Σε μεγάλη κινητικότητα βρίσκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με το θερμόμετρο να ανεβαίνει ενώ αρχίζουν να δημιουργούνται ανησυχίες ακόμα και για το αν η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί ή θα αναβληθεί. Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν την ανάλυση από το Κ-Report των Κώστα Καλλίτση και Παύλου Τσίμα που κυκλοφορεί καθημερινά με πλούσια ύλη σε συνδρομητική μορφή:
Μπήκαμε στον Φεβρουάριο, αλλά η ημέρα της συνάντησης κορυφής Ελλάδας-Τουρκίας, που έχει ανακοινωθεί ότι θα γίνει το πρώτο δεκαπενθήμερο (μεταξύ 9 και 13 λέγεται ανεπισήμως), δεν έχει οριστεί ακόμη. Και όσο διαρκεί η εκκρεμότητα, το κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες επιβαρύνεται και δημιουργούνται προϋποθέσεις «ατυχήματος», σαν εκείνο που οδήγησε στο ναυάγιο της προηγούμενης συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, στη Νέα Υόρκη.
Η σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας έχει αναβληθεί ήδη δύο φορές, κάτι που είναι σημάδι των δυσκολιών, που δεν είναι απλώς τεχνικές. Κανείς δεν περιμένει, βέβαια, αυτή τη φορά να οδηγήσει σε κάποια πρόοδο ως προς την αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Η Αθήνα: Η ελληνική πλευρά, με την κυβέρνηση να πιέζεται πολιτικά κυρίως εκ δεξιών της στην αφετηρία μιας προεκλογικής χρονιάς, δεν θα διακινδύνευε να κάνει βήματα που θα την εξέθεταν σε καταγγελίες περί «προδοσίας». Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Γ. Γεραπετρίτης φροντίζει να επαναλαμβάνει ότι θέματα κυριαρχίας είναι εκτός διαλόγου, ότι η διαφορά είναι μόνο μία κι ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων είναι στην ατζέντα.
Η Άγκυρα: Αλλά και η τουρκική πλευρά, έχοντας ως προτεραιότητα τις φιλοδοξίες της για έναν αναβαθμισμένο ρόλο στη Συρία (όπου επέβαλε ήδη τις θέσεις της για το κουρδικό) κι έναν ενεργό ρόλο στην Γάζα, καθώς και τις ανησυχίες της για τις εξελίξεις στο Ιράν, δεν έχει περιθώριο ή κίνητρο για πρωτοβουλίες στα ελληνοτουρκικά.
Ο κοινός τόπος: Τι ενώνει τις δύο πλευρές; Αφενός, καμία δεν θα ήθελε να ρισκάρει μια επιδείνωση των διμερών σχέσεων, πολύ περισσότερο μία κρίση. Η Άγκυρα, ειδικά, το βλέπει ως μια περιττή διακινδύνευση των σχέσεων της με την Ευρώπη, τις οποίες προσπαθεί να αναβαθμίσει. Αφετέρου, και οι δύο θέλουν να δώσουν την εντύπωση ότι οι μεταξύ τους διαφορές είναι υπό έλεγχο, από φόβο μήπως δώσουν αφορμή για μια αμερικανική πρωτοβουλία α-λα-Τραμπ, την οποία και οι δύο πλευρές θεωρούν επικίνδυνη.
Το απρόβλεπτο: Η πραγματοποίηση, συνεπώς, της συνάντησης, έστω και χωρίς πρόοδο, πέρα από κάποια δευτερεύοντα «μέτρα εμπιστοσύνης» -έστω και για τα μάτια- είναι λογικό να μην αναβληθεί ξανά. Αλλά υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο μια κίνηση, υπαγορευμένη ίσως από εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, να μετατραπεί σε ανυπέρβλητο εμπόδιο.
Ένας τέτοιος κίνδυνος φανερώθηκε τις προηγούμενες ημέρες, με την ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας που επανέφερε με έμφαση τόσο την αξίωση της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών όσο και την αξίωση διμερούς συμφωνίας για κάθε δραστηριότητα στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
