Τι γράφει λοιπόν ο Ανδρέας Λοβέρδος:
«Τους εκπροσωπούσε ο αρχηγός τους, ο τότε πρωθυπουργός», γράφει (είμαστε στην εποχή Novartis). «Ετσι γεννήθηκε μέσα μου η ιδέα να τον δείρω. Κυριολεκτώ. Την οργάνωσα, μάλιστα, λίγο στο μυαλό μου. Θα επεδίωκα, σκεφτόμουν, να διασταυρωθώ μαζί του, όταν θα ερχόταν στην αίθουσα της Βουλής για να μιλήσει και τότε θα του έσπαγα τη μύτη, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.Σοβαρολογούσα».
Μετέφερε μάλιστα τη σκέψη του σε δύο συνεργάτες του, τον Αγγελο Καραχάλιο και τη Μαρία Μιλήνη που έμειναν αγάλματα. «Είμαι τόσο ξένος και ριζικά αντίθετος με όλα αυτά, που έψαχναν να βρουν κάτι να πουν. Μετά άρχισαν να διαμαρτύρονται, ίσως και να φωνάζουν. Τους κοιτούσα απολύτως αδιάφορος».
Εξηγεί μάλιστα πως έκατσε στον καθρέφτη αρκετή ώρα για να ηρεμήσει.
«Μετά το συζήτησα για λίγο και με τον εαυτό μου. Δεν θα μπορούσα στην πραγματικότητα ποτέ να κάνω κάτι τέτοιο. Ωστόσο, το είχα σκεφτεί».
