμβάνονται δύο υπηρεσιακά έγγραφα του υπουργείου Μεταφορών που τον προειδοποιούν ρητά για αυξημένο κίνδυνο δυστυχήματος λόγω της διάλυσης των σιδηροδρόμων. Ο Καραμανλής (και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση) όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την προαναγγελθείσα τραγωδία, αλλά κούναγε το δάχτυλο σε όποιον έθετε το ζήτημα της ασφάλειας των σιδηροδρόμων. Τώρα η ΝΔ κατεβάζει μια πρόταση Προανακριτικής που σκοπό έχει να προστατεύσει τον Καραμανλή, παραπέμποντάς τον μόνο για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος -την ίδια ώρα οι υφιστάμενοί του στο υπουργείο παραπέμπονται για κακούργημα.
Απέναντι λοιπόν σε αυτήν την προκλητικά αλαζονική και αμετανόητη κυβέρνηση, η αντιπολίτευση έκανε μια σειρά από κινήσεις που έδωσαν στο Μαξίμου την πάσα που χρειαζόταν για να κάνει πολιτικό παιχνίδι.
Ανακριτικά καθήκοντα
Το βασικό σφάλμα των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι η αίσθηση που έδωσαν ότι βασικό μέλημά τους είναι οι πολιτικές σκοπιμότητές τους και όχι η απονομή δικαιοσύνης. Σύμφωνα με το (κάκιστο) υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, στις προανακριτικές οι βουλευτές έχουν κανονικά ανακριτικά καθήκοντα. Δηλαδή, καλούνται να λειτουργήσουν με νομικά και όχι πολιτικά κριτήρια. Βεβαίως, ποτέ τα κόμματα δεν έχουν λειτουργήσει με αμιγώς νομικά κριτήρια σε ανάλογες υποθέσεις στο παρελθόν -αυτό άλλωστε είναι και το πρόβλημα του συγκεκριμένου θεσμικού πλαισίου. Αλλά εν προκειμένω δεν κρατήθηκαν ούτε τα προσχήματα. Δεν έγινε καν η προσπάθεια πχ μέσω γνωματεύσεων διακεκριμένων νομικών, για να σταλεί το μήνυμα ότι η αντιπολίτευση δεν εργαλειοποιεί κομματικά τη διαδικασία όπως κάνει η κυβέρνηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι σκοπιμότητες
Αυτό που εισπράττει η πλειονότητα των πολιτών, είναι ότι τα κόμματα μέσω της Προανακριτικής προσπαθούν κάνουν ένα πολύ στενό και ιδιοτελές πολιτικό παιχνίδι. Το ΠΑΣΟΚ κατεβάζει μόνο του πρόταση Προανακριτικής χωρίς να προσπαθήσει να συνεννοηθεί με τους υπόλοιπους, γιατί ακολουθεί μια τακτική αυτόνομης πορείας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επέμεινε να συμπεριλάβει στην πρότασή του το Μητσοτάκη λόγω εσωκομματικών πιέσεων στον Φάμελλο -και τελικά έβαλε αυτογκόλ. Ο Κασσελάκης (μετά από διάφορες κυβιστήσεις), η Ζωή και οι ακροδεξιοί στήριξαν τον πόρισμα των συγγενών των θυμάτων, ακριβώς γιατί ήταν το πόρισμα των οικογενειών, χωρίς να μπορούν να πείσουν ότι όντως υιοθετούν το νομικό περιεχόμενό του. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κόμματα δεν απάντησαν στο εύλογο ζήτημα που έθεσε (με μεγάλη καθυστέρηση) η Νέα Αριστερά.
Η ΝΕΑΡ επισημαίνει ότι οι προτάσεις παραπομπής της αντιπολίτευσης για Μητσοτάκη και Καραμανλή θα λειτουργήσουν ως έμμεση αμνήστευση. Αν απορριφθούν από την πλειοψηφία (όπως είναι βέβαιο), τότε κλείνει οριστικά ο δρόμος για διώξεις σε βάρος των δύο πολιτικών. Σε άλλη περίπτωση, το ενδεχόμενο διώξεων μένει ανοιχτό. Δηλαδή οι προτάσεις για την Προανακριτική της αντιπολίτευσης θυσιάζουν την ουσία στο βωμό των εντυπώσεων.
Το ζητούμενο
Στα Τέμπη το ζητούμενο όμως είναι η δικαιοσύνη και όχι τα (μικρο)κομματικά παιχνίδια. Αν τώρα ορισμένα στελέχη της αντιπολίτευσης δει κινήθηκαν με βάση τις σκοπιμότητες αλλά τη δικονομική πεποίθησή τους, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα γιατί στην πολιτική δεν υπάρχει μεγαλύτερη αποτυχία από το να δημιουργείς την αντίθετη εντύπωση από αυτό που θέλεις να κάνεις. Σε κάθε περίπτωση, η αφυδάτωση της διαδικασίας της Προανακριτικής από το δικαιικό φορτίο της και η μετατροπή της σε μια «συνήθη» κομματική αντιπαράθεση είναι ακριβώς αυτό που επιδιώκει το Μαξίμου. Σε μια «στενή» κομματική σύγκρουση κάθε κόμμα μπορεί πολύ εύκολα να συσπειρώσει τους «δικούς του». Επιπλέον, η αίσθηση ότι «όλα τα κόμματα το συμφέρον τους κοιτάνε» ευνοεί το σύστημα Μητσοτάκη που στηρίζεται στον περιρρεόντα κυνισμό και την απαξίωση της πολιτικής. Η κυβέρνηση χάνει όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με την ηθική και ορθολογική διάσταση της πολιτικής. Τη διάσταση που χάθηκε στις κομματικές μανούβρες της Προανακριτικής.
