Στο κόμμα που θα ιδρύσει ο Αλέξης Τσίπρας οδεύουν τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που αποχώρησαν από τη Νέα Αριστερά. Το επιβεβαιώνει με συνέντευξή του στο Dnews o Νίκος Μπίστης, που θεωρεί απολύτως βέβαιη την ίδρυση νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό. «Αν είναι δυνατόν μετά από όσα έχει κάνει, βιβλίο, συγκεντρώσεις πολιτικού χαρακτήρα για την παρουσίαση της Ιθάκης, πολιτικές παρεμβάσεις για ποικίλα θέματα, να μην προχωρήσει. Το πότε ακριβώς θα προχωρήσει είναι ένα θεμιτό ερώτημα. Το αν, όχι», αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ απαντά και για τα στελέχη που αναρωτιούνται αν θα τα πάρει στο νέο κόμμα ο Αλ. Τσίπρας: «Το ερώτημα είναι τελείως λάθος και παγιδεύει και αδρανοποιεί όποιον σκέφτεται έτσι. Τα πράγματα στην πολιτική είναι δυναμικά, τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας. Το ερώτημα αντιστρέφεται: Τι κάνεις ώστε να δημιουργηθούν οι όροι της ευρύτερης δυνατής συνάντησης σε ένα σχήμα που κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει ότι θα έχει επικεφαλής τον Τσίπρα; Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στην πολιτική, απαιτείται και η ανάληψη ενός λογικού ρίσκου. Αν κάποιος διαφωνεί με τον προγραμματικό λόγο του Τσίπρα, λογικό είναι να μένει απέξω. Όσοι όμως δεν διαφωνούν, τι περιμένουν;».
Ο Ν. Μπίστης εξαπολύει επίθεση στη Μαρία Καρυστιανού, διαφωνώντας με εκείνους που υποστηρίζουν ότι τα προοδευτικά κόμματα θα πρέπει να την αφήσουν στο απυρόβλητο. «Αρκετή ζημιά έχει γίνει αφήνοντας στο απυρόβλητο προσεγγίσεις αντιεπιστημονικές, ύποπτες δοξασίες, εθνικισμούς και μωροφιλοδοξίες. Τώρα που ξεδιπλώνει τις απόψεις της για την κβαντική ιατρική (!), τις αμβλώσεις, τα ελληνοτουρκικά, τα Ίμια, τις Πρέσπες, αρχίζει ο κόσμος να καταλαβαίνει. Είπαμε, να πέσει ο Μητσοτάκης, αλλά να μην μας βρούνε τα χειρότερα», υπογραμμίζει, ενώ απαντά και σε εκείνους που τον κατηγορούν ότι αλλάζει συνεχώς κόμματα.
Να ξεκινήσω με την ερώτηση που φαντάζομαι ότι σας κάνουν οι περισσότεροι από προχθές. Γιατί αποχωρήσατε από τη Νέα Αριστερά;
Τα δέκα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που αποχωρήσαμε είχαμε δώσει στον εαυτό μας προθεσμία μέχρι το Συνέδριο, ώστε να υπάρξει ένας σαφής προσανατολισμός ως προς την ακολουθητέα γραμμή. Με καθαρές θέσεις, πλειοψηφία και μειοψηφία. Και να δοθεί τέλος σε μια σουρεαλιστική κατάσταση, όπου ο Πρόεδρος και η Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι σε μια γραμμή ενώ ο Γραμματέας, η Κεντρική Επιτροπή και το Πολιτικό Γραφείο σε μια άλλη. Τα δε μέλη και κυρίως οι ψηφοφόροι ή έχουν πάει σπίτι τους ή ετοιμάζονται για το κόμμα Τσίπρα, όπως δείχνουν όλες οι μετρήσεις. Στο Συνέδριο, οι εκπρόσωποι αυτών των δύο ασύμβατων γραμμών –από τη μια του πλατιού λαϊκού μετώπου και από την άλλη της ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς– αποφάσισαν ότι πρέπει να παρατείνουν αυτή την παραλυτική ισορροπία.
Απέφυγαν όμως τη διάσπαση, έτσι δεν είναι;
Προσωρινά. Ουδείς πιστεύει ότι δύο κόμματα στη συσκευασία του ενός μπορούν να συμβιώσουν επί μακρόν.
Σας επιτίθενται ομαδόν απ΄ ό,τι βλέπω, με την κατηγορία ότι αλλάζετε κόμματα…
Και τι έπρεπε να κάνω, να μείνω στο ΚΚΕ, που έχει απεμπολήσει πλήρως την πολιτική κληρονομιά του Φλωράκη, και ενώ ο κόσμος καίγεται και η δημοκρατία κινδυνεύει, περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες για τον σοσιαλισμό; Ή να μείνω στο ΚΚΕ Εσωτερικού, που δεν υπάρχει πλέον; Ακούστε, ζω μέσα στην πολιτική από την εποχή της χούντας. Προφανώς, έχω κάνει και λάθη και επιλογές που δεν βγήκαν. Πάντα όμως μέσα στον προοδευτικό χώρο, πάντα υπάρχει ένα σύνορο που με χωρίζει από τη συντήρηση, με όποιο φόρεμα και αν είναι ντυμένη. Έχω αλλάξει κόμματα, αλλά τον πυρήνα των απόψεων και των αξιών μου ποτέ... Και σε όποιον αρέσουμε. Για τους άλλους παλιούς σταλινικούς που τώρα είναι με τον Μητσοτάκη, ακροδεξιούς που μισούν τις Πρέσπες, αμετακίνητους δογματικούς που θεωρούν την ακινησία προσόν, φιλελεύθερους που δεν άνοιξαν το στόμα τους για τη γενοκτονία στη Γάζα, απλώς δεν θα μπορέσουμε. Προχωράμε.
Όλοι προεξοφλούν ότι εσείς και η ομάδα που αποχώρησε θα κινηθείτε προς το κόμμα που θα ιδρύσει ο Αλέξης Τσίπρας. Σωστά;
Πολύ σωστά. Ποτέ δεν το κρύψαμε ότι θέλουμε την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων. Πριν εμφανιστεί ο Τσίπρας, στηρίζαμε τη δημιουργία μετώπου από το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, τον Κόσμο του Πέτρου Κόκκαλη, την Κοινωνική Συμφωνία της Λούκας Κατσέλη. Σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Απλά και κατανοητά πράγματα. Το ΠΑΣΟΚ και η πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς αρνήθηκαν να υλοποιήσουν αυτή την πολιτική. Το ΠΑΣΟΚ, δέσμιο της δεξιάς του πτέρυγας, που αποσκοπεί σε μεγάλο συνασπισμό αλά Γερμανία, κατασκεύασε τη γραμμή της νίκης με μία ψήφο από τη ΝΔ, και η πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς, στη γραμμή του «εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς», απέρριπτε όλους τους άλλους. Αποτέλεσμα; Μηδέν. Και επειδή η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό, ήρθε δυναμικά ο Τσίπρας, και από εκείνη τη στιγμή έχουμε νέα κατάσταση. Τώρα, καταλύτης και εμβρυουλκός θα είναι ο Τσίπρας. Επίσης απλά πράγματα. Και ελπίζω αυτή τη φορά να γίνουν και κατανοητά.
Ακούω στελέχη της Αριστεράς να διερωτώνται: Θα κάνει τελικά κόμμα ο Τσίπρας; Και αν κάνει, θα μας θέλει σε αυτό;
Τα ακούω και εγώ. Είναι λάθος και οι δύο ερωτήσεις. Η πρώτη έχει απαντηθεί. Αν είναι δυνατόν μετά από όσα έχει κάνει, βιβλίο, συγκεντρώσεις πολιτικού χαρακτήρα για την παρουσίαση της Ιθάκης, πολιτικές παρεμβάσεις για ποικίλα θέματα, να μην προχωρήσει. Το πότε ακριβώς θα προχωρήσει είναι ένα θεμιτό ερώτημα. Το αν, όχι.
Το δεύτερο ερώτημα είναι τελείως λάθος και παγιδεύει και αδρανοποιεί όποιον σκέφτεται έτσι. Τα πράγματα στην πολιτική είναι δυναμικά, τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας. Το ερώτημα αντιστρέφεται: Τι κάνεις ώστε να δημιουργηθούν οι όροι της ευρύτερης δυνατής συνάντησης σε ένα σχήμα που κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει ότι θα έχει επικεφαλής τον Τσίπρα; Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στην πολιτική, απαιτείται και η ανάληψη ενός λογικού ρίσκου. Αν κάποιος διαφωνεί με τον προγραμματικό λόγο του Τσίπρα, λογικό είναι να μένει απέξω. Όσοι όμως δεν διαφωνούν, τι περιμένουν; Από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να συγκολλήσει τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αποβλέπει σε κάτι νέο και ευρύτερο στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Πιστεύετε στην αυτοοργάνωση;
Πιο πολύ πιστεύω στην οργάνωση. Καλύτερα να το πω αλλιώς: Η αυτοοργάνωση προϋποθέτει οργάνωση.
Βλέπω ότι ασκείτε σκληρή κριτική στη Μαρία Καρυστιανού και το υπό ίδρυση κόμμα της. Κάποιοι λένε ότι θα ήταν καλύτερο τα προοδευτικά κόμματα να την αγνοήσουν. Τι λέτε;
Διαφωνώ πλήρως. Αρκετή ζημιά έχει γίνει αφήνοντας στο απυρόβλητο προσεγγίσεις αντιεπιστημονικές, ύποπτες δοξασίες, εθνικισμούς και μωροφιλοδοξίες. Τώρα που ξεδιπλώνει τις απόψεις της για την κβαντική ιατρική (!) τις αμβλώσεις, τα ελληνοτουρκικά, τα Ίμια, τις Πρέσπες, αρχίζει ο κόσμος να καταλαβαίνει. Είπαμε, να πέσει ο Μητσοτάκης, αλλά να μην μας βρούνε τα χειρότερα. Αφήστε που με αυτές τις απόψεις, μαζί με τον Μητσοτάκη και τη Χρυσή Αυγή θα διαδήλωνε στο Σύνταγμα. Οι συνεργάτες της, δε, κινούνται στη σφαίρα του θρησκόληπτου αντί διαφωτισμού. Χωρίς αμφιβολία, ένα τέτοιο κόμμα θα το αξιοποιήσουν προοπτικά το συντηρητικό κατεστημένο και η Δεξιά.
Όμως, και κάποιοι και κάποιες στην Αριστερά «τσίμπησαν» και παρασύρθηκαν. Κάποιοι την έβλεπαν ακόμα και για πρωθυπουργό.
Και κάποιοι, ίσως οι ίδιοι, έβλεπαν και τον Κασσελάκη πρωθυπουργό. Ας πρόσεχαν όλοι αυτοί. Γιατί οι πολλοί δεν έχουν πάντα δίκιο. Και δεν μένουν πολλοί για πολύ. Όσο πιο γρήγορα ξεφουσκώσουν αυτού του τύπου τα κόμματα, τόσο το καλύτερο για τον τόπο και τη Δημοκρατία. Εγώ πάντως δεν «τσίμπησα». Πάντα στην καρδιά μου και το μυαλό μου είχα τη Μάγδα Φύσσα, που έβαλε έναν στόχο, αφοσιώθηκε σε αυτόν, δεν καβάλησε κανένα καλάμι, και αν σήμερα η Χρυσή Αυγή είναι στα σίδερα και σε πολιτική αφάνεια, αυτό εν πολλοίς οφείλεται σε αυτήν τη σπουδαία γυναίκα.
Μια και αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής από την κυρία Καρυστιανού, πείτε μου: Καλώς ο Μητσοτάκης θα συναντηθεί με τον Ερντογάν;
Καλώς. Και αυτές οι ανοησίες περί «έσχατης προδοσίας», που τόσο έχει πληρώσει ο τόπος, καλό είναι να μην ακούγονται. Κακώς δεν προχώρησε για δύο χρόνια η συζήτηση στην ουσία των διαφορών. Που όλοι ξέρουμε ότι αφορά το εύρος των χωρικών υδάτων. Εκεί, οι απόψεις Σαμαρά, Καρυστιανού και άλλων έχουν μεγάλο ακροατήριο μέσα στη ΝΔ.
Ποια είναι η άποψή σας για τη συνταγματική αναθεώρηση που έθεσε στο επίκεντρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Ο Χρήστος Ράμμος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Ξενοφών Κοντιάδης, ο Γιάννης Δρόσος –ίσως και άλλοι που δεν πρόλαβα να δω τις αντιδράσεις τους– έκλεισαν τη συζήτηση πριν ανοίξει. Και πολύ καλά έκαναν. Το Σύνταγμα, που κακοποιήθηκε στα χέρια αυτής της κυβέρνησης, δεν χρειάζεται αναθεώρηση, αλλά εφαρμογή και προσαρμογές. Και συναινετική ατμόσφαιρα, που η ίδια η κυβέρνηση δυναμιτίζει. Το ωραίο είναι ότι το λένε κιόλας: Ότι θέλουν να στριμώξουν πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και να αλλάξουν τη δυσμενή για αυτούς ατζέντα. Το δεύτερο αποκλείεται να το πετύχουν. Για το πρώτο έχουν κάποιες δυνατότητες, αλλά δεν θα αλλάξουν ουσιωδώς τα πράγματα.
Κάτι τελευταίο, μια και είναι γνωστή η ενασχόλησή σας με τα διεθνή θέματα. Έχετε βγάλει άκρη με τον Τραμπ; Πού το πάει;
Είναι το ερώτημα του εκατομμυρίου. Ελπίζω πριν δοθεί απάντηση οι πολίτες στις ΗΠΑ να του δώσουν ένα ισχυρό χτύπημα στις ενδιάμεσες εκλογές. Αυτό είναι προβλέψιμο, ο ίδιος όχι. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δεν ξέρουμε αν μέχρι να τελειώσουμε θα χτυπήσει στο Ιράν. Και το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Κάτι άρχισε να κινείται στην Ευρώπη. Όμως too little, too late. Για εμάς, την Αριστερά, η ισπανική κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ είναι ένας φάρος μέσα στα σκοτάδια. Μια άλλη φωνή, μιας Ευρώπης που υποχωρεί σε όλα τα επίπεδα.
