Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Αριστερά βρίσκονται πιο μακριά από ποτέ μετά τη διαφορετική στάση τους στην τέταρτη ψηφοφορία για την προεδρική εκλογή. Το ΚΚΕ και η Πλεύση Ελευθερίας, συγκρούονται στη Βουλή και στο Tik Tok με τον «Ριζοσπάστη» να «ξεσκίζει» την Ζωή Κωνσταντοπούλου, διεκδικώντας την αντισυστημική ψήφο. Και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί τους ανταγωνισμούς των κομμάτων αριστερά της ΝΔ, έχοντας αποφασίσει να πορευτεί μέχρι τις εκλογές αυτόνομα, αποκλείοντας τη συμμετοχή του σε ένα ευρύτερο προοδευτικό σχήμα και διεκδικώντας εκλογική νίκη με αυτοδυναμία, δηλαδή κάτι που αυτή τη στιγμή φαίνεται αδύνατο.
Προφανώς παίζουν ρόλο και οι προσωπικές σχέσεις. Για παράδειγμα, υπάρχει συμπάθεια και εμπιστοσύνη μεταξύ Ν. Ανδρουλάκη και Ζ. Κωνσταντοπούλου παρόλο που δεν υπάρχει πολιτική εγγύτητα. Αντίθετα, υπάρχει ψυχρότητα και καχυποψία μεταξύ Ν. Ανδρουλάκη και Σ. Φάμελλου παρά τη μεγαλύτερη πολιτική συνάφεια.
Ο κατακερματισμός και οι καβγάδες στον προοδευτικού χώρο προσφέρουν ανακούφιση στο Μέγαρο Μαξίμου, μέσα στη δοκιμασία που έχει φέρει για την κυβέρνηση η κοινωνική κατακραυγή για τα Τέμπη.
Προσβλέπουν στην απογοήτευση του προοδευτικού κόσμου από τους εγωισμούς και την ανικανότητα των κομμάτων που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούν και χτίζουν ένα εκλογικό δίλημμα που θα στηρίζεται ακριβώς στην ασυνεννοησία που επικρατεί στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς: ΝΔ ή χάος, ΝΔ ή περιπέτειες, ΝΔ ή μπάχαλο.
Και επειδή το διεθνές περιβάλλον είναι απρόβλεπτο, με την εποχή Τραμπ να έχει ξεκινήσει με κατάλυση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου και με ανατροπή του παραδοσιακού προτύπου της δυτικής δημοκρατίας, η αίσθηση που υπάρχει στο Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι η κοινωνική ανασφάλεια θα δημιουργεί προϋποθέσεις συσπείρωσης γύρω από το κόμμα που εγγυάται τη σταθερότητα.
Στις κυλιόμενες μετρήσεις (με τη μέθοδο των focus groups) που φτάνουν στο επιτελείο του πρωθυπουργού ένα στοιχείο που επιβεβαιώνεται σταθερά, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι ότι η ασφάλεια έχει γίνει βασικό κοινωνικό ζητούμενο. Αφορά την οικονομία, τα ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, την καθημερινότητα. Συνδέεται με τις χαμηλές προσδοκίες που έχουν πλέον κυριαρχήσει και το άγχος μιας όπως-όπως επιβίωσης, να μη συμβεί κάτι χειρότερο.
Στο Μέγαρο Μαξίμου προβλέπουν ότι η αποχή θα είναι μεγάλη και στις επόμενες εκλογές και αυτό ευνοεί έτσι κι αλλιώς το πρώτο κόμμα. Επενδύουν, εκτός από τις οικονομική ελίτ, σε συνταξιούχους, δημόσιους υπαλλήλους ικανοποιημένους ελεύθερους επαγγελματίες. Και φιλοδοξούν ότι, με πελατειασμό, θα κρατήσουν κοντά τους έναν κόσμο που έχει απογοητευτεί από τη λειτουργία των θεσμών επί κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Σε μια πρόσφατη σύσκεψη με συνεργάτες του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης διατύπωσε την εκτίμηση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκη προτιμά να έχει ως αντίπαλο τον Κυρ. Βελόπουλο παρά τον ίδιο. Είπε, δηλαδή, ότι ο πρωθυπουργός επιδιώκει να αναδειχθεί μια αντιπαράθεση της ΝΔ με τον αντισυστημισμό γενικώς και αορίστως, ώστε ο ίδιος να εμφανίζεται ως πολέμιος του λαϊκισμού, ως ο Ευρωπαίος ηγέτης που μπορεί να αποτρέψει την παράδοση της χώρας στις δυνάμεις του ανορθολογισμού και της δημαγωγίας.
Με άλλα λόγια: Από τη στιγμή που δεν υπάρχει αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, να διαμορφωθεί ένα αντισυστημικό μέτωπο.
Το βέβαιο είναι ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα προσπαθήσει να αναδείξει τη δυνατότητα του να πρωταγωνιστεί σε Ευρωπαϊκές Συνόδους Κορυφής και να συνομιλεί με τους σημαντικότερους ξένους ηγέτες. Γι αυτό και η υφυπουργός Εξωτερικών Αλ. Παπαδοπούλου που βρισκόταν στην Ουάσιγκτον την προηγούμενη εβδομάδα (για εκδήλωση του φόρουμ των Δελφών) ξεκίνησε την προετοιμασία για μια επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, ακόμη και με αφορμή την 25η Μαρτίου, αν καταστεί εφικτό.
(Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Στο Καρφί» που κυκλοφορεί από το Σάββατο το πρωί)
