Ο Πρωθυπουργός, στη διάρκεια της ομιλίας του, παρουσίασε τους άξονες της «πράσινης ατζέντας» για την ανάπτυξη, όπως χαρακτηριστικά είπε. Τόνισε πως αποτελεί εξαιρετικής σημασίας γεγονός ότι η μονάδα θα αφήνει ελάχιστο αποτύπωμα στο περιβάλλον και η επιβάρυνση στο τοπίο θα είναι η λιγότερη δυνατή ενώ θα συμβάλλει αποτελεσματικά στην ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, με τρόπο «πράσινο» και με λιγότερο κόστος από άλλες ρυπογόνες λύσεις.
Πρόσθεσε δε ότι «η νέα αυτή επένδυση είναι συμβατή με τις τρεις κεντρικές επιλογές της Κυβέρνησής: Την αντικατάσταση του λιγνίτη από ηπιότερες μορφές παραγωγής, την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας για να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας αλλά και για να πέσει η τιμή του ρεύματος, και τέλος τον περιορισμό της οικονομικής ‘αιμορραγίας’ που συχνά προκαλούν οι εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας από γειτονικές χώρες».
Σημειώνεται πως στην νέα μονάδα, που θα είναι η μεγαλύτερη του είδους της στην Ευρώπη, θα επενδυθούν 350 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η υπερσύγχρονη τεχνολογία που θα χρησιμοποιηθεί θα καθιστά τον σταθμό έναν από τους πλέον αποδοτικούς στην ΕΕ. Το έργο θα δημιουργήσει 350 θέσεις εργασίας κατά τη διάρκεια της κατασκευής και 40 μόνιμες θέσεις ειδικευμένου προσωπικού όταν τεθεί σε λειτουργία.
Στον χαιρετισμό του ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε:
Σεβασμιώτατε, κύριοι Πρόεδροι, κύριε Περιφερειάρχα, κύριε Δήμαρχε, αγαπητέ Βαγγέλη, (απευθυνόμενος στον Ευάγγελο Μυτιληναίο) κυρίες και κύριοι,
Σε ευχαριστώ, καταρχάς, Βαγγέλη που θύμησες ότι τον Ιούνιο του 1966, στον ίδιο ακριβώς αυτό χώρο, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έδινε το παρών -τότε ως Υπουργός Συντονισμού- στα εγκαίνια του πρώτου εργοστασίου παραγωγής αλουμινίου της χώρας. Ήταν ένα έργο το οποίο είχε οραματιστεί, είχε σχεδιάσει, είχε θεμελιώσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Ο πατέρας μου είχε προσπαθήσει πολύ να ολοκληρωθεί το έργο αυτό, καθώς και τότε οι επενδύσεις συναντούσαν τεράστια εμπόδια, αντιδράσεις και γραφειοκρατικές επιπλοκές. Και όμως το εργοστάσιο αυτό τελικά χτίστηκε. Και δίπλα του μάλιστα στήθηκε ένας οικισμός κόσμημα, σε σχέδια το πρωτοπόρου πολεοδόμου Κωνσταντίνου Δοξιάδη. Μια πόλη ζηλευτή σε ολόκληρη την Ελλάδα καθώς εκεί η ανάπτυξη, η εκβιομηχάνιση της χώρας συναντούσε την εξυπηρέτηση των αναγκών στέγασης των κατοίκων, των εργαζομένων στο εργοστάσιο αλλά ταυτόχρονα και τον σεβασμό στο περιβάλλον.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι στα Άσπρα Σπίτια λειτούργησε η πρώτη μονάδα βιολογικού καθαρισμού της χώρας.
Είμαι λοιπόν διπλά χαρούμενος που σήμερα, 53 χρόνια μετά, βρίσκομαι ως Πρωθυπουργός σε αυτόν τον τόπο. Για τη θεμελίωση -αυτή τη φορά- ενός καινούργιου εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με φυσικό αέριο, συνολικής ισχύος 826 μεγαβάτ. Το μεγαλύτερο στο είδος του σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Λειτουργεί με τα υψηλότατα στάνταρ της General Electric, της Αμερικανικής τεχνογνωσίας, ανήκει όμως σε μια Ελληνική εταιρεία η οποία δραστηριοποιείται και στις πέντε ηπείρους. Είναι μία επένδυση που θα ξεπεράσει τα 350 εκατομμύρια ευρώ. Θα δημιουργήσει παραπάνω από 350 θέσεις εργασίας κατά τη φάση κατασκευής, 40 κατά τη φάση της ηλεκτροπαραγωγής. Με άλλα λόγια, είναι μία από τις κορυφαίες καλοδεχούμενες νέες επιχειρηματικές προσπάθειες σε αυτό το νέο περιβάλλον της χώρας, μετά την κρίση.
Και είναι αλήθεια ότι το θρυλικό Αλουμίνιο της Ελλάδος είχε αφήσει το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στον μεταπολεμικό μετασχηματισμό της Ελληνικής οικονομίας. Όπως γράφει ο ιστορικός της οικονομικής ιστορίας, ο Κώστας Κωστής, ήταν μία πρώτη εμβληματική απόπειρα που ανταποκρινόταν -όπως γράφει- στην πολιτική αντίληψη ενός κράτους το οποίο δίνει κίνητρα σε Ελληνικά και ξένα κεφάλαια, που αξιοποιεί τους φυσικούς πόρους της χώρας και αναζητά την ανάπτυξη.
Από το 2005 και μετά η θρυλική αυτή εταιρεία πέρασε σε ελληνικά χέρια, στον Όμιλο Μυτιληναίου, συνεχίζοντας όμως μια μεγάλη παράδοση στον δευτερογενή τομέα, στη μεταφορά τεχνογνωσίας αλλά και στην εξωστρέφεια. Σήμερα βλέπουμε να πρωταγωνιστεί σε μια νέα επιχειρηματική εποχή. Μια εποχή που ωστόσο έχει ανάλογα αναπτυξιακά ζητούμενα με τα χρόνια της ίδρυσής της.
Θέλω να συγχαρώ τον Όμιλο, που με την πολύπλευρη παρουσία του στη βιομηχανία εμπιστεύεται πάλι τη χώρα και κυρίως τους ανθρώπους της. Γιατί δημιουργεί δουλειές για τους Έλληνες. Και γιατί -όπως τονίστηκε- χρησιμοποιεί το φυσικό αέριο ως την ήπια γέφυρα μετάβασης στην εποχή της «πράσινης ενέργειας».
Η επένδυση αυτή απέσπασε μόνο θετικές περιβαλλοντικές γνωμοδοτήσεις από όλες τις Αρχές. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε πια να παράγουμε νέο πλούτο, φθηνή ενέργεια, ζώντας ταυτόχρονα σε μια φύση όμορφη και φιλόξενη για όλους.
Κυρίες και κύριοι,
Η νέα αυτή επένδυση είναι συμβατή με τις τρεις κεντρικές επιλογές της Κυβέρνησής μας: Την αντικατάσταση του λιγνίτη από ηπιότερες μορφές παραγωγής, την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας για να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας αλλά και για να πέσει η τιμή του ρεύματος, και τέλος τον περιορισμό της οικονομικής «αιμορραγίας» που συχνά προκαλούν οι εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας από γειτονικές χώρες.
Πριν από λίγες ημέρες, μιλώντας στην Νέα Υόρκη στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, παρουσίασα την φιλόδοξη δέσμευσή μας: Η Ελλάδα να κινηθεί πολύ γρήγορα, υλοποιώντας τις δικές της δεσμεύσεις, για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και θέτοντας ως επίκεντρο της πολιτικής μας την πολύ πιο γρήγορη, απ’ ό,τι είχε προγραμματιστεί, απεξάρτηση από τον λιγνίτη.
Γι’ αυτό άλλωστε, με προχθεσινή απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, συγκροτήθηκε το Εθνικό Συμβούλιο για την Ενέργεια και το Κλίμα. Ένα Συμβούλιο το οποίο μέχρι τα τέλη του χρόνου θα οργανώσει, θα εκπονήσει και θα παρακολουθεί το πρόγραμμα μετάβασης της χώρας στη νέα «πράσινη» πραγματικότητα, μέχρι το 2030.
Η στρατηγική μας προβλέπει ότι οι λιγνιτικές μας μονάδες θα αποσυρθούν σταδιακά μέχρι το 2028. Θέλω να τονίσω ότι αυτός ο στόχος -για μια χώρα η οποία παράγει λιγνίτη- είναι εξαιρετικά φιλόδοξος. Η Γερμανία παραδείγματος χάριν έχει προδιαγράψει ότι η δική της απεξάρτηση από τον λιγνίτη θα ολοκληρωθεί το 2038. Εμείς, όμως, είμαστε πολύ πιο φιλόδοξοι.
Το νέο σχέδιο της Δ.Ε.Η. θα περιλαμβάνει παρεμβάσεις με βάση τα οικονομικά της εταιρείας, τη διασφάλιση των εργαζομένων, την προστασία του περιβάλλοντος. Ήδη αυτό το σχέδιο υλοποιείται. Ενώ, και θέλω να το τονίσω αυτό, ένα ειδικό master plan θα συνταχθεί κυρίως για τη Δυτική Μακεδονία και την περιοχή της Μεγαλόπολης. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένα αντισταθμιστικά οφέλη και περιβαλλοντικές πρόνοιες για τις περιοχές που σήμερα παραμένουν ιδιαίτερα εξαρτημένες από τον λιγνίτη.
Αλλά οι περιοχές αυτές, απαλλαγμένες πια από τον άνθρακα, μπορούν να γίνουν και θα γίνουν, πόλοι νέων επενδύσεων. Θα αξιοποιούν το ανθρώπινο δυναμικό, τις φυσικές ομορφιές τους. Αυτό θα γίνει -δεσμεύομαι για αυτό- με έμπρακτη στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο σε τεχνογνωσία αλλά και σε πόρους.
Όχι μόνο αυτό. Οι δράσεις μας είναι πολλές και παράλληλες. Στην επόμενη Διυπουργική Επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων θα εγκριθούν δύο μεγάλα έργα σε Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα, που αφορούν φωτοβολταϊκούς και αιολικούς σταθμούς συνολικής ισχύος 461 μεγαβάτ. Είναι επενδύσεις συνολικού ύψους 400 εκατομμυρίων ευρώ. Θα δημιουργήσουν πολλές θέσεις εργασίας, θα τονώσουν τις τοπικές οικονομίες οι οποίες πάντα έχουν όφελος από την εγκατάσταση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αλλά θα τονώσουν σημαντικά και το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών στο ενεργειακό μείγμα της χώρας.
Εντός του 2020 θα έχει απλοποιηθεί σημαντικά η αδειοδότηση των επενδύσεων σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η ηλεκτρονική υποβολή των αιτήσεων θα τις επιταχύνει, θέλουμε πολύ σύντομα οι ανανεώσιμες πηγές να έχουν γίνει η κύρια πηγή ενέργειας για τη χώρα μας. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται το Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο, το οποίο μέχρι τις αρχές της επόμενης εβδομάδας θα έχει κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή των Ελλήνων.
Μέχρι το 2024, θα έχουν ολοκληρωθεί οι βασικές διασυνδέσεις της ηπειρωτικής χώρας με τις Κυκλάδες και την Κρήτη. Μέχρι το 2030 η διασύνδεση των Δωδεκανήσων. Η δε μικρή διασύνδεση Πελοποννήσου-Κρήτης θα επιτευχθεί νωρίτερα, το καλοκαίρι του 2020. Θα θέσουμε κι ένα ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης υβριδικών σταθμών για τα μικρά νησιά του Αιγαίου.
Μέσα στο επόμενο έτος εκπονείται και το Εθνικό Σχέδιο Ηλεκτροκίνησης. Θα οργανώσει την αγορά νέων οχημάτων, με τα σωστά κίνητρα, ταυτόχρονα όμως θα οργανώσει και τη χωροθέτηση νέων σταθμών για τη φόρτισή τους. Η αρχή θα γίνει από τα λεωφορεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Mεγάλο μέρος του στόλου τους θα είναι ηλεκτροκίνητο.
Όλα αυτά και πολλά άλλα, τα οποία δεν έχω σήμερα τον χρόνο να αναπτύξω, συγκροτούν τη δική μας «πράσινη ατζέντα» για την ανάπτυξη. Την οποία κάποιοι όψιμα θυμήθηκαν, μπερδεύοντας ακόμα και τα κομματικά τους χρώματα. Είναι μία ατζέντα έργων και αποτελέσματος και όχι συνθημάτων και υποσχέσεων.
Κυρίες και κύριοι,
Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, ότι ένα έργο όπως αυτό θεμελιώνεται στην αφετηρία της θητείας μιας Κυβέρνησης η οποία πιστεύει βαθιά στην έννοια της «πράσινης ανάπτυξης», αλλά και λίγο πριν ψηφιστεί το νέο Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο. Αποτελεί μία απόδειξη εμπιστοσύνης του κόσμου των επιχειρήσεων στο δικό μας Πρόγραμμα. Αποτελεί δείγμα αναστροφής του οικονομικού κλίματος και έμπρακτη ανταπόκριση στην αδιαπραγμάτευτη αποφασιστικότητά μας να ξεμπλέξουμε, επιτέλους, το κουβάρι που κρατάει πίσω την επενδυτική αναγέννηση της πατρίδας μας.
Το Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο, που σύντομα θα είναι νόμος, προβλέπει μελετημένες οριζόντιες παρεμβάσεις σε όλους τους τομείς που επηρεάζουν τις επενδύσεις. Αίρονται γραφειοκρατικά εμπόδια, απλοποιούνται αδειοδοτικές διαδικασίες, οι έλεγχοι εναρμονίζονται πια με το Ευρωπαϊκό καθεστώς και εκσυγχρονίζουμε το εργατικό δίκαιο.
Ο τόπος αυτός έχει πληρώσει διαχρονικά και ακριβά τις ιδεοληψίες. Ιδεοληψίες που σταδιακά εξελίχθηκαν στη δαιμονοποίηση της ατομικής δημιουργίας και σε μία συνολική δυσπιστία απέναντι στο κράτος. Έτσι η χώρα μας, δυστυχώς, έχασε αλλεπάλληλες ευκαιρίες για να εκσυγχρονιστεί. Να κινητοποιήσει εθνικά αλλά και ξένα κεφάλαια για να προοδεύσει και να διεκδικήσει όχι μόνο την εσωτερική ανάπτυξη αλλά και έναν πρωταγωνιστικό ρόλο εκτός των συνόρων μας.
Σήμερα, ωστόσο, όλα αυτά βρίσκονται πια πίσω μας. Η νέα Κυβέρνηση ήδη ήρε τα capital controls, απαλλάσσει την οικονομία από τη βαριά φορολογία, οργανώνει το κράτος, δίνει έναν νέο ρυθμό στη δημόσια διοίκηση και κυρίως απελευθερώνει την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Επειδή βλέπω ανάμεσά μας πολλούς σημαντικούς εκπροσώπους της Ελληνικής επιχειρηματικής τάξης, κανείς πια δεν θα μπορεί να επικαλείται ανυπέρβλητα εμπόδια σε έναν τόπο πολιτικής σταθερότητας και κινήτρων, που όλοι πια αρχίζουν να αναγνωρίζουν ως ένα ζηλευτό επενδυτικό προορισμό.
Συνεπώς και ο επιχειρηματικός κόσμος καλείται να ανταποκριθεί στον δικό του ρόλο. Να εμπιστευτεί την Ελλάδα και να κερδίσει και αυτός μαζί της. Ύστερα από 10 χρόνια κρίσης και μία τετραετία οικονομικής καθήλωσης, όλοι πλέον αναγνωρίζουν ότι ήρθε η ώρα να συνεργαστούμε: Επενδυτές, εργαζόμενοι και κράτος.
Περισσότερο το αναγνωρίζουν οι γενιές που έρχονται τώρα στο προσκήνιο. Για αυτό και θέλω να διαβεβαιώσω όλους όσοι βρίσκονται εδώ ότι θα μείνουμε πιστοί στο κεντρικό μας κυβερνητικό σχέδιο το οποίο συμπυκνώνεται στο σύνθημά μας «ανάπτυξη για όλους».
Τελειώνω με τις τελευταίες γραμμές από το βιβλίο του Κώστα Κωστή που γράφτηκαν το 2013 ως επίλογος της ιστορίας του αλουμινίου της Ελλάδος αλλά κρατούν νομίζω όλη τους την ισχύ.
«Το όραμα της εκβιομηχάνισης ξεθώριασε στην Ελλάδα μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και μάλλον άδοξα. Έδωσε τη θέση του στο ιδανικό της κατανάλωσης που δεν οδήγησε και πολύ μακριά τη χώρα. Στις σημερινές συνθήκες δεν γίνεται να επιστρέψει κανείς στο μεταποιητικό πρότυπο της μεταπολεμικής Ελλάδος. Το ζητούμενο, μάλλον, είναι πως θα δημιουργηθούν τα εφαλτήρια για ένα καινούργιο πρότυπο ανάπτυξης».
Από το πρότυπο αυτό, αγαπητέ Βαγγέλη, κυρίες και κύριοι, η Ελληνική βιομηχανία δεν μπορεί να απουσιάζει. Σήμανε λοιπόν ο καιρός, το όραμα της προόδου να ξαναβρεί τη χαμένη του λάμψη. Μια τέτοια αρχή γίνεται εδώ με αυτήν την νέα μονάδα ηλεκτροπαραγωγής. Ας είναι καλοτάξιδη και πάντα στο πλευρό των συντελεστών της -κυρίως των εργαζόμενων που θα την στελεχώσουν- και του τόπου μας.
Καλή επιτυχία, σας ευχαριστώ.
Μετά τον χαιρετισμό ο Πρωθυπουργός προέβη στην θεμελίωση του νέου σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
